3 małe słoniki zagubione w Azji :)

Zmiana

2009-11-19T14:33:00.004+08:00

Przyszła pora chłodów, więc najwyższy czas zmienić klimat na cieplejszy. Z racji tego że celem mojej podróży jest Afryka Zachodnia, a skład ekspedycji się zmienił, postanowiłem ruszyć z nowym blogiem. Zapraszam do lektury i komentarzy.
http://zahoryzont.blogspot.com/

Kuala Lumpur

2009-05-10T13:59:00.003+08:00

Przyjeżdżając tutaj ogarnia mnie takie samo uczucia jak gdy przyjeżdżam do Bangkoku. Czuje dziwne podniecenie, źrenice mi się rozszerzają i uśmiech pojawia mi się na twarzy. Wszystko to dzieje się bez jakichkolwiek zabronionych środków farmakologicznych, ja po prostu lubię tu być.

Autobus dowiózł mnie idealnie pod Chinatown, miałem więc 300m do Hostelu w którym zatrzymaliśmy się ostatnio. Backpackers Travellers Inn oferuje wspólne pokoje w super cenie 11RM od łóżka. Na górze jest bar, taras z którego widać całą dzielnicę, na dole internet, a dla posiadaczy laptopów w całym budynku WiFi za 5RM dziennie.

Ostatnim razem zwiedziliśmy stolice bardzo dokładnie, jednakże było kilka miejsc które chciałem ponownie zobaczyć. W piątek wybrałem się do Muzeum Narodowego. Ostatnio zafascynowała mnie jego interaktywność – filmy, projekcje 3D, symulacje trzęsień ziemi itp. I tym razem było super. Aby ochłonąć od wrażeń przysiadłem na lodach w kafejce w pobliskim parku. Potem, sprawdziłem jak i za ile z dworca można dojechać do lotniska. Autobusy kosztują 9RM i jeżdżą co 15min.

Gdy wróciłem do hostelu wziąłem prysznic i jako że się już zrobiło chłodniej poszedłem coś zjeść dziś Kuchnia Indyjska:)

W ciągu całego wyjazdu schudłem 12kg i postanowiłem trochę się podtuczyć. Ale co z tego jak żołądek jest skurczony i wepchać się do niego za dużo nie da, a to na każdym kroku takie pyszności.

Sobota to spacer pod Petronas Tower czyli witamy w stolicy ze szkła i metalu. Cały dzień spędziłem na szwendaniu się po okolicy, prosta rzecz a tyle przyjemności. Wieczorem kolacja tym razem kuchnia Malezyjska :)

Niedziela to czas rozstania z miastem. Wymeldowałem się z hostelu i kolejką ruszyłem na Dworzec Główny. To tylko jeden przystanek ale nie chciało mi si dźwigać plecaka, a bilet kosztuje ringgita. Na dole dworca stoją autobusy na terminal, kupiłem bilet za 8RM i po godzinie byłem na miejscu. A teraz czekam na samolot. I cóż mogę dodać - żegnaj Azjo, oby nie na długo!

Powolutku, powolutku w stronę Kuala Lumpur.

2009-05-06T13:52:00.000+08:00

W Georgetown zabawiłem niecałe dwa dni. Nadchodzi chyba pora monsunów, bo przez większość czasu padało. Postanowiłem się ruszyć w stronę wschodniego wybrzeża, z nadzieją że tam nie pada. Najpierw pojechałem do Kota Baru. Bilet kosztował 38RM, a podróż trwała ponad 7 godzin. Zatrzymałem się tu na dwa dni, ale deszcze goniły mnie nadal. Miasto jest ładne, malutkie i nie za bardzo jest co tam zwiedzać. Jest tam wierza zegarowa,muzeum, centrum kulturalne ale niestety w poniedziałki zamknięte. Potem ruszyłem do Kuala Terenggu bilet 18RM i trafiłem do kolejnej dziury. Znowu zostałem na 2 dni, a całe miasto zwiedziłem w pół z główną atrakcją Białym Meczetem. Miałem nadzieje że poopalam się na plaży, bo pogoda poprawiła się znacznie, ale niestety plaży nie było, to znaczy była ale stały na niej jakieś koparki i spychacze. W hostelu, w którym spałem, dowiedziałem się od innych backpackersów że takie same rozrywki czekają mnie w Kuantan, a na dodatek ceny noclegów zaczynają się od 35RM. Zrezygnowałem i postanowiłem od razu jechać do Kuala Lumpur. Coś to wschodnie wybrzeże jakieś takie biedne, gdybym miał więcej czasu mógłbym pojechać trochę w głąb kraju, dalej od brzegu. Widziałem tam piękne góry po których można by chodzić tygodniami. Niestety do wylotu zostało już tylko kilka dni.

Langkawi plaża, morze i ....

2009-04-28T09:42:00.002+08:00

Wylądowałem w Langkawi. Od razu, po wyjściu z promu, człowiek wchodzi na ciąg bezcłowych sklepów. Można tam kupić wszystko, od elektroniki, po perfumy i oczywiście tani alkohol. Niestety, aby z przystani promowej dostać się do Pentai Cenang, gdzie wreszcie z chłodnym piwkiem można usiąść nad brzegiem morza i rozkoszować się zachodzącym słońcem trzeba pokonać jakieś 20km. Jako że na wyspie nie ma transportu publicznego jedynym rozwiązaniem jest wzięcie taksówki za 24RM ( tu przypominam 1 ringgit to około 1 złoty, łatwo się liczy) Ja, starym, harcerskim sposobem postanowiłem złamać tą zasadę i wyszedłem na stopa. Czekałem, czekałem, trwało to dobrą godzinę, a w międzyczasie podjechało z osiem taksówek. Miałem jednak szczęście zatrzymała się dwójka Australijczyków, którzy wynajęli tu samochód. Notabene wynajęcie auta jest tu tanie za 3 dni zapłacili 85RM.

Znalazłem nocleg w Gecko Guesthouse, polecany przez LP. Dorm kosztował 15RM był tłoczny, duszny, pełen piachu, zapachu olejku do opalania i zapełniony w 100% freakami ale o to mi chodziło, bo zaczynało mi się trochę nudzić.

Plaże tutaj są białe, morze ciepłe, a słońce opala na heban. W okolicznych knajpkach jedzenia wyśmienite i to za przystępną cenę, a cena piwka zaczyna się od półtora ringgita. Dla lubiących mocniejsze sporty, litrowa butelka Bacardi kosztuje 30RM Ludzi nie zbyt dużo, wiadomo kryzys :) a po godzinie w tej mieścinie człowiek czuje się jak u siebie. Z morskich rozrywek są kajaki, narty wodne, wycieczki na pobliskie wyspy, nurkowanie i sailgliding. Czyli żyć nie umierać.

W takich warunkach nawet nie wiem kiedy minęły cztery dni.

Należę do ludzi którzy nie usiedzą w jednym miejscu, dlatego postanowiłem ruszać na stały ląd. Z powrotem wracałem taksówka z trójka Niemców, więc podzieliliśmy koszty na czterech.

Moim następnym punktem podróży był Georgetown. Można tam dopłynąć wprost z Langkawi ale kosztuje to 60RM. Popłynąłem do Kuala Perlis za 18RM. Stamtąd miał być jakiś przewóz w moim kierunku ale okazało się że się spóźniłem. Nie było sensu czekać aż do rana, w mieście, w którym nie ma nic. Musiałem więc wziąć kolejną taksówkę, tym razem do Kangar za 14RM. Miałem szczęście, od razu załapałem się na autobus do Butterworth za 13,60RM a stamtąd prosto promem do Georgetown za 1,20RM. Oszczędziłem 23RM co akurat wystarczyło na jeden nocleg.

Kierunek Langkawi - bezcłowy raj.

2009-04-25T09:36:00.000+08:00

Hat Yai było tylko moją stacją przesiadkową, byliśmy tu już wcześniej pół roku temu i od tego czasu miasto się w ogóle nie zmieniło. Do Langkawi miałem odpłynąć promem z miasta Satun, ale obawiałem się że na ten ostatni o 16tej mógłbym nie zdążyć. Zamelinowałem się w hostelu Cathay, jedynka za cenę 160B, a od sąsiadów z hotelu można było ciągnąć wi-fi.
W biurze informacji turystycznej dowiedziałem się że autobus w kierunku Satun jeździ spod wieży zegarowej z częstotliwością 20 minut.
Gdy rano zjawiłem się w wyznaczonym miejscu okazało się że jeździ tam tylko autobus do Padang Besar, na szczęście miejscowi wytłumaczyli mi gdzie mam się udać. Wystarczyło podejść 300m w kierunku fontanny i tam w jakimkolwiek miejscu na ulicy Niphat Songhkrao łapać busa na stopa. Tak też uczyniłem. Podróż trwała z trzy kwadranse i kosztowała 63B. Żeby dostać się do przystani promowej poszedłem na drogę wyjazdową z miasta i tam załapałem się do pomarańczowego pickupa. Podróż trwa 20 minut i kosztowała 30B, ale mam uczucie że kierowca mnie naciął na dychę.
Prom miałem za godzinkę. Kupiłem bilet za 300B ostatnie drobne zainwestowałem w Changa i cierpliwie czekałem. Mniej więcej 20 min przed planowanym odbiciem od portu zaczęła się kontrola paszportowa. Wszystko szło sprawnie i odpłynęliśmy zgodnie z planem. Po drugiej stronie znowu odprawa, tym razem malezyjska i witamy w bezcłowym raju.

Bangkok po raz piąty

2009-04-24T09:20:00.005+08:00

Tak, to już piąta wizyta w Bangkoku w ciągu pięciu miesięcy, myślę że ostatnia. Pewnie jak bym musiał tyle razy jechać do Warszawy to wolał bym się powiesić, ale Bangkok to co innego, to dopiero stolica!!! W piątek udało mi się odebrać paszport i to bez żadnych zgrzytów. Niestety termin mojej wizy do Birmy minął 22go, szkoda, trzeba zmienić plany. Na trzy dni zamelinowałem się w moim hostelu. Tu przed wyjazdem zostawiłem bagaże i zarezerwowałem nocleg mniej więcej na ten dzień.

W mieście panował upał więc zwiedzać to raczej mi się nie za bardzo chciało, zresztą miasto znam już dość dobrze. Postanowiłem okupić się w ciuchy, moje rzeczy po pół roku nadają się do wyrzucenia, zresztą i tak pozbywałem się ich sukcesywnie. W piątek wybrałem się na zakupy na targ w okolicy Th Krung Kasen, dokładnie trudno mi to umiejscowić. Na targ natrafiłem jadąc autobusem 57 na dworzec. Oprócz targu z super ciuchami i cenami, jest tam w pobliżu wielkie centrum hurtowe mieszczące się w kilku piętrowym budynku, tam zakupy można zrobić w klimatyzowanym budynku. W sobotę oczywiście ostatnie suweniry na targu Chatuchak.

Wieczorem pożegnanie z miastem, będzie mi go brakować, tego ruchu, smogu, upału, uśmiechniętych mieszkańców, wszędobylskich turystów, przydrożnych straganów z żarciem, chłodnego Changa wieczorem....

O godzinie 22.30 wpakowałem się do pociągu do HatYai, teraz już wiedziałem trzeba się ciepło odziać bo klima działa aż za dobrze. Przede mną 14 godzin jazdy.

Do zobaczenia Bangkoku.

Sukothai

2009-04-21T21:48:00.008+08:00

Z Phitsanoluk, pieszczotliwie nazywanego przez miejscowych Filokiem, do Sukothai jedzie się niecałą godzinkę. Dworzec autobusowy jest trochę na uboczu. Do centrum można dostać się tuk-tukiem, motorkiem, pickupem lub piechotą. Jako że nie miałem plecaka, który czekał na mnie w hotelu, w Bangkoku, postanowiłem iść na własnych nogach. Zasięgnąłem języka i dowiedziałem się że prowadzi tam mała przecinka zaraz za zielonym budynkiem. Jest to góra 10minut drogi i dochodzi się do mostu przy którym rozlokowane są hostele. Ja wybrałem Friend's Guest House. Może nie był tani 250B za pokój, ale cóż to był za pokój!!! Jak bym miał rower to mógłbym po nim jeździć, na łużku można było grać w chowanego, a do tego prysznic z ciepłą wodą, klima, 100kanałów w TV i WiFi. W dodatku byłem jedynym gościem i choć właściciel wydawał się być „ciepłym”, postanowiłem się tu zatrzymać do czasu wyjaśnienia sprawy z moim paszportem.
Pierwszego dnia o 8.00 rano wybrałem się do Parku Historycznego, w którym mieszczą się ruiny świątyń sprzed kilkuset lat. Można tam dojechać za 10B ciężarówką przerobioną na autobus - kabriolet, takim cudem jeszcze nie jechałem ale było OK i co najważniejsze chłodno.
Jako że świątynie rozrzucone są na sporej powierzchni najlepiej za 30B wynająć rower.
Z pełną butelką wody ruszyłem w upalną trasę. Cały teren podzielony jest na dwie części północną która oficjalnie mieściła się za murami i centralną. Oprócz tego gdzie się człowiek nie ruszył to na każdym kroku nabijał się na pozostałości z przeszłości. Do każdej ze stref trzeba za 100B kupić bilet, ale to dobrze wydane pieniądze. W części północnej w Wat Si Chum jest przeolbrzymi posąg Buddy. Wygląda to tajemniczo jakby Budda schował się za wielkimi drzwiami i spoglądał z boku. Ogrom figury powalił mnie prawie na ziemie – CUDO.
Jadąc dalej wjeżdża się do otoczonej fosą świątyni Wat Phra Pai Luang.
Ale Najlepsze widoki zostawiłem sobie na koniec. Centralna zona powala. Kilka olbrzymich świątyń położonych w jednym miejscu ze znajdująca się na wyspie Wat Sa Si. Ale chyba największe wrażenie robi największa Wat Mahathat. Wśród tych wszystkich budowli znalazłem Wat Si Sawai która swoim wyglądem przypomina te z Angkor Watu.
Jeździłem dobre 5 godzin podziwiając okolice. Znowu zdałem sobie sprawę jakie to musiało sprawiać wrażenie i jak wpływać na ludzi którzy tu pielgrzymowali i to w tym czasie, kiedy u nas były w większości drewniane kościółki.
Bardzo mi się tu podobało znów mi się przypomniał wspaniały czas jaki spędziłem w Siem Rap, z tym że tu prawie nie było turystów i wśród tych ruin można się było na spokojnie zapomnieć :)
Zbliżała się 15ta, wysuszony, przegrzany i zmęczony oddałem rower i wróciłem do miasta.
Nieopodal miejsca gdzie mieszkałem był mały nocny targ na którym się stołowałem. Wybór miejscowej kuchni był naprawdę niczego sobie. Próbowałem wielu rzeczy, ale mimo że sprzedawcy mnie zachęcali, nie zjadłem pieczonych świerszczy, podsmażanych na miodzie koników polnych czy smażonych larw. Jakoś nie mogłem się przemóc.
Zostałem tu jeszcze 2 dni, praktycznie nie robiąc nic. Rany się już zaleczyły i zostały tylko strupy, mogłem sobie pozwolić na kąpiel w pobliskim basenie. Po odpisywałem na maile, powklejałem moje wylewy do bloga, zrobiłem porządki w zbiorach zdjęć. Opalałem się, oglądałem TV po prostu luzzz.
Aż dostałem telefon z Bangkoku że odesłano mi paszport. Koniec laby czas wracać!!!

Phitsanulok

2009-04-18T17:12:00.002+08:00

Na dworcu w Phitsanulok znalazłem się koło godziny 20tej. Zrobiło się ciemno, a ja musiałem znaleźć jakiś nocleg. W Lonleju nie było mapki miasta, ale za to było dość dobrze wytłumaczone gdzie w pobliżu znajduje się hotel o znajomej nazwie Londyn. Mimo że nazwa znajoma miałem trochę problemów z trafieniem, a dokładnie ze zlokalizowaniem tego miejsca. Problem polegał na tym że plafon z nazwą był napisany po Tajsku, a do recepcji wchodziło się jak do wielkiego garażu. Nie było tam drzwi tylko zasuwana metalowa brama. Wynająłem pokój na jedną noc za 200B. W środku żadna rewelacja coś pomiędzy klatką schodową a magazynem, ale było w miarę czysto, wiatrak kręcił się nad głową więc jak na te kilka godzin snu czemu nie.

Rano ruszyłem na zwiedzanie, najpierw biuro informacji turystycznej, w niedziele otwarta, gdzie wydębiłem mapkę i zdobyłem garść informacji o okolicy.. Zasadniczo główną atrakcją miasta jest kompleks świątyń Wat Yai. Znajduje się tam kilkanaście budynków, trochę ruin i niezliczona ilość posągów Buddy. Miałem szczęści gdyż akurat był Songkran festiwal dlatego było mnóstwo ludzi, a na dodatek stragany ze smakołykami i pamiątkami i gdyby nie wszechobecny zapach kadzidełek można by pomyśleć że jesteśmy gdzieś w Polsce na odpuście. Ludzie się modlili palili świeczki, wspomniane kadzidełka, a na jednym z placów gdzie były ustawione małe posążki Buddy, wierni chodzili od jednego do drugiego i polewali je wodą z małych miseczek. Miało im to przynieść szczęście w nadchodzącym roku.

Cały kompleks świątynny położony jest nad rzeką. Na drugim natomiast brzegu, znajdują się ruiny starszych świątyń, oraz pomnik, jak mi się zdaje, jednego z królów.

Ogólnie miasto bardzo miłe i ładne. Miałem jeszcze zwiedzić fabrykę posągów Buddy, ale była na drugim końcu miasta, w przeciwnym gdzie był dworzec więc zrezygnowałem.

Pojechałem autobusem(39B) do Sukhothai.

Bangkok – wizyta ekspresowa

2009-04-17T16:59:00.003+08:00

Przyjechałem na terminal północny koło szóstej rano, wczesna pora ale autobus nr 3 już jeździł na Banglamphu. Kierowca szczątkowym angielskim, powiedział że coś jest nie tak i muszę pod Kho San Road podejść kawałek. Gdy dojechałem na miejsce wszystko się wyjaśniło. Okazało się że dzień wcześniej jacyś ludzie gonili się po ulicach samochodami i strzelali do siebie nawzajem ale o co chodzi to nie wiem tego do teraz. Oj, nie miło powitał mnie Bangkok. Następną wtopą było to, że nie mieli wolnych pokoi w moim ulubionym hostelu, a w innych zostały tylko te drogie. Mogłem poczekać aż coś się zwolni do 11tej ale trochę zależało mi na czasie. Zamelinowałem się po drugiej stronie Kho San w Bella Bella House, ale mimo że cen 200B mi odpowiadała to nie czułem tam tej swojskiej atmosfery co wcześniej. Za dużo białych z tej strony getta, na szczęście to tylko jedna noc.
Wziąłem prysznic i ruszyłem do ambasady. Najlepiej tam dojechać metrem i podejść kawałek. Ambasada mieści się przy ulicy Rama IX . Miałem na początku problem ze zlokalizowaniem adresu, bo szukałem jakiegoś domu, domku, willi czy coś takiego, a tu się okazało że wszystko mieści się na ostatnim 25 piętrze wielkiego budynku. Przywitał mnie polski żołnierz przebadał mój plecak na zawartość bomby i wpuścił do małego pomieszczenia. Tam, po 3 minutach, za pancerną szybą, pojawił się pracownik sekretariatu. Wyłuszczyłem mu całą sprawę i umówiliśmy się że da mi znać gdy paszport pojawi się w ambasadzie. Podziękowałem uprzejmie i wróciłem do getta.
Nie było sensu czekać na paszport w stolicy postanowiłem zatem dogłębniej zwiedzić środkową część Tajlandii.
Rano wymeldowałem się z hostelu i dokulałem się na dworzec. Kupiłem sobie bilet w 3 klasie za 269B na GODZINĘ 14.30 Tańsze miejsca już były wykupione więc przypadł mi wagon z miękkimi siedzeniami i muszę przyznać luxus.

Songkran festival.- Śmigus Dyngus na obczyźnie

2009-04-14T12:25:00.000+08:00

Wróciliśmy z „końca świata” w niedziele. Tak się miło złożyło że to właśnie czas Świąt Wielkanocnych. W Tajlandii w tym czasie akurat przypada święto Songkran. Chcąc zgłębić o co chodzi w tym święcie zasięgnąłem języka u kilku osób. Niektórzy mówią że to powitanie pory deszczowej inni że to z okazji najgorętszego okresu, jeszcze inni że to Tajski Nowy Rok, urodziny Buddy..... nie ważne, polega to ogólnie na polewaniu wszystkiego co się rusza wodą, taki nasz świąteczny Śmigus Dyngus tylko na znacznie szerszą skalę. Jest to niewątpliwie wielkie tajskie święto, wszyscy mają wolne,szaleją, alkohol leje się strumieniami, setki ofiar na drogach ale w przeciwieństwie do naszych świąt nikt nie maluje sobie jaj, a szkoda mogło by być wesoło :)))

Ludzie na swoje pickupy ładują 100,200 litrowe beczki z wodą plus obsługę do polewania, skrzynki piwa i tak jeżdżą po mieście polewając się nawzajem. A gdy zabraknie wody, nie ma problemu, przy ulicach, w miejscach hydrantów ustawione są automaty, gdzie po wrzuceniu 5 batów można zapełnić pustą bekę. Można też zgłosić się do stojących przy chodniku nieznajomych, którzy najpierw obleją cię wodą, a potem do tankują do pełna. Zabawa jest super, a wszystko przy 30 stopniowym upale. Na takie warunki klimatyczne w Polsce podczas śmigusa nie ma co liczyć, a szkoda.

Oficjalnie zabawa miała trwać do 14go ale gdzie tam, jeszcze 16go się polewali.

Z racji że całe ręce i kolana miałem pokryte opatrunkami, udawało mi się w miarę sucho przemykać po ulicach. Czasami tylko, gdy nie uważałem, ktoś polewając inny samochód, mnie również przypadkowo zmoczył. Ogólnie gdy mówiłem że jestem po wypadku i pokazywałem bandaże wszyscy znacząco kiwali głową i dawali mi święty spokój.

W takich oto warunkach przyszło mi zwiedzać miasto, a muszę przyznać że jest naprawdę piękne. Co rzuciło mi się w oczy, to to, że wszystkie świątynie są odnowione i zadbane, znaczy się „lud wierzący wielce jest..”

Niestety przyszedł 16ty i trzeba było się zwijać do Bangkoku zobaczyć co tam słychać z moim paszportem. Kupiłem najtańszy, bilet ekonomi za 465B i w czwartek o 17.30 zjawiłem się na dworcu. Autobus miał być o 18tej ale jak się okazało się zepsuł. Podstawili za to wygodny, Vipowski autobus. Nie musiałem nic dopłacać i tak o 6tej rano znalazłem się w stolicy.

Chiang Rai i okolce

2009-04-12T12:02:00.000+08:00

Bilet w Chiang May kupiłem wcześniej (132B-podobno taniej się nie da) tak że musiałem się tylko zgłosić na dworcu o 11.30 Gdy dojechałem na miejsce, nie za bardzo wiedziałem gdzie jest „to miejsce”, oczywiście zaatakowało mnie mnóstwo tuk-tukowców oferujących za 80B podwiezienie do miasta. Osiem dych to na pewno za dużo. Zobaczyłem drogowskaz centrum i ruszyłem. Szedłem i szedłem a tu końca nie widać. Nagle podjechał do mnie młody koleś na skuterku, zagajał po Tajsku, ja po angielsku, on znowu po Tajsku i wskazał na motorek. Pomyślałem czemu nie wsiadłem i pojechaliśmy do centrum. Okazało się to dobre kilka kilometrów. Wysadził mnie na innym dworcu autobusowym, a gdy chciałem dać mu kasę to się tylko uśmiechnął i odjechał. Tam dowiedziałem się że są 2 terminale autobusowe, a pomiędzy nimi kursują niebieskie pickupy za 10B.
Nie chciałem ładować się do turystycznego getta,chciałem przede wszystkim w spokoju wyleczyć swoje rany. Znalazłem w Lonleyu hostel Garden House który mieścił się trochę na uboczu. Miejsce to okazało się super, były to małe dwu osobowe domki z łazienką i ciepłą wodą wielkim łożem i to wszystko za 200B, w dodatku właściciel okazał się przeuroczym człowiekiem.
Poznałem tam Niemca Johana który już od ośmiu lat mieszka w Tajlandii, a przez ostatni rok mieszkał razem z mnichami w świątyni w górach. Stał się on moim przewodnikiem po okolicy i kompanem przy wieczornym piwku.
Niestety rany w tym klimacie nie chciały mi się goić. Mimo że dezynfekowałem je kilka razy dziennie zaczęły strasznie ropieć. W Tajlandii, żeby nie płacić za lekarza, wystarczy zgłosić się do apteki i tam uzyskać wszelakie porady i medykamenty. Tak też uczyniłem, aptekarz wydzielił mi porcję antybiotyków na 5 dni, dodał opatrunki i witaminy a za wszystko zapłaciłem równowartość 10zł. Poprawa miała nadejść po 3,4 dniach ale miałem nie moczyć ran i zapomnieć o wieczornym Changu:((

Żeby odpocząć od miejskiego zgiełku i dokonać mentalnego resetu systemu ,razem z mym przewodnikiem Johanem, udaliśmy się do wioski w górze rzeki Mae Nam Kok gdzieś pod birmańską granice. Wynajęliśmy łódź za 1200B w jedną stronę. Trochę drogo, ale podróż trwała 2 godziny więc przypuszczam że takie są stawki. Po drodze zatrzymaliśmy się w na „farmie” słoni. Tam nakarmiliśmy łobuzy smakołykami, poprzytulaliśmy się do ich trąb, poklepali za uszkiem i dalej w drogę .Oj przypomniała mi się nasza słonica z Pai :)
Gdy dobiliśmy do brzegu w wiosce, zostawiliśmy 500B zadatku naszemu przewoźnikowi żeby o nas nie zapomniał i wrócił za 2dni. W wiosce jest może z 20 chat jeden mały sklepik i nic więcej. W tym sklepiku zakupiliśmy trochę ciastek i słodyczy które porozdawaliśmy miejscowym dzieciom, a dzieci była tu co niemiara. Johan zaprowadził mnie do jednej rodziny gdzie mieliśmy spędzić kolejne 2 dni. Mieszkaliśmy w bambusowej chacie na palach, w której było tylko palenisko, małe przepierzenie za którym mieszkali właściciele z dwójką dzieci i jedna jarzeniówka zasilana prądem z baterii słonecznej. Była to jedyna elektryczna rzecz tutaj. Wioska należała do plemienia Lahu, a po tajsku mówił tylko nasz gospodarz i właściciel sklepu. Wszyscy w wiosce żyli jak w pewnego rodzaju komunie lub bardzo dużej rodzinie, co chyba jest trafniejszym określeniem. Wszyscy odwiedzali się nawzajem,a drzwi były cały czas otwarte. Nie było czegoś takiego jak zagrody dla zwierząt, krowy świnie i kury chodziły niepilnowane po wiosce i nikt niczym zdawał się nie przejmować tylko siedział na werandzie, odpalał tytoń w swojej fajce wodnej z bambusa i patrzył na góry. Był to prawdziwy powrót do natury, ale jako miejskie dziecko, ostatniego dnia zaczynało mi czegoś brakować. Chciałem posłuchać muzyki, zobaczyć czy ktoś nie napisał SMS a nie wspominając już o sprawdzeniu poczty czy pobuszowaniu po necie. Zdając sobie sprawę że droga lądowa do Chiang Raj to kilka dni przez góry i że jestem uzależniony od faceta który przypłynie lub nie, zacząłem się lekko dusić. Kiedy przyszła niedziela i o 11 rano zjawił się nasz transport odetchnąłem z ulgą. Około 13tej byliśmy z powrotem, a tu czekał nas Songkran festival.

Powrót do Chiang May

2009-04-09T11:54:00.002+08:00

Z Pai wyjeżdżaliśmy wcześnie rano, dzięki temu udało nam się wreszcie zobaczyć jak mnisi rano zbierają jedzenie. Buddyści wierzą że darując mnichom strawę w następnym wcieleniu nie zaznają głodu. Dzięki temu mnisi mogą egzystować i więcej czasu poświęcać na medytacje.

Jako środek transportu tym razem wybraliśmy busa, mimo że kosztował 150B, a autobus tylko 76B. Jego zaletą było to że droga trwała tylko 2 i pół godziny.

Ręka Kielona już prawie wydobrzała dlatego mógł na popołudnie umówić się na dokończenie kursu gotowania. Wieczorem zakupił sobie bilet do Bangkoku za 338B w hostelu Daret's House, co ciekawe to taniej niż u oficjalnego przewoźnika, a w dodatku dowożą cię pod samo Khosan Road. Tak to prawda, jak się wszyscy domyślają, rozdzielamy się z Kielonem na kilka miesięcy. On postanowił polecieć do Nepalu, ja natomiast z racji tego że muszę być w Polsce trochę wcześniej, postanowiłem po eksplorować głębiej tę część Azji. Nepal zwiedzę razem z Indiami i Bangladeszem w kolejnym półrocznym pakiecie wyjazdowym, ktoś jedzie??? :)))

Wieczorem jeszcze ostatnie zakupy na Nocnym Bazarze. Faktycznie okazało się że rzeczy z jedwabiu są o wiele tańsze niż w stolicy, a porównując do cen w Europie to są prawie jak za darmo.

Następnego ranka w naszym hostelu wypożyczyliśmy motorki co okazało się błędem mimo że kosztowało nas to 200B nie były one ubezpieczone. Pojechaliśmy na ostatni zastrzyk przeciw wściekliźnie, a potem za świątynie Doi Suthep do Phra Tamnak Phu gdzie znajduje się letnia rezydencja króla. Niestety przyjechaliśmy tam w czasie kiedy była przerwa, a że mieliśmy mało czasu postanowiliśmy wracać. Zjeżdżając z góry, na krętej drodze niestety miałem poślizg i ratując przed zniszczeniem motor poobdzierałem się trochę. Gdy wróciliśmy właściciel zażądał astronomicznej kwoty za naprawą obdartego lusterka i plastikowych części. Pożegnałem się z Kielonem, który miał autobus i zacząłem negocjacje. W negocjacjach byłem twardy i nieugięty tak że musiała się włączyć policja. Negocjacje po godzinie przerodziły się w szarpaninę i w ten oto sposób pozbyłem się paszportu. Policja napisała raport, który wraz z rachunkiem i paszportem mają odesłać do Ambasady Polski. Ale nie zapłaciłem!!!

Musiałem na tę noc zmienić hotel, a rano ruszyłem do Chiang Rai.

Pai

2009-04-06T11:26:00.003+08:00

Jako że na razie wszystkie najważniejsze rzeczy zostały załatwione w Chiang Mai, pojechaliśmy do Pai. Miasteczko oddalane jest o jakieś 150 km ale z racji że autobus musi przebić się przez góry i doliny cała droga trwa ponad 4 godziny. Nie narzekaliśmy, nigdzie nam się nie spieszyło a klimatyzacja, czyli otwarte okna, działała znakomicie. Gdy wylądowaliśmy na miejscu wczesnym popołudniem powitał nas miły chłód którego nie doświadczyliśmy chyba od czasów Wietnamu. Wcześniej, gdy czytaliśmy o tym miejscu, większość pisała że miała duże problemy ze znalezieniem noclegu. My trafiliśmy tutaj poza szczytem sezonu i prawdopodobnie nałożył się na to kryzys, także mogliśmy wybierać w hostelach, guest hausach jak w ulęgałkach. Nad rzeką natrafiliśmy na „Ban Pai Riverside Village” gdzie bungalowy były za 100B. Tam też założyliśmy bazę na najbliższe 3 dni.
Pierwszy dzień to jak zwykle zapoznanie się z miastem, które jak się okazało bardzo miłym małym przysiółkiem. Pełno tam było knajpek kilka sklepów spożywczych, szpital poczta przystanek PKS czyli jak u nas w małym miasteczku, z tym że zamiast kościoła była Buddyjska Świątynia .
W okolicy między innymi są do zwiedzenia 3 wodospady. Pierwszy z nich ukryty jest w okolicznych górach na północ od miasta. Dzień wcześniej staraliśmy się kupić jakąś mapę okolicy ale niestety, jedyne dostępne wyglądały jakby 2 latek dostał kredki i zaczął się znęcać nad kartką papieru. Mapy były do niczego, więc poszliśmy na czuja.
Nie ma możliwości podjechania pod sam wodospad a ścieżka która do niego prowadzi nie jest w ogóle oznakowana. Szliśmy małą przecinką wijącą się wzdłuż małej rzeczki. Co chwila przechodziliśmy z jednego brzegu na drugi. Po godzinie zagadaliśmy, w języku chyba migowym, do dwóch spotkanych myśliwych. Dowiedzieliśmy się że jakiś kawałek wcześniej trzeba było odbić w lewo i iść szczytem góry. Niestety my nie znależliśmy tej przecinki nawet gdy wracaliśmy nie było po niej śladu. Postanowiliśmy iść dalej wzdłuż rzeczki bo myśliwi pokazali że tędy też można. Po kolejnej godzinie i zrobieniu może kilometra po głazach i konarach padła decyzja – wracamy. Byliśmy w środku dżungli. Wokół otaczały nas góry pokryte gęstym lasem temperatura była wysoka wilgotność również, Kielon stwierdził że w takich warunkach czuje się jakby dostał leśno – górsko - dżunglowej klaustrofobii. Coś w tym było, też czułem się trochę jak bym nie mógł złapać odpowiedniej ilości powietrza w płuca, a w dodatku ta duchota.
Tak zakończyła się wyprawa na pierwszy wodospad, a gdy wyszliśmy do cywilizacji na asfaltową drogę, rzucił mi się w oczy drogowskaz „wodospad-7km” Przypuszczam że byliśmy dopiero w połowie drogi.
Po tej miłej wędrówce, weszliśmy na pobliską górę, na której znajduje się świątynia i jest super widok na całe Pai.
Następnego dnia wypożyczyliśmy sobie motorki( 100B + 40B za ubezpieczenie ewentualnych strat) I pojechaliśmy dalej zwiedzać okolice. Najpierw obraliśmy kierunek na wioskę zamieszkaną przez mniejszość chińską. Cóż można powiedzieć,100% cepelia i ogólny niesmak. Koło wioski znajdował się wodospad, Tym razem trafiliśmy bez problemu, niestety z racji że jest teraz pora sucha nie był on taki okazały jak na zdjęciach w folderach. Okolica znana jest z uprawy czosnku więc co wjeżdżaliśmy do jakiejś wioski zapach rozchodził się przedni. Jednego można być pewnym tu wampira nie uświadczysz. Następnym punktem wycieczki był most żelazny „Memorial Bridge” który przez ostatnie 70 lat był budowany, burzony, odbudowywany, niszczony, przebudowywany, a był niezmiernie ważny gdyż łączył tę część Tajlandii ze światem. Zaraz potem dobrnęliśmy do naszego najważniejszego punktu naszego pobytu w Pai – jazdy na słoniach. Za 500B wynajęliśmy na godzinkę słonice z przewodnikiem. Z wysokiego pomostu weszliśmy na grzbiet elefanta i ruszyliśmy w stronę rzeki. Słonica nie za bardzo chciała iść, ale przewodnik prowadził ją pewnie co jakiś czas przekupując jakimś zielskiem lub kukurydzą. Nad rzeką było to, na co czekaliśmy, kąpiel ze słoniem - tego się nie da opowiedzieć to trzeba przeżyć. Zwierz mimo że waży kilka ton jest bardzo delikatny i ostrożny, czuliśmy się bezpiecznie bez obawy że to cielsko nas przygniecie. Nawet nie wiedzieliśmy kiedy minęła godzinka,przy zabawie czas upływa zdecydowanie zbyt szybko. Jak się okazało to jeszcze nie był koniec atrakcji. Na zakończenie, żeby zmyć z siebie brud z rzeki, mogliśmy wykąpać się w betonowych wannach wypełnionych wodą z pobliskich gorących źródeł. To było bardzo miłe pół godziny relaksu, a w tym czasie nasze ciuchy dawno wyschły na słońcu. Postanowiliśmy zgłębić tajemnice tych źródeł, były one niedaleko, wejście kosztowało 100B. Woda wydobywająca się z głębi ziemi była zasiarczona i miała temperaturę 80 stopni, tak że niektórzy kupowali na dole w sklepiku jajka i gotowali je na twardo. Można było się oczywiście pomoczyć ale trzeba było zejść dobre 100metrów w dół rzeczki żeby się nie poparzyć. Wracając do miasta odwiedziliśmy jeszcze miejscową atrakcje przyrodniczą czyli kanion. Nie wiem niestety jak powstał, pewnie utworzyła go płynąca opodal rzeka, ale muszę powiedzieć że zrobił on na mnie olbrzymie wrażenie.
Wieczorem oddaliśmy motorki, Kielon poszedł opatrzyć rękę a ja na pożegnanie miasta wypiłem nad rzeczką chłodnego Changa. Bardzo mi się tu podobało i pierwszy raz od 4miesięcy było mi zimno, w nocy temperatura spada do 10 stopni. Nigdy nie sądziłem że coś takiego może mi sprawiać przyjemność.

Chiang Mai - w górach chłodniej

2009-04-04T17:24:00.008+08:00

W południe znalazłem się na dworcu kolejowym do centrum jeżdżą stąd czerwone pikapy za 20B ale je postanowiłem przejść się piechotą. Miałem namiary na hostel w którym zatrzymał się Kielon więc udałem się tam bezpośrednio podziwiając po drodze miasto. Zatrzymaliśmy się w North Star Guest House, pokój kosztował 200B a co najważniejsze było tam darmowe wi-fi. Pani w recepcji poinformowała mnie który to pokój, a że akurat nikogo nie było postanowiłem coś zjeść i powłóczyć się po mieście. Miasto, przynajmniej stara część, jest zbudowane na planie kwadratu, kiedyś otoczone było murami teraz została już tylko fosa. W całym mieście znajduje się pełno świątyń zarówno pięknych murowanych jak i starych jeszcze drewnianych i oczywiście wszystko wewnątrz pełne jest złota.

Kiedy Kielon jechał pociągiem spotkał Tajkę, która okazała się bardzo miłą nauczycielka w pobliskiej szkole mówiąca całkiem nieźle po angielsku. Gdy wyjawił że przyjechał tu między innym przeszkolić się w trudnej sztuce gotowania oraz w sztuce masażu, obiecała że mu pomoże choć tylko w gotowaniu.

Tak więc umówili się w poniedziałek po szkole i razem z nią i jej chłopakiem pojechali najpierw na targ zrobić zakupy, a potem do nich. Dziewczyna mieszkała razem z chłopakiem i jego rodzicami w domu przy uczelni, który nie można raczej nazwać apartamentem.

Choć mnie tam przy tym nie było, zabawy podobno była kupa, a Kielon był bardzo zadowolony z nauki. Co prawda mówił że dopiero trzeci pattaj, makaron z warzywami, miał smak i wygląd ale podobno był smaczny.

Następnego dnia czekała go nauka masażu. Postanowił nauczyć się jedynie masażu stóp, gdyż na naukę masażu całego ciała, musiał by poświecić pięć dni.

Nauczycielką miała być koleżanka zaprzyjaźnionej Tajki, niestety okazało się że chociaż w masażu jest dobra to z powodu bariery językowej nie potrafił tej wiedzy przekazać.

Nie pozostało nic innego jak wykupić lekcje u angielskojęzycznej masażystki

Kiedy Kielon ćwiczył swoje umiejętności, ja za 40B wypożyczyłem sobie rower i pojechałem do zoo. Bilet wstępu kosztował 100B, ale było warto spędzić kilka godzin oglądając, a także karmiąc zwierzęta. W parku mimo ze był bardzo okazały, przypomniałem sobie jak piękne i wspaniałe jest nasze ZOO w Chorzowie. Kto nie był niech idzie, a kto był to niech pójdzie jeszcze raz. Bez kasy z naszych biletów pewnie będę go chcieli zlikwidować i postawić kolejną galerię handlową.

Następny dzień nauki Kielona w profesjonalnej szkole gotowanie zakończył się bardzo szybko. Po zrobieniu zakupów i powrocie na zajęcia, Kielon pogłaskał psa właścicieli, a ten w podzięce ugryzł go w rękę. Mimo że ran nie było dużo to były bardzo głębokie. Po ich opatrzeniu lekarz zadecydował mimo wszystko o zastrzykach przeciw wściekliźnie Tak oto w ciągu tygodnia czekała go trzykrotna wizyta w szpitalnym ambulatorium. Całe szczęście że nie jest to jak kiedyś, seria dwunastu bolesnych zastrzyków w brzuch, tylko trzy zwykłe domięśniowe.

Następnego dnia nie było szans na kontynuowanie nauki postanowiliśmy pojechać do świątyni Doi Suthep, mieszcząca się na jednym ze wzgórz okalającym miasto. Żeby tam się dostać, trzeba spod bramy uniwersytety w Chiang May, wziąć pickupa za 80B który poczeka na ciebie godzinkę na górze i zwiezie z powrotem na dół. Samochód ruszy jednak wtedy gdy uzbiera się dziesiątka pasażerów.

Świątynia mieści się na samym szczycie góry i prowadzą do niej długie schody. Widok jest nieziemski wszystkie postacie Buddy, pagody, wieże, wszystko to pokryte złotem. W dodatku jest to miejsce kultu i pielgrzymek Buddystów z całego kraju. Taka nasza Częstochowa. Ale przez te ilości złota, zapach kadzidełek magia tego miejsca jest zupełnie inna. Jeszcze raz muszę powiedzieć miejsce przecudowne każdemu polecam je odwiedzić.

Bangkok i sprawa paszportu

2009-03-27T15:42:00.000+08:00

Piątek to czas odbioru naszych wiz. Kielonowi udało się bez problemu ja natomiast władowałem się na minę. Okazało się że 27 marca jest jakieś święto wojska w Birmie i wszyscy mają wolne, oczywiście w ambasadzie również. Cóż trzeba było zostać do poniedziałku. Nie było sensu żeby Kielon tez czekał bezproduktywnie więc w sobotę o 22.00 pojechał pociągiem do Chiang Mai. Ja do niego miałem dołączyć we wtorek. Kolejne dwa dni w Bangkoku czemu nie, lubię to miasto dobrze się tu czuję. Odebrałem swój paszport w poniedziałek, bez żadnych problemów otrzymałem wizę i również pociągiem o 22.00 ruszyłem na północ. Kupiłem najtańszy możliwy bilet za 271B. Obawiałem się trochę warunków, bo to w końcu 3 klasa ale nie było tak źle. Gdy ruszyliśmy rozwinąłem karimatę i sposobem zauważonym wcześniej u Wietnamczyków ułożyłem się pod siedzeniami. Muszę przyznać że spało się nadzwyczaj wygodnie, a po 14 godzinach znalazłem się w Chiang Mai.

Most na rzece Kwai.

2009-03-26T15:11:00.006+08:00

Mając czas do piątku żeby odebrać paszporty, postanowiliśmy pojechać do Kanchanaburi gdzie znajduje się osławiony most na rzece Kwai. Autobusy odchodzą z południowego terminalu. Jest to zupełnie nowy terminal i w ogóle nie był zaznaczony na mapie w Lonely Planet, na szczęście okazało się że spod pomnika Demokracji jedzie tam autobus nr 511 . Nie było problemu z trafieniem bo to był jego ostatni przystanek. Autobusy do Kanchanaburi odchodzą co pół godziny, a przejazd kosztuje 72B. W Kanchanaburi wylądowaliśmy o 13tej. Pierwsze nasze kroki skierowaliśmy do informacji turystycznej. Tam wydębiliśmy mapkę i poszliśmy zwiedzać muzeum wojny. Zbudowane jest w bambusowej chacie, w takiej samej w jakiej mieszkali więźniowie budujący most. Zgromadzone są tam zdjęcia i pamiątki z czasów wojny, wejście 30B. Koło muzeum znaleźliśmy nocleg w bungalowach pływających po rzece. Szybki prysznic żeby ochłodzić się w tym 40stopniowym upale i kierunek muzeum kolei birmańsko-tajskiej Wejście kosztuje 100B a w cenę wliczona jest darmowa kawa. Całe muzeum położone jest zaraz przy cmentarzu żołnierskim. Potem nadszedł czas na zwiedzanie mostu. Most położony jest kawałek za miastem piechotą około 25 minut. Jest to zwykły kolejowy most po którym jeździ mała kolejka wożąca turystów ogólnie nic wielkiego, ale kosztowało życie setek więźniów. Po powrocie do naszego bungalowu zasiedliśmy na werandzie nad rzeką i zaczęliśmy oglądać nadchodzącą burzę. W ciągu godziny burza zbliżyła się do nas i przemieniła się w małe tornado. Zaczęło wiać, deszcz ostro zacinał i nadeszła trąba powietrzna. Musieliśmy się ewakuować z naszego bungalowu bardzo szybko, wiatr był na tyle mocny że zerwał dach a deszcz zaczął wlewać się do środka. Całe zdarzenie trwało pół godzinki, a z naszego noclegu zostały tylko ruiny. Nie było innej rady jak znaleźć coś nowego. Ruszyliśmy do turystycznego getta i tam znaleźliśmy nocleg za 200B ale już na stałym lądzie, mimo wszystko lepiej dmuchać na zimne.

Następnego dnia pojechaliśmy do Parku Narodowego Erewan w którym znajdują się wspaniałe wodospady. Pierwszy autobus odjeżdżał o 8 rano, bilet kosztował 50B a podróż trwała godzinkę. Przy głównej bramie musieliśmy kupić bilet do parku, mieliśmy szczęście była jakaś akcja promocyjna i cena była obniżona o 50% do 100B. Wodospadów jest 6 i cała wyprawa do najwyżej położonego trwa półtora godziny. Oczywiście przy każdym można było się kąpać, co skwapliwie wykorzystaliśmy. Woda, mimo że to górski strumień, była ciepła, pływało się znakomicie i cały czas towarzyszyły nam różnej wielkości ryby. Wracaliśmy autobusem o 14tej, mieliśmy od razu połączenie do Bangkoku i tak wieczorkiem wróciliśmy do stolicy

Znowu Bangkok :)))

2009-03-24T14:56:00.000+08:00

Te trzy dni które mieliśmy spędzić w Bangkoku miały być zapełnione na maxa czyli po gospodarsku. W niedziele tak jak było w planach ruszyliśmy na Chatuchak Market. Spod Pomnika Demokracji, czyli spod samego turystycznego getta jedzie tam autobus nr 47. Byliśmy tam o godzinie 10tej jak się okazało trochę za wcześnie. Sprzedawcy dopiero otwierali swoje kramy, ale dzięki tej wczesnej porze nie było tyle ludzi i mogliśmy zorientować się co, gdzie i jak. Market jest przeogromny, ale łatwo się w nim połapać gdyż podzielony jest sekcjami ciuchy, pamiątki, kwiaty, książki, itd. pomocna jest także mapa która dostać można przy każdym z kilku wejść. Rzuciliśmy się w wir zakupów i tak człowiek się nawet nie spodziewał jak już dochodziła piąta. Faktem jest, że największe nasilenie kupujących i sprzedających przypada na godzinę 15tą. Ceny są naprawdę konkurencyjne, jedyne co wydawało się drogie to rzeczy z jedwabiu, ale takie najlepiej kupować w Chiang Mai. Po takim dniu nie pozostało nic innego jak oddać się słodkiemu relaksowi przy chłodnym Changu. Drugiego dnia Kilelon poszedł załatwiać wizę do Indi ja natomiast wizę do Birmy. Nie było problemu ze znalezieniem ambasady musiałem popłynąć łodzią do przystani nr1 i potem podejść 15 min główną drogą wzdłuż linii kolejki Skytrain. Do wizy potrzebne są dwa zdjęcia i ksero paszportu. Mimo że kolejka była duża wszystko szło sprawnie po 20min złożyłem swoje dokumenty, uiściłem opłatę w wysokości 810B i miałem się zgłosić po odbiór paszportu za trzy dni. Jako że mój aparat się rozsypał musiałem sobie sprawić nowy. Pojechałem na Siam Square gdzie jest wielkie zbiorowisko centrów handlowych i w jednym z nich kupiłem sobie najtańszy jaki był aparat Samsunga. Cena wynosiła w przeliczeniu 280zł więc mniej więcej tyle co w Polsce.
Po powrocie okazało się że Kielon na wizę musi czekać do piątku i kosztuje go to grubo ponad 2000B.
We wtorek wieczorem, po wysłaniu do Polski paczki, poszliśmy oglądać prawdziwy tajski boks. Podobnież najlepszym miejscem do tego jest hala przy parku Lumphini, można tam dojechać autobusem nr 44. Bilety okazały się dosyć drogie 500B, 1000B i 1500B przy samym ringu. Wybraliśmy wersje za 1000B. Walk było 8, pierwsza to zwykły boks ale potem już tylko taj boks. Zabawa świetna zawsze to miło oglądać jak ktoś komuś wali po mordzie a nie tobie. Cały stadion wrzał, doping przeogromny, tysiące batów przechodziło z ręki do ręki, atmosfera niespotykana nigdzie indziej po prostu super, dobrze wydane pieniądze oczywiście jak ktoś lubi takie widowiska.
Cała impreza zakończyła się przed jedenastą na szczęście autobus do Banglamphu jeszcze jeździł.

Z Siem Rap do Bangkoku

2009-03-22T14:41:00.003+08:00

W Bangkoku chcieliśmy być jak najwcześniej i jak najmniej zmęczeni. W sobotę i niedziele jest Chatuchak Market czyli największy w stolicy targ. Do granicy wynajęliśmy za 26$ taksówkę, można oczywiście taniej autobusem ale on jedzie 7 godzin. Taksówka dotarliśmy w 3 godziny. Droga która miała być tylko twardym, ubitym duktem okazała się wyasfaltowana w 90% i jechało się po niej szybko i bezpiecznie. Na granicy nie mieliśmy żadnych problemów i dostaliśmy wbitą 2 miesięczną wizę, miło z ich strony :)

Po tajskiej stronie cały teren przygraniczny to jeden wielki targ z bardzo konkurencyjnymi cenami. Zatrzymaliśmy się przy biurze turystycznym i tam od razu zaproponowano nam minibusa do Bangkoku za 350B mówiąc oczywiście, że nie ma innych możliwości dostania się do stolicy. Krótki śmiech w stronę naganiaczy, poszliśmy dalej. Olaliśmy także tuk-tukowców spod granicy którzy za 80B chcieli nas zawieźć do miasta, przeszliśmy 100m dalej i za 50B wzięliśmy tuk-tuka z głównej ulicy. Do miasta jest dość spory kawałek coś koło 7km. Kierowca wyrzucił nas zaraz przy przystanku autobusowym. Mieliśmy farta, autobus odjeżdżał za 20min. Kupiliśmy bilet za 116B i w drogę.

W stolicy wylądowaliśmy na dworcu północnym, nie zabardzo wiedzieliśmy jak się stamtąd wydostać. W informacji turystycznej polecili nam taxi ale to nie wchodziło w grę wzięliśmy więc tuk-tuka pod stacje kolejki LTR za 40B zdzierstwo. Teraz wiem że zaraz przy terminalu autobusowym jest pętla i przystanek miejskich autobusów i na przykład autobus nr.3 za 7B zawiezie cię pod Khosan Road. My postanowiliśmy zatrzymać się w innym getcie turystycznym przy Sukumvit Road. Zaczęliśmy poszukiwania czegoś taniego i tu klęska na całej linii najtańsza opcja wynosiła 450B za pokój. To za drogo, o wiele za drogo. Chcąc nie chcąc ruszyliśmy na Khosan Rd. Udało się znaleźć tani nocleg za 250B z klimą, choć akurat tego nie lubimy, w Live Good Guest House przy Tanang Rd 81/2. Z czystym sercem możemy polecić tą miejscówe. Ceny za jedynkę zaczynają się od 150B a za dwójkę od 200B. Co prawda nie mają darmowego wi-fi ale łapaliśmy sygnał z pobliskiej kafei ethos (klucz: ethosfreewifi) i oczywiście true wi-fi w którym po zalogowaniu możesz serwować bez ograniczeń w całym Bangkoku. Miejsce w którym był nasz hostel było w zagłębiu wegetariańskich knajp co bardzo ucieszyło Kielona jak i mnie również. Kurcze, znowu w stolicy od razu gęba jakoś sama mi się cieszy, lubię to miejsce to szczególną atmosferę, dobrze tu być z powrotem.

Siem Rap – magia Angkor Wat'u

2009-03-18T20:19:00.014+08:00

W Siem Rap wylądowaliśmy w południe. Autobus zatrzymał się na jakimś parkingu koło terminala autobusowego gdzieś daleko za miastem. Nie było innej rady jak wziąć tuk-tuka. Kosztowało nas to 2$ a kierowca miał wielki problem żeby trafić do naszego hostelu. Jeszcze będąc w stolicy zarezerwowaliśmy sobie pokój w Prince Mekong Villa, mimo że nie był tani -10$ za dwójkę wiele osób nam go polecało. Oprócz noclegu zapewniony był powitalny drink, darmowy rower, darmowe pranie, rano śniadanie i co najważniejsze wskazówki i dobre rady właściciela. Właściciel był Belgiem wcześniej pracował jako przewodnik, władał ponad czterema językami, a na dodatek był bardzo miły i uczynny.

Pierwszy dzień to czas na zapoznanie z miastem. Samo centrum jest bardzo malutkie z główną ulicą z knajpami zwaną po prostu Pub Street. Są tam dwa targi jeden Night Bazar z samymi pamiątkami drogi i nastawiony w 100% na białych turystów,. Drugi zdaje się starszy i mniej okazały, za to w samym sercu miasta i tani. Wokół niego rozmieszczone są na wolnym powietrzu małe knajpki, w których można niedrogo zjeść, kambodżańska wersja pataja - makaronu z warzyawami, kosztuje 0,7$

Drugiego dnia pobudkę mieliśmy po czwartej, szybkie śniadanie, i na rowerkach kierunek na kasy biletowe. Do wyboru wyboru są 3 rodzaje biletów jedno dniowy za 20$, trzy dniowy za 40$ i tygodniowy za 60$. Jeden dzień to za mało, tydzień wydawało się za długo więc wzięliśmy trzydniówkę. Przy kasach robią Ci zdjęcie, dają bilet, kasują kasę i kasują bilet i już jesteś pełno prawnym turystą i już możesz zwiedzać, a więc do dzieła.

Na pierwszy dzień mieliśmy zaplanowane przywitanie poranka na szczycie świątyni Phnom Bakheng. Niestety mimo że widok stamtąd był znakomity chmury przesłoniły wschód słońca. A kiedy schodziliśmy na dół zaczęło padać. Musieliśmy się chować pod wiatą i przeczekać godzinkę. Po ulewie zaczęło mocno świecić słońce, wszystko zaczęło parować i czuliśmy się jak w saunie. Pojechaliśmy do jednego z większych kompleksów świątyń do Angkor Thom. Cały teren otoczony jest pozostałościami murów, a z wszystkich 4 stron są wspaniałe bramy wjazdowe uwieńczone wielkimi głowami. Można na rowerze objechać prawie całe mury i tak tez zrobiliśmy. W samym centrum znajduje się wielka świątynia Bayon, Wielkości tych budowli naprawdę poruszają i jest w nich niesamowita magia. Ruszyliśmy dalej po drodze zwiedziliśmy Ta Prohm, Chau Say Tevoda, Ta Keo aż wreszcie dojechaliśmy do Ta Nei. Świątynia zagubiona gdzieś w środku dżungli, w ogóle nie odwiedzana przez turystów. Byliśmy tam tylko my i jeszcze jedna parka z naszego hostelu, nie muszę dodawać że namiar dostaliśmy od naszego gospodarza :)

Podczas zwiedzania spotkaliśmy Mapsa i Jonasa, oni tą trasę pokonywali tuk-tukiem i znowu muszę stwierdzić że świat jest mały.

Na zakończenie wracając odwiedziliśmy jeszcze Ta Som. Mimo że była dopiero 14ta my byliśmy wykończeni. Wczesna pobudka deszcz, potem upał i 30 może 40 km na rowerze robią swoje. Po powrocie kąpiel odpoczynek i wyśmienite curry w Tajskiej knajpie.

Okazało się że w naszym Guesthausie zatrzymała się dwójka polaków Marta i Paweł z Płocka a obecnie z Warszawy. Wieczorem poopowiadaliśmy sobie o naszych odczuciach i doznaniach, a jako że drugi dzień zaczynamy od wizyty w ruinach Banteay Srey, które są oddalone o 25 km od Ankor Watu uzgodniliśmy że weźmiemy razem tuk-tuka żeby było taniej.

Znowu wczesna pobudka, śniadanie i ruszamy. Tym razem już na spokojnie bez męczarni wygodnie tuk – tukiem. Kierowca odebrał nas spod hostelu i ruszyliśmy. Po kolei Benteay Srey, Banteay Samre, East Me, Ta Som , Neak Pean i Preah Khan. Wszystkie te świątynie były cudowne magiczne i majestatyczne, a słowa nigdy nie opiszą ich piękna, czaru oraz tajemnicy jaka nad nimi się unosi. Większość jest odrestaurowana, o część upomniała się już dżungla, ale klimat dalej jest nieziemski. Mimo że zwiedzanie Angkor Watu przewidziane było na dzień następny, nie mogąc się już doczekać następnego poranka poszliśmy do świątyni. Była to tak zwana wisienka na torcie. Coś przecudnego, ogromny kompleks świątyń, który może konkurować z egipskimi czy meksykańskimi piramidami. Po prostu cud świata!!!

Ostatniego dnia wróciliśmy do Angkor Wat na wschód słońca. Cóż jednak nic z tego nie wyszło. Pora deszczowa i chmury przysłoniły słońce, szkoda następnym razem się uda. Spędziliśmy w świątyni dobre 3 godziny, spacerując, podziwiając i chłonąc widoki. CUDO.

Wieczorem umówiliśmy się na pożegnalny dzbanuszek piwa z naszymi polskimi przyjaciółmi. Oni wracają do Polski, my dalej na podbój północnej Tajlandii.

Phnom Penh – Pola Śmierci i Tuol Slang Muzeum

2009-03-16T17:16:00.008+08:00

Ostatniego dnia pobytu w stolicy mieliśmy w planach zwiedzanie osławionych Pól Śmierci oraz Muzeum Tuol Slang. Wcześnie rano, żeby uniknąć upałów, wynajęliśmy za 8$ Tuk-Tuka. Najpierw pojechaliśmy na Pola Śmierci miejsce kaźni tysięcy Kambodżan. Cały teren znajduje się kawałek za miastem. Po zakupieniu biletu za 2$ wchodzi się nad plac na którym góruje wieża symbol męczeństwa w środku niej umieszczone są czaszki i kości części ofiar reżimu. Cały teren jest w zasadzie pusty, nie zostały żadne slady po zabudowaniach tylko liczne doły pozostałe po ekshumacji, oraz tablice informujące co się tu wcześniej znajdowało. Tu i ówdzie można nabić się na jakąś kość kawałek szczęki, czy czaszki ale chyba jest to pozostawione specjalnie dla turystów. Mimo wszystko sprawia to porażające wrażenie. Taka azjatycka wersja obozu w Auschwitz , z tym że ludzi przywozili tu tylko i wyłącznie na śmierć. Jako że kule były zbyt drogie do mordowania używano na przykład zaostrzonych bambusów które wbijano wprost w czaszkę. Zaraz za płotem jest szkoła podstawowa, która istniała też w owym czasie.

Następnie pojechaliśmy do Muzeum Tuol Slang. Tu za czasów Pol Pota mieściło się tajne więzienie S-21. Wszystko było urządzone w starym liceum, z tym że sale przerobiono na cele oraz sale tortur dla więźniów. Jest to wielki budynek składający się z dwu gmachów. Jeden z nich został praktycznie nie zmieniony, są tam cele oraz narzędzia którymi znęcano się nad więźniami, począwszy od sznurów różnych szczypców, noży stalowych kajdan skończywszy na urządzeniach do podtapiania, łamania kości i rażenia prądem. W drugim budynku parter zajmują tablice ze zdjęciami ofiar jest ich tysiące. Reżim fotografował każdego przybyłego, mierzył ważył, katalogował, a potem po torturach, jeżeli oczywiście je przeżył i tak wysyłał na śmierć. Na piętrze można było oglądać wystawę zdjęć z tamtych czasów. Najbardziej zapadły mi w pamięci zdjęcia z wysiedlonego przez Czerwonych Khmerów Phnom Penh. Miasto widmo.

Przerażające jest to że tych zbrodni nie dokonywali zwyrodniali zbrodniarze tylko młodzi chłopcy kilkunastoletni, którzy za młodu zostali odebrani rodzicom, przeszli intensywne szkolenie komunistyczne i pranie mózgów.

Po powrocie ja ruszyłem po odbiór mojej wizy, nie było z tym problemu, kupiliśmy bilet na rano do Siem Rap za 4$, a wieczorem poszliśmy przy dzbanuszku piwka pożegnać się z miaste

Kampot

2009-03-15T23:07:00.001+08:00

Do Kampotu chcieliśmy pojechać żeby sobie odpocząć. Niedługo zacznie się piąty miesiąc naszych wojaży i człowiek potrzebuje takich odpoczynków coraz częściej. Bo nie jest to tylko wylegiwanie się na plaży i ogólne nieróbstwo ale nawet całkiem niezły wysiłek. Podróż, zwiedzanie, brak snu, załatwianie, organizowanie, wykłócanie się na każdym kroku, dodatkowo brud upał lub deszcz do wyboru. Tak to potrafi zmęczyć, ale jest to NAJMILSZE ZMĘCZENIE NA ŚWIECIE!!!!
Bilet w biurze podróży za rogiem naszego hostelu kosztował 4$. Odebrano nas prawie spod samych drzwi, najpierw na dworzec autobusowy, a potem prosto do Kampotu. Autobus jedzie grubo ponad 4 godziny, ale po 3 godzinach ma pół godzinną przerwę. Wtedy można zrobić siusiu przekąsić w pobliskiej restauracji, albo u miejscowych sprzedawców, a oni mieli wszystko. Ananasy, pomarańcze, wodę, ciastka, pieczone koniki polne lub pająki, a nawet jakieś gąsienice. Ja jedynie spróbowałem smażonej małej żabki ale była źle przyprawiona i w ogóle mi nie smakowała.
Gdy dotarliśmy na miejsce było wczesne popołudnie i miasto było wymarłe. Nie było nikogo wszyscy mieli sjestę. Poszliśmy się przejść po okolicy, miasto jest ładne choć zaniedbane, ma dużo francuskich wpływów kolonialnych i może przypomina trochę Nowy Orlean. Przez miasto wolno toczy swe wody rzeka, a w oddali widać góry, naprawdę bardzo ładne miejsce. Cóż było robić, zjedliśmy dobre curry w hinduskiej restauracji, wypiliśmy po lodowatym piwku, znaleźliśmy tani nocleg za 6$ i poddaliśmy się sennej atmosferze miasta. To dobre miejsce na relaks, polecam.
Następnego dnia w południe wracaliśmy z powrotem do stolicy. Tym razem wybraliśmy 4 godzinną podróż minibusem za 4$. Nie było źle. Kierowca wysadził nas na południowym dworcu i postanowiliśmy zwiedzić sobie tą część miasta na piechotę. Okazało się że to wcale nie jest daleko od naszego hostelu. Wieczorkiem zasiedliśmy ze znajomymi na werandzie przy dzbanku piwa i tak zakończyliśmy ten kolejny dzień relaksu.

Phnom Penh po raz pierwszy

2009-03-13T22:07:00.008+08:00

W Phnom Penh spędziłem bardzo mało czasu ale wiem że z chęcią tam powrócę na dłużej!!! Kambodżanie, mimo że są biedni, naprawdę biedni, nauczyciel zarabia 25$ na miesiąc, to stać ich na uśmiech, żarty i zabawę. Podobne uczucie miałem kilka lat temu w Bośni i Hercegowinie. Obydwa narody cieszą się że piekło ludobójstwa już się skończyło i posiadają jako taką wolność, choć na pewno nie pełną, w europejskim tego słowa znaczeniu.

Poranek pierwszego dnia był zagospodarowany pracowicie. Najpierw udaliśmy się do banku żeby wypłacić trochę gotówki. Okazało się że w bankomatach dostaje się dolary. W całej Kambodży można płacić w dolarach, a miejscowa waluta riel jest raczej traktowana jako bilon do wydawania. Wszystkie kasy w sklepach operują dwoma walutami (1$ to około 4100rieli) Skorzystaliśmy z usług głównej centrali Canadia Bank, gdyż ten nie pobiera prowizji, a dodatkowo jest tu wysoki limit wypłacenia pieniędzy, w innych mniejszych oddziałach można wypłacić tylko 100$.

Po południu poszliśmy zwiedzać Pałac Królewski. Wejście było trochę drogie bo 8$ ale warte swojej ceny. Pałac Królewski oraz Srebrna Pagoda robią niesamowite wrażenie. W samej Srebrnej Pagodzie posadzka wykonana jest ze srebrnych płytek, podobno cała niestety większa część pokryta jest dywanem. Stojący tam Budda wykonany jest cały ze złota i pokryty coś koło 2000 diamentami. Cudo!!!

Wieczorem umówiliśmy się z koleżanką Kielona – Majką. Majka mieszka tu już kilka lat i wykłada na prywatnej uczelni. Wcześniej przez kilka lat mieszkała w Wietnamie i pracowała jako fotograf. Przybliżyła nam trochę sytuację w Kambodży. Nie wygląda to tak kolorowo jak nam się wydawało. Panuje tutaj lewicowy rząd który swą lewicowość ma tylko w nazwie, poza tym dba tylko o swoje interesy, jest do cna skorumpowany i w ogóle nie troszczy się o swoich obywateli. Czyli takie nasze SLD. Opowiedziała nam historie o ludzi eksmitowanych z całych kwartałów dzielnic przez policję gdyż jeden z większych koncernów postanowił wybudować tam fabrykę. Zapłacił odpowiednie pieniądze rządowi i nie było problemu. A ci którzy się zabarykadowali i bronili swojej własności zostali zabici albo uwięzieni, Tak to mniej więcej wygląda od poszewki ale takich wiadomości nie ma w radiu i telewizji. Ludzie zdani są tylko na pomoc organizacji charytatywnych, które zajmują się wszystkim od lecznictwa po edukacje, 60% Kambodżan jest analfabetami. Wiadomo że ciemną masą łatwiej sterować. Mimo wszystko się nie poddają i patrzą na świat z optymizmem.

Wróciliśmy ze spotkania w mieszanych nastrojach i postanowiliśmy porozmawiać o tym na tarasie naszego hostelu przy dzbanku piwa za 2,5$, a tam nagle pojawił się Maps i Jonas których spotkaliśmy wcześniej na południu Laosu. Radości było co niemiara i znowu sprawdza się powiedzenie że świat jest mały. Spotkanie przeciągnęło się do późnych godzin nocnych, a rano mieliśmy jechać do Kampotu.

Kierunek Phnom Penh

2009-03-11T17:04:00.001+08:00

Rano znaleźliśmy się na przystani stamtąd małą łodzią dopłynęliśmy na drugi brzeg,a tam już czekało 20 lub 30 minibusów. Dla mnie wszystko było tam jednym wielkim chaosem, ale nie dla miejscowych. Posadzili nas w małej knajpce na plaży i kazano czekać na kolejkę. Tam poznaliśmy Michała z Krakowa. Pierwszego spotkania z Mekongiem nie może zaliczyć do udanych. Podczas przeprawy łodzią posadzili go na dziobie i zakończyło się to dla niego kąpielą, a co najgorsze na dnie rzeki został jego portfel. Mimo 40 stopniowych upałów Michał podróżował w glanach od Szyszki i to wysokich – szacunek, dla mnie sandały to czasami za dużo. Nie minęło nawet pół godziny a już siedzieliśmy w busie jadącym do granicy. To raptem 15km więc wszystko odbyło się błyskawicznie. Po stronie Laosu pobierano opłatę za wbicie pieczątki wyjazdowej w wysokości 1$. Nie masz dolca nie wyjedziesz.
Potem strona kambodżańska . Tu bez problemowo wklejają Ci wizę za równowartość 20$ plus 1$ za wklejenie. Następnie kolejka przechodzi dalej pod budę celników, gdzie wypisuje się deklaracje celną i za 1,5$ wbijają pieczątkę wjazdową. Jako że bilonem dolarowym nikt tu się nie posługuje można wywalczyć zniżkę i zapłacić tylko dolca ale jak ma się pecha to jest się uboższym o 2$
Granica między tymi dwoma krajami jest w środku niczego, na dodatek trasa została zmonopolizowana przez jednego przewoźnika, a on dyktuje słone ceny. Cóż jedynymi podróżnikami byli tutaj biali, to mógł sobie na to pozwolić. Z Kielonem rozpytywaliśmy miejscowych o inne możliwości ale oni tylko wskazywali na tą firmę transportową. Przypuszczam że dla nich ceny są znacznie niższe, musieliśmy się z tym pogodzić i za 22$ kupiliśmy bilet do samego Phnom Penh. Wydawało się to najkorzystniejszą opcją. Wszystko było pomyślane tak, że jeżeli chce się pojechać publicznym tanim autobusem i zsumuje ceny z tym prywatnym, to wszystko będzie i tak o kilka dolców droższe.
Najpierw małym busem zawieźli nas do pierwszej dziury za granicą. Po drodze autobus złapał gumę ale że było to w tylnym, podwójnym kole pojechał dalej. W Stung Treng była przesiadka do większej maszyny i cała ta turystyczna zbieranina ruszyła dalej. Pod wieczór część tych którzy jechali do Siem Reap wysiedli w Kompong Cham i tam mieli nocleg. My ruszyliśmy dalej do stolicy. Autobus dojechał tam późnym wieczorem. Na szczęście zatrzymał się na wielkim placu koło meczetu nad jeziorem Boeng Kak w samym centrum turystycznego getta. Zakwaterowaliśmy się w „Number 9 Guesthouse”. Pokój skromny ale czysty z łazienką w środku i wielki taras z widokiem na jezioro, dobrze zaopatrzony bar i w miarę tanie piwo. W tym hostelu można znaleźć już pokój za 2$ ale postanowiliśmy zaszaleć :)

Don Khon – jedna z 4000 wysp

2009-03-10T15:28:00.005+08:00

Wyruszyliśmy więc naszym drogim klimatyzowanym busem w kierunku Don Khot. Trasa ogólnie znana - do przystani, prom i na drugą stronę i dalej na południe. Nie minęła godzina i jesteśmy kilkadziesiąt kilometrów dalej na kolejnej przystani nad Mekongiem. Tu pożegnaliśmy naszego kierowce i udaliśmy się nad brzeg rzeki. Cóż jako obcokrajowcy musieliśmy wziąć trochę droższą łódź ale nie zrobiło to wielkiej rewolucji w naszym budżecie. Większość turystów płynie na Don Det, my jednak postanowiliśmy od razu płynąć do Don Khot – bo ta wyspa wyglądała ciekawiej jeżeli chodzi o zwiedzanie.

Z przystani promowej poszliśmy w prawo w stronę starego kolejowego mostu, tam okazało się że panowie kasują 9000 kip za pobyt na wyspie. Nie było wyjścia zapłaciliśmy myto i poszliśmy dalej. Prawie już na końcu wioski, zaraz pod świątynką znaleźliśmy diabelnie tanie bungalowy za 30000kip.Kami wzięła jeden, a my z Kielonem drugi. Fakt że toaleta była na zewnątrz i to na Małysza, ale była czysta, a ponadto była tam umywalka z bieżącą wodą więc z myciem zębów i goleniem nie było problemu. Kąpiel braliśmy w Mekongu ale oto nam chodziło- powrót do natury :)

Pierwszy dzień to aklimatyzacja i przerzucenie się na tryb życia południowo laotański. Wierzcie mi, nie jest to takie proste. Wiedzieliśmy że w Laosie od zamówienia czegoś w knajpie do podania może minąć do pół godziny. Tutaj najlepiej było coś zamówić, iść na spacer, wrócić za godzinę i była duża szansa że otrzymało się to co się zamówiło. Ale na tej spokojnej wyspie nie można było mieć do nikogo pretensji.

Jedzenie było smaczne, piwo tanie czego można jeszcze wymagać :)

Pierwszego pełnego dnia pobytu, poszliśmy zwiedzać wyspę na piechotę najpierw udaliśmy się w kierunku najważniejszych i największych wodospadów. Od naszych bungalowów szło się pół godzinki ale gdy doszliśmy widok był porażający. Wielki wodospad z rwącą rzeką. Nie było możliwości się wykąpać nurt był zbyt ostry. Zasięgnęliśmy języka i okazało się że można pomoczyć się w wodzie na szczycie wodospadu. Trzeba tylko uważać żeby nie zostać przez wodę wciągnięty. Przy upale +40 stopni nie zastanawialiśmy się nawet minutki wdrapaliśmy się na górę i wpakowaliśmy się do rzeki. Cóż było lepiej ale jak zwykle nie do końca. Z piekarnika na zewnątrz, trafiliśmy do gorącej zupy. Mimo wszystko, ta zupa była naprawdę orzeźwiająca i to nie tylko dla nas.

Gdy wróciliśmy eksplorowaliśmy resztę wyspy tyle, na ile da się na piechotę.

Następnego dnia ja z Kielonem wynajęliśmy sobie rowerki. Wcześnie rano pojechaliśmy podziwiać okoliczną atrakcję czyli słodkowodne delfiny.

Za 90000kip wynajęliśmy łódź, chcieliśmy się targować ale wszyscy przewoźnicy założyli spółdzielnie i nie było szansy.Zawieźli nas na małą wysepkę na środku rzeki i mieliśmy wypatrywać. Po godzinie udało mi się wypatrzeć raz kawałek grzbietu czegoś, jakieś zamieszanie w wodzie i bałwany fal. Nie, przepraszam to ja byłem bałwanem że zapłaciłem za oglądanie wody z kawałka skały. Kielon był bardziej zadowolony ale on był w tym wypadku większym optymistą.

Po powrocie na ląd, rowerkami postanowiliśmy objechać całą wyspę. Szukaliśmy jeszcze jednego wodospadu. Najpierw dojechaliśmy do starego francuskiego portu. Z tego miejsca rozpoczynała drogę kolejka wąskotorowa na drugą część wyspy. Co woziła, tego nie udało mi się ustalić, prawdopodobnie, choć to tylko moja teoria, kauczuk z Kambodży w głąb Indochin.

Od francuskiego portu wracając w stronę miasta można po około kilometr, może dwu znaleźć małą ścieżkę w prawo która przez most wiszący doprowadzi cię do następnych wodospadu.

Wodospady, było ich tam kilka, nie są już takie piękne jak te na południu wyspy ale przy tym upale dają wspaniałą ochłodę.

W Don Khon Kami postanowiła nas opuścić. Cóż jej wybór. Chciałem jej podziękować za mily czas jaki spędziliśmy razem, wiem że naprawdę trudno wytrzymać z dwoma facetami przez 4 miechy, Kami spotkamy się pewnie gdzieś w drodze. Pozdro.

Chcąc opuścić wysepkę można było kupić bilet za: 24$ do Phnom Phen, za 12 $ do pierwszego miasta, lub za 3$ do granicy. Kami wybrała bezpośredni my do granicy. My postanowiliśmy wybrać opcję mieszaną czyli najpierw do granicy. Jak się później okazało nie ułatwiliśmy sobie drogi, ani nie było taniej :(

Champsak – przedsmak Angkor Watu

2009-03-09T22:57:00.004+08:00

Z południowego dworca w Pakse do Champasak złapaliśmy Pickapa przerobionego na minibusa.
Podróż trwała pół godzinki i dobrnęliśmy do przystani promowej na Mekongu. Odczekaliśmy swoje i zaczęło się pakowanie. Na taki prom wchodzi 4 do 6 pikapów a do tego kupa luda. Prom to zwykła łódź plus drugi pusty kadłub dla stabilności, a na to zwykły drewniany pokład. To cudo przewozi ludzi na drugi brzeg i działa bez zarzutów. Na drugim brzegu czekała nas jeszcze 10 minutowa przejażdżka i kierowca wysadził nas pod guest housem w samym sercu wioski. Znaleźliśmy tam tani nocleg za 30000kip za pokój z łazienką, dobrą, smaczną i tanią kuchnie, firmę transportową i wypożyczalnie rowerów w jednym. Po odświeżeniu się i odpoczynku wzięliśmy rowerki i pojechaliśmy zwiedzać ruiny świątyni. Nie było problemu z trafieniem na miejsce bo droga jest tylko jedna albo do przystani albo do świątyni. Na rowerkach zajęło nam to 45 minut. Przy wjeździe na teren jest budynek muzeum i kasy. Zaparkowaliśmy nasze rumaki, zaopatrzyliśmy się w bilet i ruszyliśmy na zwiedzanie. Do głównego kompleksu ruin prowadzi 100 metrowa ścieżka, po obu jej stronach ciągnie się kamienna palisada. Ścieżka dochodzi do podnóża góry i przechodzi w olbrzymie kamienne schody prowadzące na górę. Mimo że to tylko pozostałości świątyń ich ogrom daje wyobrażenie jak to mogło wyglądać przed wiekami kiedy nasza, europejska cywilizacja była jeszcze w powijakach, Mała świątynia na szczycie do teraz pełni swoją sakralną funkcje. Rozpościera się stamtąd wspaniały widok na okolice.
Gdy wracaliśmy do naszego hostelu zatrzymaliśmy się przy straganie gdzie serwowano świeżo wyciśnięty sok z trzciny cukrowej. Podają go razem z rozkruszonym lodem i odrobiną soku z lemonki wszystko jest w plastikowej torebce i pije się to przez słomkę. Staliśmy się fanem tego napoju, bo nie dość że jest bardzo orzeźwiający, to cukier daje naprawdę wielkiego energetycznego kopa i to za 2000kip czyli niecałą złotówkę. POLECAM!!!
Po powrocie wziąłem kąpiel w Mekongu i mimo że rzeka wyglądała na strasznie leniwą i spokojną prąd miała mocny i musiałem się mocno namęczyć żeby mnie nie zniosło. Woda była bardzo ciepła i pływało się w niej super.
Gdy odpoczywałem na brzegu przyglądałem się miejscowej kobiecie. Najpierw przyniosła wielką misę warzyw które wymyła w rzece, potem wymyła swoje dziecko, swoje włosy i wzięła się za pranie, na zakończenie wodą z Mekongu podlała swój ogródek. MEKONG RZEKA NIOSĄCA CZYSTOŚĆ I ŻYCIĘ!
Wieczorem w naszej hostelowej restauracji z zapoznanym wcześniej Anglo-pakistańczykiem Mapsem i jego kolegą Niemcem Jonasem umówiliśmy się na piwko i kolacyjkę. Zastanawialiśmy się jak można stąd wyjechać po najniższych kosztach. Niestety jedyne co wydawało się sensowne to zamówienie przewozu u naszego gospodarza za 60000kip Tak też zrobiliśmy choć pewnie jest jakaś tańsza opcja, chociażby powrót do Pakse i próbowanie stamtąd. Koniec końców doszliśmy do wniosku że czas stracony na kombinowanie taniego dojazdu jest więcej warty od zaoszczędzonej kasy. Rano spod guest housu ruszamy do Don Det.

Tadlo – odpoczynek nad wodospadem

2009-03-08T22:17:00.003+08:00

Po całej nocy jazdy w rozklekotanym autobusie dotarliśmy do Pakse. Nie było źle inni mieli gorzej.

Była godzina 8rano, a autobus wysadził nas gdzieś w mieście, w takim miejscu, które ni jak nie widniało na naszej mapie. Postanowiliśmy nie zostawać tu dłużej, tylko od razu jechać w stronę wodospadów do Tadlo. Musieliśmy się dostać na południowy terminal autobusowy, z tuk-tukowcem wynegocjowaliśmy cenę 7000kip od głowy i ruszyliśmy. Był to dość spory kawałek bo przystanek mieści się 7km za miastem. Gdy dotarliśmy kierowca zażądał od nas 70000kip i twardo obstawał przy swoim. Cóż powiedzieliśmy mu jeżeli nie chce naszych 21000 to nie dostanie nic i odwróciliśmy się i poszli. Zrobił się zamęt, jęk, prawie płacz a potem groźby w końcu wziął od nas wyliczoną kasę i klnąc pod nosem odjechał. A największy ubaw z tej sytuacji mieli zgromadzeni Laotańczycy, ale żaden z nich nie wstawił się za kierowcą tuk-tuka, taksówkarz w każdym zakątku świata traktowany jest jako wredna złotówa w tym wypadku wredny kip.

Do autobusu mieliśmy godzinkę. Na dworcu spotkaliśmy dwie Czeszki które nie mogły sobie poradzić z dojechaniem do Champsak. trochę nas to przestraszyło, gdyż miał być to kolejny cel nasz podróży. Na szczęście wespół udało nam się rozwiązać problem, okazało się że jeżdżą tam ciężarówki osobowe a nie autobusy. Uradowane Czeszki pojechały w swoją stronę a my autobusem w stronę Tadlo.

Autobus jechał ponad 2 godziny i wysadził nas przy zjeździe na Tadlo jakieś 3km od przysiółka. Od razu znalazło się 3 motorowerzystów którzy za 5000kip zawieźli nas na miejsce. Zatrzymaliśmy się w Tom's Guest House

Guest house był zaraz koło rzeczki przy moście, a za mostem były już wodospad. Był to nasz dzień odpoczynku po całonocnej drodze. W ciągu dnia kąpaliśmy się w wodospadzie a wieczorem piwko na werandzie hostelu z pięknym widokiem na rzekę.

Rano zjedliśmy śniadanie, tuk-tukiem podjechaliśmy pod skrzyżowanie i wróciliśmy do Pakse na południowy terminal autobusowy.

Vientian – senne powiatowe miasteczko

2009-03-07T21:41:00.004+08:00

Stolicę Laosu Vientian potraktowaliśmy po macoszemu, może to wynik wczorajszych eksperymentów medycznych, a może to ten klimat senności który otaczał miasto? Nie chciało nam się nic. Z Vang Vieng wyjechaliśmy autobusem wcześnie rano i w stolicy byliśmy koło 10tej. Wysadzono nas na terminalu autobusowym w samym sercu miasta. Na wielkiej tablicy odjazdów autobusów wypatrzyliśmy tylko jeden do Pakse o 15.30. Postanowiliśmy zatem zwiedzić miasto w pół dnia. Bagaże zostawiliśmy w „przechowalni” czyli w budce strażnika przy wjeździe na terminal, skasowali nas tam po 10000kip od plecaka ale to zawsze lżej na plecach, choć na portfelu również.
Okazało się że całe centrum można obejść w godzinkę i tak zrobiliśmy, miasto było wymarłe, do tego temperatura wysoka i pustki nawet w klimatyzowanych sklepach. Daliśmy sobie wolne. Kami z Kielonem poszli na pizze, jak się okazało jedna najgorszych w życiu tu cytuje za Kielonem - „nie wszystko co okrągłe to pizza, a nie każdy chłop z widłami to Posejdon”. Ja natomiast udałem się na pobliski stragan i tam za 10000kip miałem przeogromną michę zupy z nudlami i wieprzowinką na ostro, pychota :))
Umówiliśmy się pod fontanną która jest w sercu miasta. Czekając na nich patrzyłem jak wolno toczy się sobotnie życie w upalnej stolicy, jak ludzie, oczywiście jeśli są, poruszają się w żółwim tempie, jak samochody i motory raz na kilka minut przecinają ciszę warkotem silników i nawet ptakom w ten dzień nie chciało się ćwierkać, a woda w fontannie przestała tryskać i tak patrzyłem na to , patrzyłem, patrzyłem i zasnąłem.
Obudził mnie Kielon o godzinie 14tej, czas było ruszać na dworzec.
Odebraliśmy bagaże i staraliśmy się kupić bilet. I tu niespodzianka autobus mimo że był na rozkładzie nie odjeżdżał z tego terminalu tylko z południowego. Rozkład jazdy okazał się stary i nieaktualny.
Nie zostało nam nic innego jak przedostać się na drugi dworzec i to w tempie szybkim. Wynegocjowaliśmy cenę 20000kip za tuk-tuka i ruszyliśmy w drugą część miasta. Przyznać muszę że był to spory kawałek i na terminal trafiliśmy po 15.30. Tu na szczęście okazało się że autobusów do Pakse jest więcej a najbliższy odchodzi o 16tej.
Był to autobus najtańszy, ekonomik, za 100000kip. Autobusy te, jak dowiedzieliśmy się już wcześniej, mają to do siebie, że służą jako małe ciężarówki, a ludzie są tylko zbędnym balastem. Co prawda mieliśmy miejsca siedzące na końcu autobusu ale przestrzeń pod siedzeniami, półki na bagaże i przejścia były zawalone jutowymi worami z ryżem, środkami ochrony roślin,roślinami, bulwami, wiadrami z czymś, drutem, szrotem po prostu wszystkim co było potrzebne na południu kraju.
Ruszyliśmy w drogę przed nami cała noc.

Vang Vieng czyli nasze doświadczenia z medycyną naturalną.

2009-03-06T20:58:00.007+08:00

Vang Vieng było na naszej trasie ze względu na to że chcieliśmy spróbować tumbingu czyli spływu na dętce. Ale od początku.

Z Luang Prabang wyjeżdżaliśmy świtem mając trochę mgliste pojęcie o której jest autobus do Vang Vieng. Kami namówiła nas na wzięcie tuk- tuka( aż 10000kip od głowy choć negocjacje były ostre) i znaleźliśmy się na dworcu autobusowym. Tu jedynym autobusem jaki jechał o tej porze był turystyczny, pełen bladych twarzy. Nie mogąc się dogadać kiedy jedzie zwykły, chcąc nie chcąc, wsiedliśmy do niego. Skasowali nas za bilet jak za zboże 60000kip czyli około 8$ to jak na Laos za drogo, ale jak powtarzał kolega Lutz: „nie zawsze się wygrywa”

Podróż była długa i męcząca, dopiero po południu zameldowaliśmy się na miejscu. W dodatku Kami odczuwała zmiany kuchni wietnamskiej na laotańską i bolał ją brzuch. Nie było rady,jako że miał to być nasz jednodniowy przystanek, zakwaterowanie znaleźliśmy w pobliżu dworca, zostawiliśmy Kami w cierpieniach a sami poszliśmy poszukać tumbingu. Do miasta podwiózł nas syn właściciela naszego guest house'u. Tam znaleźliśmy firmę która organizuje cały spływ. Wygląda to w następujący sposób – wywożą cię w górę rzeki, dają ci nadmuchaną dętkę od samochodu ciężarowego, a ty spokojnie sobie spływasz w dół gdzie wyławiają cię spod mostku. Cała zabawa kosztuje 80000kip plus 50000kip kaucji. Po dłuższym zastanowieniu doszliśmy do wniosku że rezygnujemy.

Kiedy ja wdałem się w rozmowę z jednym Holendrem który na motorze przemierzał całą Azję, Kielon poszedł w „miasto” i przyprowadził kolegę Kelego, tego samego z którym podróżowaliśmy po Borneo. Radość była ogromna, uścisków co niemiara, korki szampana strzelały w niebo, a fajerwerki rozświetlały nieboskłony......Taaa.... Azja to bardzo mały kontynent.

Wzięliśmy tuk-tuka i pojechaliśmy z Kelim do nas. Po kuracji u miejscowego szamana Kami poczuła się lepiej. Mimo że my czuliśmy się wybornie, również poddaliśmy się leczeniu, a razem z nami cała wioska. Szaman leczył miejscowym bimbrem z ryżu o znamienitej nazwie Lao Lao pomieszanym razem z miodem i cytryną zagryzanym suszonymi rybami, my natomiast preferowaliśmy europejską szkołę medyczną opartą na bazie piwa o znajomej skądinąd nazwie Lao. Po takiej kuracji będziemy na pewno zdrowi aż do końca wyjazdu. Jeden z miejscowych zaoferował Kelemu podwiezienie do hostelu, mam nadzieje że dojechali szczęśliwie i się z nim jeszcze spotkamy gdzieś tam w świecie.

Luang Prabang

2009-03-04T16:39:00.008+08:00

Z Udomxai do Luang Prabang autobus odchodził o ósmej rano i kosztował 45000Kip. Na dworcu pożegnaliśmy się z kolegą Lutzem, który postanowił eksplorować północną część Laosu. Nas niestety czas powoli zaczynał gonić, pół roku to zdecydowanie za mało jak na tę część świata, więc pojechaliśmy na południe. Autobus po pięciu godzinach dojechał do celu, niestety trzeba było wziąć jeszcze tuk-tuka żeby znaleźć się w centrum( po negocjacjach 10000 od osoby)
Wysadzili nas w sercu miasta pod samą pocztą, potem jak zwykle zrzuciliśmy bagaże i poszliśmy szukać noclegu. Nie było to takie łatwe bo ceny dawali nam zaporowe, a w zakolu rzeki wręcz kosmiczne. W końcu znaleźliśmy miejsce w polecanym przez Lonely Planet Khounsavanh Guest House. Za trójkę zapłaciliśmy 90 000Kip. Przyjemne miejsce z dużym ogrodem, trochę na uboczu.
Główna ulica miasta wieczorem zmienia się w wielkie targowisko. Można kupić tu przede wszystkim „cepelię” jakieś koszulki i różne pamiątki. Miejscowi sprzedawcy zaczynają targowanie od cen trzy razy wyższych niż nominalna wartość, ale sami, nawet bez naszego targowania zbijają cenę o połowę :)
Na targu znaleźliśmy wspaniałą wegetariańską restauracyjkę pod chmurką. Dostawało się talerz i można było nabierać na niego co się zechce. Wybór był ogromny i to wszystko za 5000kip czyli 0,75$, a smak potraw przewspaniały i nie do opisania.
Kielon wyskakując rano z tuk-tuka nadwyrężył sobie mięsień w nodze. Aby ulżyć swemu cierpieniu poszedł na masaż. Cena była bardzo miła 40000Kip za godzinkę a masaż podobno nadzwyczaj przyjemny.
Następnego dnia wynajęliśmy tuk-tuka za 150000kip żeby dostać się do jaskiń Pak Ou. Jaskinie oddalone są o 25 km od miasta nad brzegiem Mekongu , droga była długa gdyż połowę trasy przebyć trzeba po szutrze. Dotarliśmy do małej wioski i tam za 40000kip małą łódką przetransportowali nas na drugi brzeg. W jaskiniach mieszczą się świątynie buddyjskie Klimat jest mroczny i tajemniczy, niczym z filmów grozy, oczywiście pod warunkiem że turyści gdzieś znikną( wejście do jaskiń 20000kip) Po powrocie poszliśmy na dalsze zwiedzanie miasta i okolicznych świątyń.
Miasto przyklejone jest do zbocza małej górki a całość znajduje się w zakolu Mekongu. Na szczycie górki znajduje się kompleks świątyń Phu Si.(10000kip) Rozciąga się z tamtąd przecudny widok na okolice i wijący się Mekong.

Drogą lądową do Laosu

2009-03-02T16:01:00.000+08:00

Żeby wydostać się z Sa Py, a nie przepłacać firmą przewozowym 12$ postanowiliśmy skorzystać z publicznego transportu. Trudno było uzyskać jakieś konkretne informacje od biur turystycznych bo te chciały nam oczywiście wepchnąć droższy bilet i rozkoszować się swoją prowizją. Na szczęście udało się koledze Lutzowi dowiedzieć że publiczny autobus do Dien Bien Fu będzie odchodzić z krzyżówki za miastem. Trzeba było podejść kawałek krętą drogą pod górkę jakieś 10 minut. Droga zaczynała się naprzeciwko kościoła. Cała nasza czwórka na skrzyżowaniu była o 7.45 a po pięciu minutach podjechał bus. Bilet kosztował 135000d czyli jakieś 7,5$ zawsze to taniej. Bus jechał bardzo długo ale nie dłużej niż ten turystyczny, po prostu droga która prowadziła przez góry była w opłakanym stanie, a w sumie w ogóle jej nie było. Dodatkowo pokonując wzniesienie powyżej 2000m złapała nas mgła jak mleko i kierowca dla bezpieczeństwa poruszał się w ślimaczym tempie.

W końcu udało się szczęśliwie zjechać w równiny doliny Dien Bien Fu. Miasto osiągnęliśmy popołudniem około 15tej. Na dworcu okazało się że autobus do Laosu odjeżdża o 5.30 rano i to każdego dnia, a nie jak podawał Lonely Planet 3 razy w tygodniu.

Znaleźliśmy pokój 4osobowy 50metrów od dworca za 6$, szybki prysznic, a potem zwiedzanie okolicy. Nad miastem góruje wzgórze na którym jest pomnik poświęcony bohaterom wojny wietnamskiej, co prawda ciągle w budowie, co nie przeszkadzało skasować nas na 5000d za wejście. Rozciąga się stamtąd wspaniały widok na równinę, wijącą cie rzekę i okoliczne góry i to w zasadzie koniec rozrywek. Miasta było całkowicie zniszczone najpierw przez Francuzów, a potem przez Amerykanów tak że większość budynków jest całkiem nowych w duchu architektury socrealizmu, oraz w duchu zbudować szybko i byle jak.

Turyści rzadko tu docierają dlatego znajomość angielskiego wśród tubylców jest znikoma, na szczęście zawsze można trafić w kafejce internetowej na jakiegoś młodego fana gier komputerowych RPG. Oni, jak wiadomo, chcąc być lepsi od swoich konkurentów po drugiej stronie kabla, muszą władać troszkę angielskim. Dzięki jednemu z nich dowiedzieliśmy się że restauracje, których nie udało się nam znaleźć przy głównej ulicy, rozmieszczone są nad rzeką. Tam właśnie zjedliśmy wspólną, dwudaniową kolację kolacje za 2$ od osoby. Po kolacji uraczyliśmy się „lanym” piwem z plastikowej butli i dopełniliśmy obowiązku bruderszafta z kolegą Lutzem.

Żeby dojechać do Laosu przed wyjazdem trzeba się zaopatrzyć w bilet za 79000d do pierwszego miasta za granicą Muong Khoa. Jako że miejscowe autobusy pełnią też funkcje ciężarówek, mimo że wyjazd był o 5.30, autobus z pasażerami podjechał pod najbliższy targ żeby załadować cargo. Wszystko opóźniło wyjazd o dobrą godzinę ale już się do tego przyzwyczailiśmy. Po 3 godzinach jazdy dotarliśmy na przejście. Najpierw trzeba się było „wypisać” ze strony wietnamskiej, trwało to pół godzinki. Potem szutrową, cienką drogą autobus zabrał nas na punkt graniczny w Laosie. Tam skasowano nas niecałego dolara za wbicie pieczątki (przyjmują każdą walutę:)) Ci którzy nie mieli wizy bez problemu mogli ją dostać na granicy za 30$ + 1$ za wbicie. Cała operacja trwała ponad godzinę ale na szczęście ruszyliśmy dalej. Autobus dowiózł nas do szerokiej rzeki i tu zakończyliśmy podróż tym środkiem lokomocji. Teraz trzeba było przeprawić się na drugą stronę, 1$ na 4 osoby w zupełności wystarczył. Muong Khoa to wielka dziura ale jest tam bank. Zmieniliśmy resztę dongów i trochę dolców tak że mieliśmy kasę na bilet. Zostało nam tylko 15 minut do autobusu, więc musieliśmy wziąć tuk-tuka bo terminal był 5 kilometrów za miastem. Udało się kupić bilety tylko na plastikowe krzesełka w środku przejścia autobusu za 28000 Kip(1$ to około 8500Kipów) i o godzinie 15tej ruszyliśmy do Udomaxi. Mimo że to tylko jakieś 60km jedzie się 3 godziny. Na miejscu wybraliśmy najbliższy dworca hostel i tam za dwójkę zapłaciliśmy40000Kip. Po tej całodziennej cioraninie miejscowymi środkami transportu byliśmy wykończeni. Poszliśmy tylko na wieczorną kolację i na miejscowe piwo Lao Beer, a potem to już tylko sen.......

SaPa – góry i tarasy ryżowe

2009-02-27T13:56:00.002+08:00

Pociąg przyjechał bladym świtem na stacje w Lao Cai i mimo że w miarę wyspałem się na półce na bagaże, byłem w nastroju raczej „nieprzysiadalnym”. Oczywiście od razu rzuciło się na nas stado kierowców busów oferując podwiezienie do SaPy za jakąś astronomiczną cenę. Pokazaliśmy im w naszej biblii że bilet kosztuje 25000Vnd i że nie ma o czym gadać. Na dodatek przy wyjściu z dworca panie kasjerki odbierały bilety pociągowe, po co nie wiem? Ja swój zgubiłem więc nie obyło się bez przepychanek i od sklęcia ich od komuchów. Udało się wydostać przed dworzec i tam bez problemów, choć kręcąc nosem, kierowca zabrał nas busem do Sapy za 25000Vnd. Droga wije się przez 40 km wśród malowniczych gór i pól tarasowych. Po niecałej godzinie wysadzili nas w zagłębiu hotelowym. Tam nasza trójka znalazła pokój z widokiem na góry za 8$.

Pierwszy dzień był dniem odpoczynku, podróż na drewnianych siedzeniach dała Kami i Kielonowi ostro w kość, a spanie na półce bagażowej mimo miękkiej karimaty, też nie należy do przyjemnych. Popołudnie poświęciliśmy na zwiedzanie pobliskiej wioski Cat Cat(wejście 15000Vnd) wyglądało to trochę cepeliowo, choć nie powiem ładnie. Wioska znajduje się około 3 km od miasta, łatwo tam dotrzeć, jest dobrze oznakowana. Idzie się drogą za targiem w dół zbocza. Przed wejściem jest kasa biletowa o potem idzie się betonową przecinką między domami w których miejscowi handlują rękodziełem artystycznym. Widoki wokoło są genialne ale reszta wydaje się sztuczna i tylko na pokaz szkoda.

Wieczorem jeszcze krótki spacer po mieście na którym nabiliśmy się na naszego znajomego poznanego w Hanoi, kolegę Lutza z Niemiec.

Następny dzień zapowiadał się cudownie. Świeciło słońce, było ciepło i wszyscy mieli dobre nastroje. Planem naszym było zdobycie górki, górującej nad okolicą i odwiedzenie kilku wiosek miejscowych plemion. Wybraliśmy się za miasto w kierunku Lao Cai, tam miała być ścieżka prowadząca pod górę, niestety jej nie znaleźliśmy i szliśmy troszkę na czuja poprzez pola tarasowe. Troszkę pobłądziliśmy ale szczyt został zdobyty. Potem kierunek wioski no ale niestety drogi w ogóle nie były oznaczone i koniec końców obeszliśmy całą górę wychodząc 2 km od Sapy. Jako że czas nas gonił musieliśmy się ograniczyć tylko do jednej wioski zamieszkałej przez plemię Czarnych Hmongów. Wioska położona jest w dolinie rzeki pomiędzy ryżowymi tarasami, widok przecudny. Po drodze spotkaliśmy Lutza który okolice przejechał na wynajętym motorku (5$ dziennie + paliwko). Doszliśmy do wniosku że jutro też ruszamy na podbój okolicy na motorach.

Niestety jako że to góry pogoda zmienia się bardzo szybko. Rano zamiast słońca była mgła tak gęsta że nie było nic widać. Pozostało nam tylko spędzić dzień po gospodarsku, na nadrabianiu zaległości, pisaniu kartek i ogólnym relaksie.

Hanoi – dowidzenia :(

2009-02-26T21:56:00.002+08:00

Ostatniego dnia poszliśmy się pożegnać z miastem, nie zrobiło ono nas takiego wrażenia jak Sajgon ale cóż, Warszawa mimo pięknej starówki i zamku jest jeszcze gorszą wsią. Hanoi ma jednak w sobie jakiś klimat, którego próżno szukać w blokowiskach Żoliborza czy Ursynowa.
Najpierw poszliśmy do mauzoleum Ho Chi Mina, wejście za darmo ale czynne tylko do 11tej . Nie można fotografować ani wnosić plecaków czy toreb ze sobą, na szczęście jest darmowa przechowalnia bagaży. Cóż mumia wyglądała jak kukiełka piaskowego dziadka, a całe zwiedzanie trwało 2 minuty i nie było warte zachodu.
Potem kupiliśmy bilety, na miejsca siedzące, na pociąg do Sapy a dokładniej do Lao Cai, za 99000VNd. Oczywiście zrobiliśmy to na głównym dworcu, bo agencje sprzedawały tylko te najdroższe, mówiąc że innych nie ma. Poszliśmy na zwiedzanie muzeum wojska i wojny wietnamskiej. Choć nie jestem militarystą podobało mi się, szczególnie amerykański sprzęt wojskowy, pozostawiony przez uciekających jankesów.
Na zakończenie zwiedziliśmy Świątynie Literatury,(5000Vnd) kompleks budynków najstarszego uniwersytetu w Wietnamie.
Przez cały nasz pobyt w Hanoi chcieliśmy iść zobaczyć teatr kukiełek na wodzie, niestety zdobycie biletu zakrawało o cud. Dopiero tuż przed samym wyjazdem udało się dostać bilety. Mimo wysokiej ceny nie było co żałować, mieliśmy miejsca w pierwszym rzędzie a przedstawienie naprawdę było ekstra, Polecam.
Pociąg był o 22.00 zostało nam wypić pożegnalne piwko, ruszyć się na dworzec i pociągiem odjechać na północ w stronę gór.
Żegnaj Hanoi, nie wrócę tu raczej szybko, a szkoda.

Halong Bay – góry w morzu

2009-02-24T19:39:00.011+08:00

Kiedy nasz osobisty przedstawiciel biura turystycznego, z naszego osobistego hotelu załatwiał nam wizę do Kambodży (30$ tyle co w ambasadzie, dziwne jak na Wietnamczyka, nic nie
zarobił?) my za 32$ wykupiliśmy dwu dniową wycieczkę nad zatokę Halong Bay. O ósmej rano podjechał pod nasz hotel busik, zapakowaliśmy się i ruszyliśmy w drogę razem z 12 innymi turystami. Towarzystwo było młode i międzynarodowe. Była tam, Norweżka, Francuzka, byli Japończycy, Szwajcarzy, Holendrzy Szwedzi i nasza polska trójka. Jak się potem okazało jeden ze szwedów miał korzenie śląskie "jego babiczka pochodziła z Bytomia".

Wyładowano nas po niecałych dwóch godzinach na przystani promowej. A tam istny przerób turystów, jedni wysiadają z jonek- miejscowych łodzi, drudzy już się w nie pakują. Na przystani istny ruch jak w ulu, a statków podpływa w każdej minucie 5. W końcu po załatwieniu formalności meldunkowej, nam z powodu braku paszportów wystarczyło ksero, wpakowano nas na pokład. Łódź była dość duża dobre 15metrów. Na dole były 2 osobowe kajuty, wyżej restauracja, plus kuchnia a na samej górze taras widokowy z fotelami i leżaczkami. Inne jonki różniły się od naszej wielkością i standardem, ale wszystkie byłe kopia okrętów pływających po tych wodach przed kilkoma wiekami.

Odbiliśmy od brzegu i ruszyliśmy w siną dal. Przed nami wody zatoki i góry wychodzące z morza. Widoki cudowne. Pierwszym punktem była jaskinia w jednej z morskich gór Haug Dau Go, pełna stalaktytów i stalagmitów. Trochę ten cudowny widok psuło kolorowe oświetlenie robiące z tego jarmark, ale cóż taki jest styl Wietnamczyków. Na szczęście obok była mniejsza bardziej dziksza jaskinia którą też zwiedziliśmy. Po powrocie na statek czekał nas dobry obiadek, oczywiście z wersją dla wegetarian. Cały czas pływaliśmy wokół skał zatopionych w wodach zatoki, aż dobiliśmy do jednej z pływających wiosek. Tam na godzinkę dostaliśmy kajaki by z bliska móc podziwiać piękno przyrody, naprawdę super sprawa. Na koniec całego setu popłynęliśmy do zatoki w której zacumowało już kilka jonek, Był czas na pływanie, skoki do morza, a potem kolacja, niestety skromna i zacieśnianie więzów z kompanami podróży przy pełni księżyca i piwku kupionym ze sklepów-łodzi.

Drugi dzień to powolne zbliżanie się do nieuchronnego końca. Po jeszcze skromniejszym, niż wczorajsza kolacja, śniadaniu popłynęliśmy do największej pływającej wioski na tych wodach. Tam za dodatkowe 50000Vnd mogliśmy popłynąć motorówką w miejsce gdzie kręcono film o agencie 007, do teraz nie wiem który to z serii, i z bliska popatrzeć na życie mieszkańców. Nic aż tak powalającego ale za niecałe 3$ można popływać.

Potem to już tylko powrót do zatoki, obiad a w zasadzie przekąska i powrót do Hanoi.

W stolicy byliśmy o 16tej, Czekały już na nas wizy do Kambodży. Potem prysznic, krótki odpoczynek i na wieczorne piwko na rogu ulicy razem z poznaną na Halong Bay para holendrów. A piwko lane 0,33 kosztuje 3000Vnd czyli około 50groszy :)))

Hanoi – Stolica komunistycznego Wietnamu

2009-02-22T19:25:00.005+08:00

Autobus przywiózł nas do Hanoi rano. Trochę jeszcze zaspani staraliśmy się zorientować gdzie jesteśmy. Od razu znalazł się naganiacz który zaproponował że podwiezie nas za darmo taksówką do centrum. Gdy zaczęliśmy zgłębiać temat okazało się że za darmo owszem ale jak weźmiemy pokój w jego hotelu, potem chciał od nas po dolcu za dowóz, aż w końcu sam się zamotał, więc podziękowaliśmy panu za współpracę, zorientowaliśmy mapę i ruszyliśmy całą piątką, w stronę starego centrum. Po drodze przygarnęliśmy do naszej piątki bardzo miłego Niemica Lutza. Miał on już wcześniej upatrzony hostel z łóżkami w sali zbiorowej, my natomiast postanowiliśmy poszukać czegoś na własną rękę. Chodząc tak po deszczowym Hanoi zaczepił nas naganiacz z hotelu i zaciekawił nas propozycją pokoju w cenie 6$ za trójkę i 5$ za dwójkę. Nasz pokój znajdował się na 5 piętrze w przybudówce przybudówki, dzięki czemu mogliśmy podziwiać całą panoramę miasta. Co prawda łazienka była na zewnątrz, ale w pokoju były trzy łóżka kablówka i łapaliśmy internet, dla nas to wystarczy. Można spokojnie polecić ten hotel. Nazywał się Apple i był na ulicy Luong Ngoc Quyen 53b, ekipa mówiła dobrze po angielsku, a w recepcji znajdowało się biuro turystyczne z najtańszymi wycieczkami.
Pierwszy dzień to czas na aklimatyzacje i odpoczynek po podróży. Po południu razem z Kielonem poszliśmy zwiedzać muzeum więzienie Hoa Lo zwane ironicznie Hanoi Hilton wejście 35000d. Robi wrażenie,warunki więzienne są przedstawione bardzo realistycznie, okraszone w dodatku fotografiami, ostra sprawa, warto wydać dwa dolary. Niestety, po drodze do muzeum, jakąś uszkodzoną kafelkom (flizą – dla mieszkańców Małopolski:)) przeciąłem sobie stopę i to dość poważnie, bo nie mogłem zatamować krwawienia. Cała akcja działa się przy głównych drzwiach do szpitala. Od razu wrzucili mnie na stół i zszyli mi stopę kasując 400000d za całą operacje. Negocjowałem cenę do upadłego ale lekarz był nieugięty, łapówkarz wstrętny nawet nie wystawił rachunku i wszystko wylądowało w jego kieszeni, skąd ja to znam?? Dla mnie to był czysty sabotaż komunistyczno internacjonalistycznej mafii lekarskiej :((
Cóż tak oto się skończył dla mnie ten dzień zwiedzania.
Następnego dnia chcieliśmy zobaczyć mauzoleum Ho Chi Mina niestety w poniedziałki jest ono nie czynne. Postanowiliśmy poświęcić dzień na sprawy organizacyjne. Załatwiliśmy sobie w naszym hotelowym biurze podróży dwu dniową wycieczkę do Halong Bay-32$, a przy okazji zostawiliśmy paszporty, żeby zorganizowali nam wizę do Laosu (cena wizy 30$). Kami razem z Kielonem wysłali paczkę do domu (pierwszy kilogram 17$ następne 1,30$) Ja leniuchowałem wykręcając się bólem stopy, która w zasadzie nie bolała, ale lekarz kazał ograniczyć poruszanie przez najbliższe 3 dni. Wykupiłem jedynie antybiotyki, co znowu szarpnęło mój budżet o 250000d ale pomny doświadczeń sprzed kilku tygodni z niegojącymi się ranami wolałem dmuchać na zimne.

Hue -stara stolica Wietnamu

2009-02-20T18:45:00.007+08:00

Do Hue oczywiście dojechaliśmy wieczorem. W tym szaleństwie jest metoda, późno przyjeżdżasz, wymęczony, nie chce ci się szukać noclegu i zostajesz na miejscu wskazanym przez przewoźnika przepłacając za nocleg. Jak to przeważnie robimy, olaliśmy wskazane miejsce i poszliśmy w zagłębie hotelowe. Towarzyszyła nam super para Agnieszka i Paweł z Gdańska/Biłgoraju. Byli właśnie w podróży przed ślubnej, wielkie pozdrowienia i uszanowania dla Nich!!! Znaleźliśmy nocleg w hotelu naprzeciwko mini restauracji Friends. Knajpa ta jest nawet opisana w LP, warto tam wypić piwo za 8000d otwierane za pomocą deseczki ze śrubką lub coś przekąsić, bo jedzenie smaczne choć ceny troszkę wyższe niż w okolicy.

Wieczór to tylko szybki rzut oka po okolicy i już tylko słodki sen w ekskluzywnym hotelu za 8$ .

Następnego dnia pojechaliśmy na wycieczkę do strefy zdemitarizowanej DMZ . Lata 70te już dawno minęły i zwiedzać już też nie za bardzo jest tam co. O pola minowe, lotniska, okopy upomniała się już dżungla i tak że szczerze, wyjazd w tą dzicz nie jest warty wydania 8 dolców.

Rano, za radą spotkanych wcześnie podróżników, wynajęliśmy rowerki za dolca na cały dzień i pojechaliśmy eksplorować (trudne słowo) miasto. Super sprawa, mapę kupiliśmy w naszym hotelu za pół dolca, a potem to już w HUE. Po głównych miejscach miasta, przemieszczasz się szybko, rower to sprzęt który koniecznie musisz mieć. Warto zobaczyć kilka pagód, i świątyń za miastem które naprawdę robią wrażenie oraz oczywiście stare groby królewskie. Trzeba jednak uważać i ostro protestować bo przed niemal każdą świątynią stoją panie które pobierają opłatę za parking, którego tam w zasadzie nie ma.

Czy jest sens oglądania pałacu? – nie wiem, wszystko jest tam odbudowywane na bieżąco. Po amerykańskich nalotach pozostały jedynie mury obronne poza tym nie ma tam nic oryginalnego. Co nas przeraziło i trochę zniesmaczyło to to że niektóre rzeźby zamiast z kamienia odlane były z plastiku :(

Wieczorem czekała nas już droga do Hanoi. Kupione mieliśmy najtańsze bilety, co oznacza siedzące. Tym razem nie udało się wydębić za darmo miejsc leżących. Okazało się że przerzucili nas do zupełnie innego autobusu niż firmowy (bardzo częsta praktyka w tej części świata) w którym była zbieranina „oszczędnych” podróżników z różnych biur podróży na szczęście dojechaliśmy bez żadnych zgrzytów. Ja tradycyjnie zająłem główne przejście i spałem do samego Hanoi.

Hoi An - jedwabne miasto

2009-02-18T22:31:00.006+08:00

Hoi An z początku wydawał się smutną dziurą, ale to tylko dlatego że przyjechaliśmy tam o szóstej rano, wymęczeni a on powitał nas ulewnym deszczem. Wysadzili nas znowu kawałek za miastem pod hotelem z „cenami w promocji”(cena od 15$za małą klitkę).My tradycyjnie, plecaki na plecy i w drogę. Na nieszczęście przewodnik nam zamókł, trafiliśmy co prawda nad rzekę znaleźliśmy tam bulwar D Bach Dang ale nazwy przecznic się nie do końca zgadzały. W końcu ukryliśmy się pod wiatą i zaczęliśmy zgłębiać temat. Oczywiście posklejały się strony i szliśmy według mapy Danangu. I tu sprawdziła się nasza zapobiegliwość, na wyjazd zaopatrzyliśmy się w dwa przewodniki :) Zorientowawszy się gdzie się akcja dzieje, z suchą mapą, poszliśmy szukać noclegu. Nie było to takie proste. Trudno było znaleźć jakiekolwiek miejsce a co dopiero tanie. W końcu przy ulicy Da Ba Trieu znaleźliśmy pokój za 12$ ale dopiero od 10tej. Zostawiliśmy więc bagaże i poszliśmy na śniadanie. Kielon poszedł na poszukiwania czegoś wegetariańskiego, a my z Kami popróbowaliśmy miejscowego przysmaku cao lau, okazała się to zwykła zupa z nudlami z dodatkiem skwarków wieprzowych. Zgodnie uznaliśmy że żadna rewelacja.
Po krótkiej aklimatyzacji w naszym pokoju ruszyliśmy zwiedzać miasto. Mimo ogólnej pluchy i zachmurzenia miasto okazało się przeurocze. Wąskie uliczki niska, parterowa lub jednopiętrowa zabudowa, a wszystko zachowane jak by nic się nie zmieniło przez wieki. Za 75000d można kupić bilet wstępu do wszystkich atrakcji starego miasta. Spędziliśmy pól dnia na spacerowaniu i podziwiania tego cudu.
Po południu przestało padać daliśmy sobie wolne. Ja ruszyłem poznawać prawdziwe życie zwykłych Wietnamczyków. Kami z Kielonem rzucili się w wir zakupów. Hoi An jest centrum sprzedaży jedwabiu, w dodatku ma doskonałych krawców i to naprawdę niedrogich. Tak więc jeżeli szukacie jedwabnych krawatów koszul, sukienek garniturów to tylko tam.
Część rzeczy które krawcy nie zdążyli uszyć tego wieczora, przyniesiono nam rano do hotelu. Oj popłynie paka do Polski z Hanoi :)

Nha Trang czyli takie Międzyzdroje

2009-02-17T21:20:00.005+08:00

Mimo że z Dalatu wyjechaliśmy około ósmej, a do Nha Trang jest jakieś 120km to na miejscu byliśmy dopiero po 14tej. Autobus musiał jechać z powrotem pod Sajgon by odstawić jakiś ludzi na jakąś tam super plaże. Grunt że dotarliśmy na miejsce.
Nie chciało nam się szukać w centrum miejscówy na spanie więc skorzystaliśmy z oferty naszego przewoźnika (TM BROTHERS) i zostaliśmy w ich hotelu za 10$ na 3 osoby. Spełniał on nasze wymogi wygodne łóżka, wiatrak nad głową, wi-fi, i dodatkowo kablówka.
Po nieodzownym w takim klimacie prysznicu, ruszyliśmy w niekomercyjną część miasta zobaczyć wielkiego białego Buddę. Figura mieści się na szczycie małej górki wśród kompleksu świątynnego, robi z daleka naprawdę duże wrażenie. Co prawda gdy się lepiej przyjrzeć, widać że to tylko odlew gipsowy, pusty w środku, ale i tak jego wielkość poraża. W cokole na którym jest umieszczony jest nawet malutka kapliczka.
U stóp wzgórza znaleźliśmy małą wegetariańską restauracyjkę, z tanim smacznym jedzeniem. Najlepsza rekomendacją dla niej było to, że przychodzili tam stołować się mnisi.
Wieczorkiem z Kielonem ruszyliśmy na deptak przy plaży, zobaczyć jak wygląda nocne życie. No i cóż, to taka, Ustka ,Łeba, Władysławowo czy Kołobrzeg plus do tego centra nurkowania. Z tego co widzieliśmy na zdjęciach rafa koralowa nie umywała się do tej filipińskiej czy tajlandzkiej, no ale cóż my zaczęliśmy od najpiękniejszych to teraz trudno jest nas czymś zaskoczyć.
Jeżeli natomiast twój portfel nie boi się wyzwań, to na pewno w okolicznych knajpach będziesz balował do rana za 20$ jako król baru i parkietu. Ceny alkoholi są niewygórowane a knajp jest tu zatrzęsienie.
Gdy za 29$ kupowaliśmy bilet do Hanoi w promocji była tańsza o połowę, całodniowa wycieczka statkiem. Postanowiliśmy to wykorzystać. Cóż cały dzień za 4$ czemu nie.
Rano odebrali nas spod hotelu, niestety mimo że piechotą do przystani było jakieś piętnaście minut, my jechaliśmy 40 minut zabierając wszystkich z okolicznych hoteli.
Jako że to była ósma rano to 80% młodszej części wycieczki była na kacu lub jeszcze lekko pijana. Nam to nie przeszkadzało, no może troszkę.
I tak oto wesołym autobusem dobrnęliśmy do portu bez zgrzytów. Wsadzili nas na łódź, całe 50 osób. Wycieczka była fajna, choć żadnych rewelacji, no może oprócz pływającego baru z darmowym winem. W cenę wliczony był suty obiad z opcją dla wegetarian i owocki. Na zakończenie zabrano nas jeszcze na zwiedzanie betonowego akwarium ale zrezygnowaliśmy choć niektórzy twierdzili podobno że było warto. Faktem jest że za 4 dolce bawiliśmy przednio i oto chodziło.
Jako że nasza wycieczka kończyła się o 16tej a autobus był o 18tej to idealnie wszystko zgrało się z czasem. Następny przystanek to Hoi An.
Na ten odcinek drogi mieliśmy wykupiony bilet na miejsca siedzące, jednak że nie opłacało im się dla naszej trójki kombinować innego przejazdu, usadowili nas po prostu na miejscach leżących z tyłu autobusu. Wyspaliśmy się tam bez problemu, a o godzinie szóstej rano wysadzili nas w Hoi An.

Dalat – miasto w górach

2009-02-15T15:55:00.000+08:00

Dalat oddalony jest od Sajgonu nie więcej niż 300km i mimo że wyjechaliśmy wcześnie o ósmej to na miejscu byliśmy dopiero o 15tej. Miasto położone jest na wyżynie, a droga prowadzi ostrymi zakrętami aż na samą górę. Im wyżej się posówaliśmy tym chmury stawały się coraz ciemniejsze aż w końcu, gdy osiągnęliśmy miasto, rozpadało się na dobre.
Autobus zatrzymał się pod hotelem, tam zaproponowano nam pokój za 15$ ale kulturalnie choć stanowczo odmówiliśmy. Dwie przecznice bliżej centrum znaleźliśmy istne zagłębie hotelowe, wybraliśmy Hotel 171 pierwszy który nam się nawinął i spełniał nasze warunki: czysty, ciepła woda, telewizor, choć w sumie nie korzystaliśmy i cena 10$.
Na rogu przy naszym hotelu znaleźliśmy super wegetariańską knajpę o wdzięcznej nazwie Hoa Sen przy 62 Phan Dinh Phun, gdzie bagiety z sojowym kurczakiem w dodatku podwędzanym były za 5000d, a podstawowe menu zaczynało się od 15000d za dwudaniowy obiad, czyli buła za złoty a obiad dwudaniowy za 6!! Witamy w kulinarnym raju – etap pod tytułem Wietnam!!!
Późne popołudnie poświęciliśmy na zwiedzanie miasta – wystarczy pół godziny, oraz na sprawy organizacyjne.
Postanowiliśmy dogłębnie zwiedzić okolice i wejść na najwyższą górę w okolicy Lang Biang , miejscowe biura turystyczne oferowały nam cały set za 14$, względnie mogliśmy wziąć „easy raidera'' czyli, chłopa z motorkiem,za 15$ a on mógłby nas poobwozić po okolicy. Postanowiliśmy zrobić to po swojemu zrezygnowaliśmy z wodospadów, z których tylko Elephant wydawał się być godnym uwagi (30km na północ za miastem, można dojechać zwykłym autobusem), wybraliśmy wchodzenie na szczyt Lang Bian oraz kolejkę linową - na rozluźnienie:)
Oczywiście w agencjach nie było żadnej możliwości uzyskać jakiejkolwiek informacji jak dojechać pod sam szczyt publicznymi środkami transportu-> TYLKO MY TO MOŻEMY CI ZORGANIZOWAĆ!!!!
Olaliśmy to jak zawsze i rano poszliśmy na dworzec autobusów lokalnych (przy jeziorze po prawej stronie od końca targu) i mimo braku znajomości jakiegokolwiek języka u autochtonów oczywiście poza wietnamskim, dowiedzieliśmy się że to autobus nr 5 do LAC DUONG czyli pod sam szczyt. Autobus jeździ od 7.30 do 17.00 co pól godziny i w jedną stronę kosztuje 8000dczyli pół dolca :)
Autobus zatrzymuje się pod samą górą, ostatni przystanek, potem trzeba zapłacić myto za wejście w góry 10000d, a potem to już ty i... asfalt przez pół drogi. To są w sumie 3 szczyty. Na najniższy i średni można dojechać rosyjskim uazem na najwyższy to tylko piechotą.
Ostatnie 1000 metrów podejścia jest prawie pionowe, a że zawsze wieczorami tam pada to jest diabelsko śliskie i błotniste. Po drodze spotkaliśmy 2 amerykanki które dały za wygrana i dwie pary klapek?! Na szczycie się okazało że klapki należały do miejscowych dziewczyn, których chłopaki wyciągnęły na mały romantyczny treking po górach. Dziewczyny ostatnie 400m zrobiły na bosaka, za co szacun dla nich i pewnie tymi klapkami, gdy wrócą, zatłuką swoich facetów gdy rzucą pomysłem o kolejnych romantycznych spacerach po górach. Mimo wszystko warto było wejść na tą górę , zresztą jak jest góra to trzeba wejść – proste :)
Schodząc widzieliśmy wielką, czarna chmurę która nas goniła i zabrakło słowem 10 minut a bylibyśmy byli susi. Niestety jak przyszła pompa, to tak jak by ktoś wiadrami polewał, a gdy doszliśmy do autobusu to już tylko mżawka. Słowem 10 minut prysznicu.
Wróciliśmy do Dalatu, na dworcu nie mogąc się dogadać jak do kolejki linowej się dostać pomysłowy Kielon po prostu ją narysował i wszystko było jasne. Okazało się że połowa autobusów tam jedzie, bilet kosztuje 3000d a wszystko jest w granicach miasta.
Od przystanku trzeba dojść jeszcze z 5 min pod małą górkę i jesteśmy. Bilet w obie strony kosztuje 60000d. Jeżeli komuś nie zależy to nie warto jechać i płacić, ja po prostu lubię takie rzeczy. Jedzie się na wysokości około 30-50metrów przez 10 minut , nad lasem, górkami, polami, fajna sprawa.
Po drugiej stronie jest cudnie położona świątynia i klasztor buddyjski, z widokiem na jezioro i lasy i wzgórza. Szkoda że to trochę wygląda jak cepelia.
Mieliśmy mało czasu na podziwianie świątyni bo kolejka kończy swoją działalność o 17tej
Po powrocie to już tylko gorący prysznic i słodkie nic nierobienie. Dzień wcześnie udało mi się wypatrzeć miejscową mordownie z „lanym” piwem.
Poszliśmy tam jako przedstawiciele polskiej męskiej mniejszości w dwójkę. Piwo lane to tu czasami oznacza piwo w plastikowej butelce 1litr 9000d czyli złoty piątka za flaszkę!!!! Towarzystwo było przednie, miejscowi obuci w gumofilce, katany skóropodobne, rozszerzane galoty. Wszyscy siedzieliśmy przy stołach pokrytych ceratą. Nie wliczając naszego stolika, średnia zębów ma jeden stolik wynosiła z 8 sztuk. Mimo wszystko było miło i bezpiecznie, w telewizji leciał miejscowy konkurs piosenki wojskowej w Kołobrzegu, a duch Ho Chi Mina unosił się nad kwaśnym odorem browara.
A rano jechaliśmy do Nha Trang.

Good morning Vietnam - autor: Słonik Kielonik :)

2009-02-09T14:28:00.011+08:00

Walutą Wietnamu jest dong (d), jednakże w miejscach nastawionych turystycznie ceny są podawane w dolarach amerykańskich i nimi także można płacić. 1US$ =17500 d, dla łatwiejszej konwersji przyjęliśmy, iż 1 zł = 5000 d

Nasza wiedza o Wietnamie bazuje głównie na wspomnieniach dziecięcych czyli wojennych amerykańskich filmach typu Zaginiony w akcji, Pluton czy Rambo II oraz ikonami kilku markowych towarów z bratniego naówczas Wietnamu z pingpongami Hanoi na czele. Reszta to dżungla, ludzie w śmiesznych, stożkowatych kapeluszach brodzący po kolana w wodzie na polach ryżowych i ... to już wszystko. Zapewniam was że to nie wszystko.

Lotnisko w Ho Chi Minh City (HCMC) – dla wszystkich miejscowych jest jednak lotniskiem w Sajgonie, ich przyzwyczajenia nie da się zmienić, stąd w mentalności południowowietnamskiej nazwa Ho Chi Minh City jest zakotwiczona tak poważnie jak w mentalności katowiczan była nazwa Stalinogród. Dla nas też to zawsze będzie Sajgon. Tak więc lotnisko to, nomen omen bardzo nowoczesne i robiące dobre pierwsze wrażenie, powitało nas swoją... pustką. Czemuż się jednak dziwić skoro lądowaliśmy około 1:00 nad ranem. Nawet kontrola paszportowa przebiegła szybko i sprawnie (mieliśmy już wizy w paszportach wbite w ambasadzie Wietnamu w Manili, które kosztowały nas bolesne 55 US$ od głowy), nawet dostaliśmy za darmo przydatną mapę Sajgonu, zaś kontrola celna była jeszcze sprawniejsza bo jej wcale nie było! Późno już było, wszyscy poszli do domu i nikogo nie interesowały nasze bagaże.

Cóż więc nam było począć z tak pięknie rozpoczętą nocą? Ano przeczekać – co też uczyniliśmy w poczekalni lotniska, gdzie nikt się nami nie interesował, ochrona uzbrojona po zęby nie pytała gdzie , skąd, jak i po co? (co już mi się zdarzyło na lotnisku Heathrow) – bo jej też nie było. Jednym słowem spokój jak w poczekalni na dworcu w Czeladzi, nawet taksówkarze wykazywali bardzo małe zainteresowanie naszymi osobami – w porównaniu do innych krajów to prawdziwe novum. Wczesnym rankiem autobusem nr 152 za 3000 d/os + 3000 d/bagaż udajemy się z lotniska do centrum Sajgonu, do jego turystycznego getta wokół ulicy Pham Ngu Lao.

Pierwsze wrażenie to nieprawdopodobna ilość jednośladów na drogach, poruszających się zgrupowaniami liczącymi w setki, ba! w tysiące! w chaosie ogromnym, którego sens trudno pojąć często wbrew zdrowemu rozsądkowi o kodeksie drogowym nie wspominając. Kiedy wzbudzająca w nas początkowo lekki popłoch, warcząca silnikami falanga przynajmniej siedmiomotorowa rusza na światłach zajmując właściwie całą szerokość jezdni,to nierzadkim widokiem jest trąbiący a często i światłami mrugający pojedynczy ”rodzynek” udający się, przy krawężniku co prawda, ale za to w dokładnie przeciwnym kierunku, bo on tylko do najbliższej przecznicy a zresztą tędy jest mu bliżej. Tu nie istnieje coś takiego jak ruch jednokierunkowy, pole działania motorowej ławicy zakutej karnie w kaski obejmuje też i pełnoprawnie chodnik. Trzeba jednak dodać, iż system ten obejmujący 2 mln motocyklistów w samym tylko Sajgonie działa płynnie i sprawnie, jeśli pozna się jego immanentną logikę staje się dość przejrzysty a nawet przyswajalny, dotyczy to także przechodzenia przez ulicę, którą będąc w świecie czynnością relatywnie prostą do wykonania, tutaj została wyniesiona do rangi sztuki. Wyróżniamy wiele sposobów przechodzenia przez ulicę. Metody cywilizowane jak: na światłach, nieprzepisowo, ”na wreda” czy zza autobusu – jako mało intrygujące pominę, kilka słów poświęcę za to endemicznej metodzie ukraińskiej”na kurczaka”, którą dane nam było tamże stosować. Normalny kierowca widząc wkraczającego na jezdnię turystę z plecakiem wykazującego wielką ochotę dotarcia do jej drugiej krawędzi trąbi dla zasygnalizowania swej bytności na drodze (jakby turysta go wcześniej nie zauważył) oraz zwalnia dla umożliwienia turyście osiągnięcia wymarzonego celu. Kierowca ukraiński stosuje jednak odmienną technikę. Owszem trąbi i to dość natarczywie oraz... przyspiesza! Dzięki temu turysta z garbem na plecach ostatnie 2 metry dystansu dzielącego go od upragnionej krawędzi jezdni przebywa w przygarbionej pozycji aerodynamicznej w tempie godnym rekordu świata na 100 metrów, zaś rozradowany kierowca ukraiński mija o centymetry łydki rzeczonego turysty. Z daleka rzeczywiście wygląda to jak gigantyczny kurczak w popłochu próbujący przejść przez ulicę – stąd nazwa. Jeśli zaś chodzi o Wietnam, to w grę wchodzą dwie metody: na doczepkę vel podnawkę oraz na ławicę. Pierwsza, jako prostsza została przez nas, ambitnych indywidualistów, zarzucona dość szybko – polega ona na ”doczepieniu się” do przechodzącego przez ulicę przedstawiciela lokalnej społeczności i pójściu za nim krok w krok w odległości kilku centymetrów aż do osiągnięcia przeciwległego krawężnika. Metoda na ławicę wymaga większego hartu ducha. Polega ona na wkroczeniu na jezdnię (nie ma co czekać na lukę bo się można nigdy nie doczekać) krokiem jednostajnym acz stanowczym czasem można też wystawić rękę w stronę nadjeżdżających jednośladów i niczym przez ryb ławicę omijających cię z tyłu i z przodu brnąć na drugą stronę. Kroki mają być miarowe i rytmiczne, broń Boże nie wolno się zatrzymywać! Motocykliści płci obojga sami sobie wyliczą czy minąć cię muskając nos czy pięty i bez trąbienia przyjmują twoją obecność na drodze – bylebyś tylko trzymał przewidywalny rytm.

Naszym drugim, pierwszym spostrzeżeniem jest... brak uśmiechu u sajgończyków. Po pobycie na Filipinach, krainie dużych dzieci uśmiechających się szeroko i szczerze z powodu i bez powodu właściwie non stop – to bardzo dziwne doświadczenie. Próbujemy standardowych metod, uśmiechamy się serdecznie ale odpowiada nam albo marsowe oblicze albo iskierki zdziwienia w oczach” co ten biały tak się szczerzy” lub też natychmiastowe przerzucenie wzroku w wyjątkowo frapujące wzory kostki chodnikowej. Stwierdzamy, że w Sajgonie jeden wietnamski uśmiech kosztuje nas więcej niż dziesięć filipińskich. Napotkana na jednej z wycieczek po okolicy Szwajcarka, starała nam się wytłumaczyć ten fenomen słowami”bo oni tu mają socjalizm” czym wzbudziła moją nieukrywaną radość bo Sajgon jest najbardziej kapitalistycznym ze wszystkich socjalistycznych miast jakie w życiu widziałem i nieformalnym miastem numer 1. w Wietnamie. Po kilku dniach pobytu w Wietnamie dochodzimy jednak do wniosku, iż jest to przypadłość zabieganych, po trosze pewnie i zadzierających nosa oraz zapewne bogatszych od reszty Wietnamczyków sajgończyków, gdyż im głębiej w Wietnam tym uśmiechu więcej.

Wróćmy jednak do naszej wietnamskiej rejzy. Turystyczne getto Sajgonu Pham Ngu Lao, to kwartał kilku ulic z niesamowitą ilością wszelkiego rodzaju form kwaterunku, restauracji, barów, sklepów z pamiątkami i tekstyliami oraz agencjami turystycznymi – wszystkim co turyście do szczęścia potrzebne. Przybywamy tam o poranku i po kilku wizytach w hostelach, guesthousach dobijamy targu i w Minh Chau Hotel (75 Bui Vien Street) za 5 US$ od osoby za noc mamy wielki pokój z łazienką, klimatyzacją, telewizorem i lodówką (!) - luksus jakiego się nie spodziewaliśmy.

Idąc za ciosem udajemy się na zwiedzanie miasta. Sajgon to moloch zamieszkiwany przez 7,5 mln mieszkańców (w tym 2 mln szalonych motocyklistów!), gdzie życie tętnił, wibruje i huczy jak w ulu oraz jak w całym regionie toczy się głównie na ulicy, gdzie małe sklepiki, bary a nawet warsztaty wylewają się wprost na chodniki mieszając się z tłumem i zaparkowanymi jak popadnie motorami, skuterami, etc. (co ciekawe w mieście rowerów jest mało królują japońskie skutery). Pierwsze kroki kierujemy do Reunifaction Palace (wstęp 15000d) w środku przewodnicy za darmo oprowadzają po budynku. Jest to socrealistyczna w stylu, dawna siedziba prezydenta Południowego Wietnamu, ostatni bastion oporu przeciw wojskom komunistycznego Północnego Wietnamu. Rozbicie bram przez czołgi Północy (jako pamiątki stoją na dziedzińcu) 30. kwietnia 1975 roku było symbolem zakończenia wojny. W środku można obejrzeć dawne sale konferencyjne, gabinety oraz obejrzeć film propagandowy o wojnie wietnamskiej.

Kolejnym punktem wycieczki było War Remmants Museum (wstęp 15000d), gdzie zgromadzono pamiątki wojenne, zdjęcia (często bardzo drastyczne), plakaty, mapy, zdobyczny amerykański sprzęt wojenny i umundurowanie – wszystko to podane jest oczywiście w antyamerykańskim sosie, który jednak nie przysłania uniwersalnego przesłania o okrucieństwie wojny. Co ciekawe duża grupa zwiedzających to Amerykanie. Nie mogło oczywiście zabraknąć propagandowego potępienia w czambuł zbrodni reżimu południowowietnamskiego w postaci ekspozycji przybliżającej historię tajnych więzień i miejsc kaźni – o zbrodniach reżimu komunistycznego nie ma, jak się łatwo domyślić, ani słowa.

Katedra Notre Dame w Paryżu jest perłą architektoniczną i jednym z symboli miasta, jednakże ta w Sajgonie – nasz następny punkt programu - ani w ułamku nie dorównuje oryginałowi, ba! Zupełnie go nie przypomina, może jedynie pełni podobną rolę: katedry w stołecznym mieście oraz wskazuje na wciąż niewygasłe francuskie resentymenty, widoczne w wielu aspektach życia.

Tuż obok katedry znajduje perła francuskiej architektury kolonialnej – budynek poczty głównej, tak przynajmniej głoszą przewodniki. Pozwolę się jednak z przewodnikami nie zgodzić i uznać tą perłę za bardzo przeciętną.

Zmęczeni atrakcjami dnia zasilamy nasze budżety w banku (wietnamski system bankowy wydaje się być bardziej przyjazny niż filipiński i nie mamy żadnych problemów przy wypłacaniu gotówki) i udajemy się do agencji turystycznej by załatwić (pierwszy raz podczas naszego wyjazdu ) tzw. wycieczkę fakultatywną. Okolica Pham Ngu Lao roi się od agencji turystycznych, większość z nich to jednak tylko pośrednicy, warto więc się rozejrzeć i przy grupie od 3 osób wzwyż negocjować ceny. Główne agencje (o kawowych nazwach) to Singh Cafe, Hanh Cafe, TNK Travel, TM Brothers., etc.Organizują one nie tylko wycieczki ale też i transport na terenie całego Wietnamu, mają swoje siedziby lub agentów we wszystkich turystycznie zorientowanych miejscach. My wybraliśmy TM Brothers, nie tylko zorganizowali nam 2 wycieczki po okolicach Sajgonu ale też zaoferowali nam najlepszą cenę na wyselekcjonowane przez nas punkty trasy Sajgon – Hanoi (ok.1700 km) w ramach Open Bus Ticket czyli biletu z przystankami na zwiedzanie w wybranych miejscach ważnym przez miesiąc. Nasz bilet kosztował 29 US$ (podobno są subsydiowane przez państwo) + wynegocjowana 50% zniżka na pływanie po wysepkach w okolicach Nha Trang.

Wycieczka dnia następnego do Cu Chi Tunnels pod Sajgonem kosztowała nas po 5 US$ od głowy ale to cena oficjalna i właściwie wszystkie agencje sprzedają ją w tej samej cenie. W koszt wliczony jest transport autobusem i przewodnik, bilet wstępu (50000d) we własnym zakresie. Na miejscu zwiedzaliśmy malutką część ponad 200 kilometrowej sieci tuneli budowanej przez ponad 22 lata. Ponieważ Wietnamczycy są o wiele drobniejsi niż rośli Amerykanie i Europejczycy tunele są bardzo wąskie i niskie, czasem trzeba na czworaka je pokonywać (nie polecane klaustrofobikom i astmatykom). Autor akurat nie miał z tym żadnego problemu bo posturą bliżej mu do Azjaty niż Jankesa ale inni mieli zdecydowanie większe. Część tuneli jest specjalnie podwyższana i poszerzana oraz oświetlona dla turystów. Prezentację tuneli nasz przewodnik okrasił dość płomienną mową o odwadze i sprycie wietnamskich żołnierzy, a całość antyamerykańskiego wywodu skwitowana została stwierdzeniem, że Wietnamczycy co prawda nie lubią amerykańskiego rządu ale lubią amerykańskich turystów (SIC!). Następnie zostaliśmy zapoznani z podstawowymi pułapkami w stylu czarcich zapadek, wilczych dołów oraz tzw.”tygrysich klatek” stosowanymi przez Vietcong w wojnie partyzanckiej (prymitywne ale bardzo skuteczne) wraz z prezentacją działania przy pomocy kija. Jako dodatkowa atrakcja zwiedzania jest też możliwa sesja strzelecka na pobliskiej strzelnicy gdzie za jedyne ok. 25000d można wystrzelić 10 pocisków z AK-47 lub MP-16, a za wyższą kwotę nawet i z karabinu maszynowego. Wraz z Małym ku lekkiemu zdziwieniu Kami odmówiliśmy udziału w tej niesmacznej atrakcji, za to młodzi Amerykanie aż rwali się by sobie postrzelać – chyba jednak lekcje historii nie należały do ich ulubionych. Ciekawe jakie byłby reakcje gdyby młodzi Niemcy przyjeżdżali do Muzeum Westerplatte by postrzelać sobie z Mausera lub Stena? Wycieczka trwa około 5 godzin i jest na pewno warta polecenia.

Wolne popołudnie i wieczór spędziliśmy bardzo pracowicie na wyszukiwaniu dobrych cen na produkty przez nas poszukiwane. Wietnam, a zwłaszcza jego ekonomiczna stolica – Sajgon, jest miejscem braku praw autorskich i kopii właściwie wszystkiego, poza plecakami i sprzętem renomowanych firm, ciuchów i butów oraz filmów DVD nawet przewodniki Lonely Planet można dość siermiężnie ale czytelnie skopiować i nawet całkiem aktualne edycje sprzedawać za równowartość ok. 4 US$ (zależnie od umiejętności targowania się), w ten właśnie sposób staliśmy się szczęśliwymi posiadaczami przewodnika po Nepalu oraz krajach doliny Mekongu, Mały kupił swój nie oryginalny plecak Deuter za 25$, nam wszystkim zaś udało się wynegocjować zniżkę na jednodniową wycieczkę do delty Mekongu zaplanowaną na dzień następny (ale to już nie z powodu braku praw autorskich ale ogólnie znanej teorii upustu – jeśli się ładnie poprosi).Zwiedzanie zorganizowane delty Mekongu może trwać jeden, dwa a nawet trzy dni. Można też oczywiście eksplorować ją na własną rękę, jeśli dysponuje się odpowiednią ilością czasu, bo zdecydowanie jest to bardziej czasochłonne, choć jak zapewniał nas nasz przewodnik bardziej dogłębne i prawdziwsze. Zdecydowaliśmy się na opcję jednodniową w ramach której odwiedziliśmy kilka wysp na rzece, braliśmy udział w kilku degustacjach (wyrobów kokosowych, wina z bananów /taki słabszy bimber/, wódki żmijowej /tu pierwsze skrzypce grał Mały, który z wielkim entuzjazmem sam mianował się naczelnym barmanem grupy/, miodu i owoców). Mieliśmy także krótki koncert wietnamskich pieśni tradycyjnych w strojach dawnych uwieńczony skromnym lunchem wliczonym w koszt wycieczki. Wyjazd uznaliśmy za średnio udany, wizytowanie kolejnych farm czy pasiek (choć z degustacjami) nie należy zdecydowanie do naszych ulubionych zajęć, najgorsze zaś to, iż w zwiedzaniu delty Mekongu najmniej było samego Mekongu. Na pocieszenie mieliśmy doborowe towarzystwo uroczej, starszej pary ze Szwecji, której żeńska część okazała się być bardzo otwartą, sympatyczną, zażywną emerytką mieszkającą w Szwecji od ponad 30 lat a pochodzącą oczywiście z Polski. Nie tylko w uroczy sposób nam matkowała podczas całego dnia ale też i z wielkim entuzjazmem i aprobatą odnosiła się do naszych podróżniczych planów przyklaskując im serdecznie, utwierdzając nas nieustannie w trafności naszego wyboru.

Opisując nasze pierwsze kroki w Wietnamie nie można pominąć kulinarnych doznań w kraju liczącym 500 (słownie: pięćset) odmian kuchni regionalnych. Lapidarnie ujmując: wróciliśmy do Azji!! Po proamerykańskiej pseudofinezji gastronomicznej na Filipinach to prawdziwy raj dla podniebienia. Znowu wszędzie gdzie nie spojrzysz można coś zjeść - w Wietnamie z głodu trudno umrzeć. Wróciły przyprawy, zwłaszcza ostre, warzywka i noodle. Stołowaliśmy się bardzo często w małej wegetariańskiej knajpce Dinh Y naprzeciw Thai Binh Market (dość łatwo przeoczyć wejście ale warto się potrudzić), gdzie obsługa, skądinąd bardzo miła, nie włada językiem angielskim (na szczęście menu było dwujęzyczne, co i tak nie chroni przed niespodziankami) ale można się było zdrowo najeść za 30000d, zupy (nie zabielane jak nasze ale raczej bulion z różnymi wkładkami) tam podawane są z talerzem zieleniny takiej jak liście sałaty, pokrzywy (zdziwicie się ale są bardzo smaczne), mięty czy anyżku, które to w ilościach iście garściowych wrzuca się do miski, miesza ze wszystkimi pozostałymi składnikami, podlewa odrobiną sosu sojowego, dodaje chilli (jak na obeznanego z azjatyckimi smakami przystało) i wsuwa pałkami aż się uszy trzęsą pomagając sobie łyżką. Wraca też do łask tofu nieznane prawie na Filipinach. Francuskie wpływy kulinarne widoczne są na każdym kroku i niesamowicie cieszą nasze zdrożone żołądki i nienasycone oczy, bo... są bagietki!! Często i gęsto sprzedawane wprost ze stoisk na kółkach, przeważnie z mięsem lub miejscowymi wyrobami masarskimi (podobnież nie zachwycają) oraz ogóreczkiem, pomidorkiem, cebulką, jajeczkiem (sadzonym lub a la omlet), doprawione sosem ostrym i sojowym ich cena waha się od 5000d do 15000d zależnie od miejsca i łaskawości sprzedawcy. Boże, jak my tęskniliśmy za pieczywem!

2009-02-08T21:41:00.000+08:00

A potem podróżowaliśmy po okolicy, było bosko, aż tak że nawet nam się nie chciało nic pisać WYBACZCIE, to się więcej nie powtórzy no chyba że wrócimy na Filipiny!!!
RAJ NA ZIEMI!!!

Filipiny

2009-02-07T21:50:00.000+08:00

Samolot z Kota Kinabalu wylądował w Clark, dawnej bazie lotniczej wojsk amerykańskich obecnie centrum tanich lotów do Filipin. Nie mieliśmy żadnych problemów z dostaniem 21 dniowej wizy, choć na forach przestrzegano, że mogą nas nie wpuścić jeżeli nie mamy biletu powrotnego. Nawet celnik widząc nasze polskie paszporty nie chciał naszych deklaracji celnych, obligatoryjnie wypisywanych przez wszystkich podróżnych. Fakt co my takie biedaki z „domem” na plecach możemy tu przemycać?

Na terminalu od razu dorwało nas pełno naganiaczy oferując taxi ale byli jeszcze mniej namolni niż Malajowie, co nas miło zaskoczyło. Na nasze „nie, dziękuję” odpowiadali po prostu – OK.

Jako że zbliżał się zmierzch, tu jak w Polsce w zimie już o 18tej, skorzystaliśmy z usług jednej z dwóch dostępnych firm przewozowych by jak najszybciej dostać się do Manili.

Bilet kosztował 350 Peso choć mam teorie że jak by dojechać do centrum Clark i dopiero stąd do Manili byłoby taniej (z braku czasu teoria niesprawdzona). Podróż trwała 2 i pół godziny z czego godzinka w korkach, ale to chyba przywilej każdej stolicy by męczyć kierowców i pasażerów.

Wysadzili nas na dworcu w dzielnicy Pasay niedaleko naziemnej kolejki LRT. Do dzielnicy Ermita, w której jest skupisko hoteli, najszybciej dostać się właśnie ową kolejką. Ale tu pierwszy szok, żeby najpierw dostać się na przystanek człowiek musi poddać się kontroli co ma w bagażach, i zostać z lekka przemacanym przez ochronę z bronią i to bez wyjątku. Na szczęście jest to takie sobie dziwne działanie prewencyjne, nam nie kazali nawet otwierać wielkich plecaków. Jak się potem okazało „securitate” stoi przed każdym sklepem, bankiem, restauracją, nie mówiąc o instytucjach publicznych i państwowych. Na szczęście tylko przed większymi centrami handlowymi i przystankami człowiek jest przeszukiwany, w innych placówkach panowie z bronią służą jako odźwierni.

Jako że przyjechaliśmy w czwartek wieczorem, znalezienie lokum nie należało do prostych. W końcu zamelinowaliśmy się w guesthousie „Lovley Moon Inn” który był nad knajpą i dwoma burdelami, tak że zabawę słychać było do szóstej rano. Nam to jednak nie przeszkadzało bo zmęczenie było silniejsze od hałasu. Nocleg kosztował 1000Ps (10 Peso to około 85 groszy)

Manila po raz pierwszy

Ranek pierwszego dnia spędziliśmy dosyć pracowicie. Najpierw wizyta w ambasadzie Wietnamu. Złożyliśmy podanie o wizę jedno zdjęcie i uiściliśmy opłatę 55$. Normalnie wizę dostalibyśmy następnego dnia, niestety trafiliśmy na święto Tet czyli wietnamski Nowy Rok. Przez następny tydzień wszystko jest nieczynne, a Wietnamczycy na wakacjach. Cóż odlot do Sajgonu mamy dziewiątego, możemy poczekać. Na szczęście oddali nam paszporty więc spokojnie mogliśmy się przemieszczać po kraju.

Aby dokładnie zorientować się w Filipinach co, jak i gdzie, poszliśmy do źródła czyli biura informacji turystycznej. Była to owocna wyprawa zaopatrzeni w materiały informacyjne, mapki, foldery zaczęliśmy liczyć siły na zamiary albo raczej czas i pieniądze na to na co sobie możemy pozwolić.

Żeby kupić bilet lotniczy w dniu wylotu, trzeba się udać do oficjalnego przedstawiciela. Przedstawiciel Philippine Airline zaproponował nam bilety do Cebu na wieczór za 3000Ps , wydało się nam to troszeczkę dużo. Konkurencja czyli Cebu Pacific Air miała bilet za 2100Ps ale dopiero na jutro. Ta znacznie tańsza opcja bardziej przypadła nam do gustu, czyli kolejny dzień w Manili, dla mnie bomba, choć to stolica ma swój niepowtarzalny klimat ogólnego chaosu. Na ulicach według własnych reguł drogowych poruszają się samochody, motory, autobusy, Jeepneye (busy wyglądające jak przedłużone terenówki) oraz różne wariacje na temat roweru z dołączonym koszem na ludzi zwanych tu po prostu tricyklem

Po załatwieniu spraw organizacyjnych poszliśmy zwiedzić starą część Manili otoczoną murami dzielnicę Intramuros. Znajduje się tam wspaniała katedra powstała jeszcze w czasach panowania Hiszpanów (wejście 50 Ps). Kolejną atrakcją tej części miasta jest stary Fort Santiago (wjazd 70Ps, znowu udał się manewr z dowodami osobistymi i jako studenci weszliśmy za 50Ps).

W forcie przetrzymywany był i stracony miejscowy intelektualista, rewolucjonista i orędownik niepodległości Filipin, prawdziwy ”człowiek renesansu” Jose Rizal. Najsmutniejsze jest to, że Filipiny odzyskały niepodległość w pół roku po jego śmierci. Na ostatnim piętrze muzeum jest księga pamiątkowa, każdy kto tamtędy przechodzi proszony jest o wpis, a przy okazji kasowany jest z ”dobrowolnej” darowizny.

Wieczorem poszliśmy na spacer wzdłuż wybrzeża, dosyć fajne miejsce pełne miejscowych biedaków ale nie narzucających się ze swoim żebractwem, tak że wystarczyło raz podnieść głos, zamarkować kopnięcie i mieliśmy święty spokój.

Jednym z wielu pozytywów Filipin, oprócz oczywiście płci pięknej, jest to że piwo kosztuje 20Ps,co stanowi około 1,5zł i jest jednym z najtańszych jakie spotkaliśmy do tej pory w Azji. Niestety kuchnia filipińska jest denna i mało smaczna, a co najgorsze, 30 lat okupacji przez USA sprowadziły na tę krainę plagi w postaci makgówna, kejefsi i innych tego typu tworów które zaczęły tu górować w diecie doprowadzając powolutku Filipińczyków do otyłości, problemów z sercem i cukrzycy.

Sobota była naszym ostatnim dniem w Manili, a w zasadzie połówką dnia bo odlot do Cebu mieliśmy o 15.30. Pierwszy nasz cel tego dnia to chiński cmentarz. Twór niezwykły, nie ma tam jak u nas nagrobków, płyt marmurowych czy grobowców. Są za to całe domy, w których w środku są takie luksusy jak toaleta i bieżąca woda. Wrażenie naprawdę poruszające, był nawet grób w którym była klimatyzacja. Wszystkie te luksusy nie są dla zmarłych ale dla rodziny która przychodzi tu ich odwiedzać. Wstęp na cmentarz jest bezpłatny ale warto wziąć przewodnika, nasz kosztował 300Ps i dzięki niemu mogliśmy wejść do niektórych z grobowców i poczuć tą dziwną atmosferę trochę straszną, a trochę może nawet komiczną.

Jako że były to tanie linie lotnicze, samolot był opóźniony o 3 godziny, jednak spotkała nas miła niespodzianka w ramach rekompensaty otrzymaliśmy colę i hamburgera, cóż z pełnymi ustami trudno się kłócić.

Lotnisko w Cebu położone jest na małej wyspie Lapu-Lapu, na której zakończył swoją podróżniczą karierę, a także życie, Magellan. Jako że wylądowaliśmy po godzinie dziesiątej w nocy nie było już czego szukać w mieście, postanowiliśmy przespać się na plaży, co okazało się rzeczą dosyć trudną. Od strony Cebu na plaży ciągnie się strefa przemysłowa, w innych miejscach dostęp do wody blokują prywatne hotele z ochroną. Taksówkarz obwiózł nas po okolicy za 100Ps aż wreszcie zrozumiał o co nam chodzi i wysadził na jedynej publicznej, darmowej i czynnej 24h plaży, inne plaże zamykane są na noc. Niestety na plaży byliśmy jedynymi białymi, a impreza dopiero się rozkręcała więc uciekliśmy stamtąd w trymiga. Na szczęście na pobliskim polu znaleźliśmy wiatę z ławeczkami, tam rozwinęliśmy karimatki i niepokojeni przez nikogo oddaliśmy się w słodkie objęcia Morfeusza.

Czekając na wschód słońca nad Borneo... - by kami

2009-01-20T21:28:00.002+08:00

Kota Kinabalu 16-21.01.2009

Kota Kinabalu to już nasz ostatni – przed odlotem na Filipiny, przystanek w Malezji. Jako, że czasu mało i bilet lotniczy do Clark zakupiony, musieliśmy działać 'szybko i sprawnie' – wszakże mieliśmy do dyspozycji tylko 4 dni na 'dzikim' Borneo...

Poszukiwania miejsca do spania zaczęliśmy na ulicy Jalan Gaya – backpackerskiego zagłębia w Kinabalu. Po odwiedzeniu kilku rekomendowanych przez nasza 'biblię' miejsc, gdzie łóżko w dormi kosztowało 20RM i więcej a często nie było miejsc, w bocznej uliczce (naprzeciw Summer Lodge) skusił nas niepozorny, niebieski szyld Blue Ocean Lodge. Ponieważ hostel ten nie figurował w Lonely Planet, był kompletnie pusty (!), cena za dormi nie odstraszała (19RM), a było czysto, w prysznicu woda ciepła, wi-fi i proste śniadanie w cenie – luksus taki, że żyć i nie umierać! :) Uroku miejscu dodawał kompletnie zbakany, aczkolwiek bardzo uroczy i pomocny pan pracujący w tzw. 'recepcji' :)

Wieczór spędziliśmy w bardzo miłym, kanadyjsko – holenderskim towarzystwie, konsumując nabyte wcześniej za przysłowiową 'złotówkę' litrowe Bacardi – Mały wpadł na genialny pomysł, aby pomieszać je z mleczkiem kokosowym i skondensowanym niesłodzonym – rezultat nakazywał nam czym prędzej udać się do sklepu po bardziej przyziemną popitkę... Przy okazji dostaliśmy namiary na kilka bardzo interesujących miejsc w Wietnamie jako, że Holender dopiero co stamtąd wrócił. Pokazał nam też zdjęcia z Nepalu, na który strasznie się nakręciłam – nie mogę się doczekać!

Następny dzień to latanie po agencjach, dowiadywanie się co, gdzie, z czym i jak, pranie i zakupy – jednym słowem PEŁNA ORGANIZACJA :) Prześladował nas jednak PECH. Z racji kosztów (najtańsza znaleziona przez nas opcja organizowana przez agencję: 650 RM) odrzuciliśmy dwudniowe wejście na Mount Kinabalu, zdecydowaliśmy się na rafting (spływ po rzece pontonem; 230RM – poziom III i IV – czyli całkiem ostro), niestety musieliśmy czekać na potwierdzenie daty, ponieważ poziom wody był dosyć wysoki (powodzie) i ze względów bezpieczeństwa spływy chwilowo odwołano. Aby nie tracić drogocennego czasu zdecydowaliśmy się odwiedzić i pokarmić orangutanki w Safari Park pod KK (nie tak czasochłonne i kosztochłonne jak wizyta w sławnym Sandokan) - nieczęsto nam się to zdarza ale tym razem skorzystaliśmy z pomocy agencji turystycznej. Zaplanowana na za dwa dni wycieczka została anulowana bo 'w poniedziałki nie ma' a pani w agencji była tak dobrze poinformowana, że zapomniała o tym drobnym szczególe. Trochę rozgoryczeni tymi niefortunnymi zbiegami okoliczności w niedzielę wybraliśmy się do Hot Springs (bilet wstępu 15RM jako że źródła leżą w granicach Parku Narodowego). Poplumkaliśmy się pod wodospadem w straszliwie zimnej wodzie, popływaliśmy w basenie i posiedzieliśmy w śmiesznych, wykafelkowanych dziurach na świeżym powietrzu, gdzie trzeba było czekać w nieskończoność aby napełniły się ciepłą, leczniczą (podobno) o żelaźnianym zapachu wodą – nie czuliśmy się po tym jakoś zbytnio 'uleczeni' ale było miło:)

W drodze do Rannau (gdzie łapaliśmy busa do Hot Springs, 16RM z KK) ujrzeliśmy majestatyczny szczyt Mount Kinabalu i zaniemówiliśmy z wrażenia.. PIĘKNY! Od tej chwili, razem z Piotrasem nie mogliśmy już myśleć o niczym innym, jak tylko o tym, jakby się tam wdrapać i nie wybulić 650 ringgitów. Klamka zapadła – próbujemy organizować wszystko na własną rękę – bez pośrednictwa agencji - najwyżej się nie uda...

Wieczorkiem szybkie zakupy – zapasy na dwa dni, pakowanie plecaków i spać – czekała nas pobudka o 6 rano i ponad 6 km pod górę... Mały, który wciąż był 'na rekonwalescencji' zdecydował się jednak na rafting – bless him :) (relacja – czytajcie poniżej).

Następnego dnia (19.01.2009) udaliśmy się wcześnie rano na postój busów, próbując nakłonić każdego napotkanego białego aby jechał z nami – w Malezji busy nie odjeżdżają o wyznaczonej godzinie, tylko wtedy kiedy się napełnią, więc nasz był w tym interes aby znaleźć pasażerów! Udało nam się to w 20 minut! W czasie podróży do siedziby Parku Narodowego, skąd organizowane są wejścia na szczyt, poznaliśmy przesympatycznego Niemca, mieszkającego na stałe w Walii – Dirka – jak się miało później okazać, jednego z członków naszego zespołu.
Po dojechaniu na miejsce – niecałe 2 godz. (i tu postaram się przedstawić dokładny kosztorys – może komuś się przyda, z góry przepraszam członków naszych rodzin:) na dzień dobry opłata za wstęp do Parku Narodowego (15RM), której udało nam się uniknąć, jako, ze dzień wcześniej zapłaciliśmy za dokładnie to samo – cały myk polegał na tym, ze bilet ważny jest na 3 dni ale tylko wtedy gdy nocujesz w granicach parku – musieliśmy więc delikatnie 'nagiąć prawdę' i 15 ringgitów zostało w kieszeni :)

Następnie czekała nas próba załatwienia noclegu w schronisku – każdy rozsądny człowiek robił rezerwację wcześniej, przez telefon, internet lub agencję, więc my, z pewnymi obawami podeszliśmy do 'pani' pytając nieśmiało czy tam, 'hen, hen na górze' jest dla nas miejsce... 'Oczywiście, że jest, za jedyne 350 RM...' zwątpiliśmy... ale nasza desperacja i chęć zdobycia tej górki nie pozwalała odejść od biurka. Okazało się, że wersja za 350RM jest wersją 'de lux' w ogrzewanym pokoju wraz z pełnym wyżywieniem i jest oferowana jako opcja numer 1. Zapytaliśmy więc nieśmiało, czy nie ma czegoś tańszego, pani spojrzała na nas niepewnie i przyciszonym głosem powiedziała: 'tak, ale nie mówcie nikomu' – co samo przez się tłumaczy:) ogrzewany dormi – 80RM a nieogrzewany 60RM – jaka wielka była nasza radość! Wzięliśmy oczywiście najtańszą opcję, a pokój, ku naszemu wielkiemu zdziwieniu dzieliliśmy z Dirkiem! Odesłano nas do następnego okienka, gdzie czekała nas opłata za pozwolenie na wejście – 100 RM + obowiązkowe ubezpieczenie – 7RM. Musieliśmy też wsiąść obowiązkowego przewodnika – maksymalna ilość osób w grupie to 6 więc znaleźliśmy grupę trzech kumpli – Christopher (angol), Christian i Tim (USA) + my i Dirk – koszt wynajęcia przewodnika oraz dojazd do szlaku zamknął się w 25RM na głowę, więc cała ta impreza kosztowała nas 240RM wraz z powrotem do KK – udało nam się zaoszczędzić ponad 400RM! Może i nie mieliśmy wykwintnego jedzenia, ale przecież nie o to w tym wszystkim chodzi...

Po załatwieniu wszystkich papierkowych formalności i otrzymaniu identyfikatorów uprawniających nas do wejścia na szlak, powitaliśmy naszego przewodnika o egzotycznym imieniu 'Kornelius' i wyruszyliśmy. Czekało nas 6km podejścia, gdzie przewyższenie oscylowało w granicach 1500 metrów – myślimy – nie jest tak źle!

Plan na ten dzień zakładał podejście na wysokość nieco ponad 3300m n.p.m. Po drodze, mniej więcej co kilometr, rozmieszczone były wiaty, gdzie można było usiąść, odsapnąć i napić się wody. Przy pierwszej, spotkaliśmy parę, która zdecydowała się zawrócić: myślimy – nieciekawie. Przy drugiej wiacie podchodziły do nas małe wiewiórki, bezczelnie prosząc się o jedzenie:

Szlak jednak technicznie nie okazał się zbyt trudny, po dwugodzinnej wspinaczce już byliśmy najwyżej w swoim życiu: 2634 m n.p.m
W połowie drogi złapał nas deszcz, który nie odpuścił już do końca dnia. Pomimo, że było ślisko i mokro to w dość niezłym tempie posuwaliśmy się naprzód; średni czas przejścia pierwszego etapu wynosił 4 do 5 godzin – nasz cały zespół pokonał go w 3 godziny i 45 minut wliczając w to około 45minut przerw. Mnie pod koniec zaczęła boleć głowa – czyżby choroba wysokościowa? Po dojściu do schroniska, łyknęliśmy ciepłej, rozgrzewającej herbatki za 6RM, ale nie ma się co dziwić cenie, bo całe zaopatrzenie wnoszone jest dzień w dzień, do góry, na plecach tragarzy...
Jako, że nic lepszego nie mieliśmy do roboty, udaliśmy się do naszego schroniska spać - Gunting Lagatan Hut, położonego 150 m wyżej niż to główne – Laban Rata. I wtedy właśnie dorwał mnie KRYZYS nr 1 – po półgodzinnej przerwie , herbatce i pobycie w ciepłym nie mogłam pokonać tych 150 m pod górę...wciąż też męczył mnie ból głowy... Piotras natomiast skakał jak sarenka i czuł się wyśmienicie.

Pokręciliśmy się jeszcze chwilę wokół schroniska pstrykając fotki otaczającemu nas górskiemu pięknu i poszliśmy spać – wszakże czekała nas pobudka o 2 w nocy i nocne podejście na szczyt, aby zdążyć na wschód słońca.
Wybór nieogrzewanego pokoju okazał się niezbyt fortunny – przez całą noc, przykryta trzema kocami, trzęsłam się jak galaretka, a na Piotrasa kapało 'coś' z sufitu jakoż, że zajął górną pryczę:)
Więc jak skowronki wstaliśmy rano, wypoczęci i wyspani. Nasza grupa, jako że nie mogliśmy pozbierać się do kupy, wyszła jako ostatnia - o 3:15. Ten etap okazał się nieco cięższy – początek to dosyć strome podejścia, liny i ciemno jak sami wiecie gdzie . Do pokonania mieliśmy 2,5km; przewyższenie: 'tylko' 800 metrów. Myślę: nie jest źle, ale niestety było źle bo po pierwszych kilkuset metrach dorwał mnie KRYZYS nr 2, nogi odmówiły posłuszeństwa – minął mnie nawet nasz przewodnik, który zawsze szedł jako ostatni, czuwając aby cała ekipa bezpiecznie posuwała się do góry. Pytał czy wszystko ok, próbując dodać otuchy. Musiałam chwilę odsapnąć i po tym krótkim załamaniu, już do samego szczytu szłam sobie swoim tempem, nie zatrzymując się i powolutku wyprzedzając tych, co to wystrzelili na początku jak z procy do przodu. Nie muszę chyba dodawać, że Piotras zniknął mi z oczu po 30 minutach :) Na górze byłam o 5:15, Piotras był o 5:00 – na 62 osoby wspinające się tego poranka na szczyt Piotr był czwarty na górze, ja piąta – myślałam, że będę pierwszą 'babą' na szczycie, ale okazało się, że przede mną były już dwie dziewczyny, tylko zdecydowały się na zejście bo nie chciało im się w tej zimnicy czekać na wschód do którego została nam ponad godzina... Byłam więc 'babą' z najlepszym czasem bo te 'owe', wspomniane powyżej, wyruszyły o 2:40 – 35 minut wcześniej niż ja.(ogólnie, średni czas dla tego podejścia to około 3 godziny)

Poniżej ja razem z Piotrasem na szczycie 'Lows's Peak' – dokładnie 4095,2 m n.p.m; godzina 5:17 :)
kami się strasznie cieszy ze zdobycia 'górki':)
Tak więc przez godzinkę skakaliśmy w miejscu, próbując na wszystkie sposoby się rozgrzać, pośpiech przy wchodzeniu nie jest więc wskazany – mogliśmy spokojnie wyjść sobie przed czwartą. Tak wstawał dzień nad Borneo:

Warto jednak było trochę pomarznąć, bo to co ujrzeliśmy wraz z pierwszym brzaskiem totalnie nas urzekło – znajdowaliśmy się ponad chmurami, wokół nas ta niesamowita cisza, jaką znajdziesz tylko w górach, surowe, majaczące w oddali szczyty, zapach zimnego, górskiego powietrza i świadomość, że właśnie znajdujesz się na ponad 4 tyś metrach – i że jeszcze nigdy w życiu nie byłeś wyżej... (nie uwzględniamy tu samolotów:)), że daliśmy radę - NIESAMOWITE...
Z każdą minutą niebo rozjaśniało się, zmieniając swoje barwy – szokując nas grą kolorów – sami zobaczcie: (szczyt zwany Donkey's Ears - "ośle uszy") :
Zejście do schroniska zajęło nam półtora godziny, tam przerwa na śniadanko i ciepłą herbatkę, wysłanie 'triumfalnych' smsów:) oraz pamiątkowe zdjęcie naszej ekipy: (od lewej: Chrystian, Kami, Piotrek, Christopher, Tim, Dirk)

Miło było sobie posiedzieć tak w ciepełku, ale czekało nas jeszcze tego dnia 6 km zejścia, więc trzeba było się 'ruszyć'. Piotras (pseudonim 'Bambi') trasę tę pokonał w 2 godziny i 35minut, mi udało się zejść w 2 godziny i 55 minut – po drodze, nie zatrzymywaliśmy się nawet na minutę – chcieliśmy już tylko zejść na dół. Ja pod koniec miałam dwa sztywne patyki zamiast nóg, które automatycznie, bez mojej kontroli niosły mnie przed siebie:), a przez następne 3 dni schody były moim największym wrogiem:)

Na pożegnanie Chris wyciągnął piersióweczkę ze złocistą whisky – tu nas chłopak pozytywnie zaskoczył:) 'Strzeliliśmy więc po jednym' na miłe rozstanie, wymieniliśmy maile z ekipą, która naprawdę trafiła nam się świetna i wróciliśmy bez większych problemów do Kota Kinabalu (bus 16RM). Poniżej pamiatkowa fotka na pozegnanie:

Więcej zdjęc z Mount Kinabalu pod tym linkiem:

http://picasaweb.google.pl/trzysloniki/1920012009MountKinabalu#

W tym samym czasie Mały razem z Kellym wybrał się na rafting, relacja z tego, równie ekscytującego wypadu poniżej:

Mały:

Kelly i ja dwóch gości którzy wybrali spienioną rzekę, a nie nudną górę :) Nie to nie prawda!!! Moim marzeniem było wejście na Mount Kinabalu, jednak wcześniejsza choroba, która ciągnęła się od Bali i nie do końca zaleczone kolano, gdy prawie wpadłem do krateru na Bromo, moje ambitne plany wejścia przesunęły na następną okazję, mam nadzieję że już niedługo :)
Nic to, nasza dwójka, nie bacząc na ulewy i powodzie panujące w Malezji postanowiła zdobyć rzekę Padas
Wyprawę zamówiliśmy sobie w naszym hostelu, okazało się że u organizatora cena była ta sama, jednak 230RM to dużo kasy, ale cóż to był mój pierwszy rafting i chciałem się rozdziewiczyć w tej sprawie.
Odebrano nas spod hotelu o 8 rano i po trzech godzinach jazdy przez góry Borneo dotarliśmy do miasteczka Tenom
Z dworca w tym mieście 2 razy dziennie odchodzi wąskotorówka pod wieś która jest początkiem naszej eskapady. Pociąg ciągnie tylko dwa wagony, pierwszy to pasażerski a drugi to platforma na której ładuje się cargo czyli w tym wypadku pontony, kapoki, jedzenie, kaski, butle z gazem no i nas bo wybraliśmy ten sposób podróży. Pociąg jedzie około 40 min, a cała trasa wiedzie wzdłuż rzeki. Jest to jedyna droga lądowa, bo w tym kanionie, nie zmieściła by się dodatków nawet trasa rowerowa.
Gdy wysiedliśmy i wypakowaliśmy sprzęt, czekała nas krótka pogawędka na temat bezpieczeństwa i w drogę. Na pontonie płynęło 9 osób, czwórka turystów i reszta kierownictwo firmy którzy chyba przyjechali się rozerwać, a przy okazji nakręcić reklamówkę. My z Kellym zajęliśmy czołowe, przednie miejsca na pontonie. Sternikiem był fajny koleś podobny facjatą do Snoop Dogi Doga, o zaskakującej ksywie SNOOP. W sumie od oryginału różnił się tym, że tam gdzie Snoop miał w zębach przednich diamenty , on po prostu nie miał przednich zębów.
Rzeka miała kolor brązowy i była serio szybka po kilkutygodniowych opadach. Cała trasa spływu była podzielona na 2 etapy przedzielone wyżerką,
Pierwszy etap to górny bieg rzeki, około 8 zakrętów, szybki zjazd w dół, tak że wiosłowaliśmy bez przerwy. Oczywiście na pierwszym zakolu wszyscy byli mokrzy, ale to nic, radość przeogromna. Trasa trwała 45 minut (około 9 km), potem wspomniany lunch i dalej na następne 10km, ale już znaczniej spokojniejsze .Potem dopłynęliśmy do miejsca gdzie wydawało mi się że rzeka prawie stoi i tam zmieniliśmy nasz ponton na szybką łódź która zawiozła nas do Beaufort. Stamtąd już tylko busikiem pod hotel i koniec.
Było super, ale dla mnie, który robił już bardziej ekstremalne rzeczy to taki „mały strach” który nie może podnieść za bardzo ciśnienia. Kelly dla którego to był już czwarty rafting, powiedział że ten był najlepszy. Cóż, ja się dopiero rozsmakowałem. Mimo że w 7 stopniowej skali spływów miał trudność 3-4, czekam na większe emocje które mam nadzieje spotkają nas w Nepalu,ale to dopiero późną wiosnom.

A następnego dnia czekał nas lot do Clark na Filipinach ale to już oddzielna historia..

Na sułtańskich włościach - Brunei (autor: Słonik Kielonik :)

2009-01-15T22:53:00.000+08:00

Brunei jest krajem dwuwalutowym, na równi z dolarami brunejskimi (1 B$ = 2,2 zł) są akceptowane dolary singapurskie.

Kiedy tylko przychodziła mi na myśl nazwa 'Brunei' - stawał mi przed oczami widok bajecznie bogatych, 'ropnych' szejków w mercedesach oraz ciągnąca się po horyzont, całkowicie pusta i bezludna pustynia, spod której tłoczone są kolejne miliony baryłek ropy. Może dlatego, że to sułtanat, a wyobraźnia ludzka tak kochająca drogi na myślowe skróty od razu umieszcza takie twory gdzieś hen, na Dalekim Wschodzie? Tymczasem nic z tego, bo chociażby skąd pustynia na Borneo :)?? Brunei Darussalam (tak brzmi pełna nazwa) najbardziej zaskoczyło mnie... swoją zwykłością :).

Naszą podróż do Brunei zaczęliśmy w Miri – malezyjskiej mieścinie bez jakiegokolwiek znaczenia strategicznego, o której nie dowiedzieliśmy się nic, poza istnieniem pewnej ilości miejsc noclegowych. W tej materii po raz kolejny uznaliśmy wyższość naszego nosa, oczu i końca języka nad słowo pisane. Kiedy to nasz przewodnik Lonely Planet wyraźnie podkreślał skromność tanich miejsc noclegowych w mieście, polecając hostel Highlands jako najlepszą opcję (gdzie zresztą spotkaliśmy Hannah – naszą współlokatorkę z Kuching), my udaliśmy się na własne poszukiwania, które zakończyły się rychło sukcesem i zamiast 'tylko' 25 RM za noc w pokoju wieloosobowym w Highlands, wzięliśmy duży pokój dwuosobowy z łazienką w bardzo przeciętnym, chińskim hotelu City Inn i tam we czwórkę (Kanadyjczyk Kelly nam towarzyszył aż do Kota Kinabalu) zapłaciliśmy za noc po 9 RM od osoby. Humory psuła nam tylko aura, lało od wieczora strasznie. Z Miri wyruszamy następnego dnia prawie o świcie a niebo płakało nad nami. Aby dostać się z Miri do stolicy Brunei – Bandar Seri Begawan trzeba się przygotować nie tylko na odprawę graniczną ale też i kilka przesiadek (w kasie dają całą rozpiskę trasy). Poranny autobus o 7:00 rano do brunejskiego Kuala Belait za 13 RM dowozi nas do granicy, gdzie bezproblemowo dostajemy 30 dniowe brunejskie wizy (Kanadyjczyk dostał tylko 14 dniową, jest to jedyny przypadek jaki znam, żeby przedstawiciel kraju stricte Zachodniego dostał krótsze pozwolenie pobytu niż przedstawiciele kraju nad Wisłą :)) - nasz cichy powód do radości ;)), zmieniamy autobus na brunejski, dojeżdżamy do rzeki, gdzie przesiadamy się na chybotliwą łódkę którą przekraczamy rzekę (do dziś nie wiemy czy to z braku mostu w okolicy czy też dla dodatkowych atrakcji serwowanych przez przewoźnika), następnie kolejnym autobusem dojeżdżamy wreszcie do Kuala Belait. Tam już czeka na nas minibus do Serii (1 B$), a w Serii ostatnia przesiadka do Bandar Seri Begawan (7 B$). Tak więc już około 13:00 byliśmy w stolicy! Po drodze mijamy może i lepsze auta niż w Malezji ale jakoś przepych i niesamowite bogactwo nie rzuca się w oczy, czego nie można powiedzieć o wszechobecnych pompach tłoczących coś z ziemi, ustawionych dosłownie wszędzie: przy placu zabaw dla dzieci, między blokami czy też na środku trawnika. Sprawdzamy też ceny paliw na mijanej stacji benzynowej – do dziś niepobity rekord cenowy litra paliwa wynosi 1,2 zł!! Największym problemem w Brunei jest znalezienie taniego noclegu. Na szczęście JEST OTWARTE (wbrew temu co twierdzi 'biblia tematu' Lonely Planet ://) schronisko młodzieżowe Pusat Belia Hostel przy Jl.Sungai Kanggeh (każdy autochton wskaże drogę), gdzie panuje pełny egalitaryzm finansowy i każdy zapłaci tyle samo za nocleg (niezależnie czy ma kartę członkowską Schronisk Młodzieżowych czy nie) czyli 10B$ i nie tylko jest to najtańszy nocleg w Bandar Seri Begawan (w skrócie: BSB) ale chyba i w całym Brunei. Niesamowity, jak na poziom skromnego z definicji kwaterunku w schronisku młodzieżowym, luksus bardzo nas mile zaskoczył, zwłaszcza kiedy z okna naszego czteroosobowego, klimatyzowanego pokoju (panie i panowie mieszkają w oddzielnych skrzydłach, Kami miała pokój tylko dla siebie, my mieliśmy namiastkę staroangielskiego klubu dla gentlemanów z napisem na drzwiach: ”women are not allowed” ;)) roztaczał się taki widok :))!

Zwiedzanie stolicy wg. niektórych może zająć od kilku godzin do całego dnia prawie. Wybraliśmy pierwszą opcję, co nie powinno dziwić gdyż była to jedna z najmniejszych stolic (81.000 mieszkańców) w jakiej dane mi było kiedykolwiek bywać. W centrum góruje budynek meczetu Omar Ali Saifuddien ze sztuczną minilaguną

kolejnym, żelaznym punktem programu jest wizyta w muzeum Royal Regalia (wstęp za darmo) czyli prywatnym muzeum sułtana, a dokładniej miejscu składowania pamiątek oraz najdziwniejszych i chyba też najbardziej niechcianych prezentów otrzymanych przez monarchę w czasie jego długiego i pełnego prosperity panowania. Nie znaleźliśmy żadnych polskich akcentów tamże (na pewno są w pałacu sułtana – tak nas zapewniono), za to ze dwa prezenty rosyjskie a nawet dar od prezydenta Autonomicznej Republiki Krymu ;)).

Życie nocne stolicy tego ortodoksyjnie muzułmańskiego kraju (choć muzułmanami jest tylko 67% populacji) daje się streścić lapidarnym określeniem ”nie istnieje”! Ale jak może istnieć, skoro w kraju taniej benzyny sprzedaż alkoholu jest całkowicie zakazana. Słowiańska dusza długo by tu nie wytrzymała. Na pocieszenie, ceny jedzonka w lokalnych punktach gastronomicznych nie odbiegają radykalnie od normy azjatyckiej, nawet tej zawyżonej przez Singapur.

Na drugi dzień, znowu skoro świt, udajemy się autobusem ekspresowym (2 B$) do terminalu promowego w nieodległym porcie Muara, gdzie poza rozkładem promów najważniejsze wiadomości z innych sfer życia są także umieszczane na głównej tablicy ogłoszeń.

Prom płynący na trasie Muara – Pulau Labuan (17 B$, z czego bilet to 15 B$ a pozostałe 2 B$ to tak przez nas znienawidzony i całkowicie nie do uniknięcia podatek wyjazdowy) nie ma w sobie nic pasjonującego, za to nasz kolejny przystanek tak! Pulau Labuan jest małą, malezyjską wyspą będącą jedną wielką strefą bezcłową. W małym sklepie przy terminalu promowym na dziale alkoholi nie mogliśmy się powstrzymać i zaczęliśmy głośno mlaskać i wzdychać, budząc wesołość miejscowych. Ale jakże tu nie wzdychać, kiedy po abstynenckim Brunei trafia się do miejsca, gdzie 1l. (słownie: jeden litr!) rumu Bacardi kosztuje 30 RM czyli... 26 zł!!! Ta sama butelka, już na malezyjskim stałym lądzie, kosztowała ponad 100 RM. Przy okazji można się przekonać ile państwo zarabia na destylatach z trzciny cukrowej, ziemniaków czy zbóż wszelakich, które czasem umilają nam życie. Nasza dalsza droga wiodła przez przystań w Menumbok (15 RM), gdzie buddyjskim spokojem i dużym zasobem wolnego czasu skruszyliśmy twarde serca taksówkarzy i po którejś tam odrzuconej przez nas propozycji cenowej transportu do Kota Kinabalu, w końcu przystali na nasze warunki i za 25 RM od osoby zawieźli naszą czwóreczkę do stolicy regionu Sabah.

Kuching – powrót do cywilizacji – czyli opowieść Małego o tym jak powracał do zdrowia ;)

2009-01-10T19:46:00.000+08:00

Kuching powitał nas deszczem i powodzią, a mój organizm przypomniał się wysoką temperaturą. Ze znalezieniem noclegu w mieście nie było zbyt wielkiego problemu. Zatrzymaliśmy się w odnowionym hostelu, który w Lonely Planet nazywał się Carpenter Guesthouse a w rzeczywistości to obecnie www.mysarawaktravelcafe.com Sala wieloosobowa za 16RG od osoby, prysznic z ciepłą wodą, europejskie kibelki, wi-fi oraz śniadanko w zestawie.
Zwlokłem się z wyra o 10tej, żadnej poprawy na zdrowiu więc chcąc nie chcąc kierunek szpital ostry dyżur. Do szpitala było piechotką 20min, w mej udręce towarzyszyli mi Kami i Kielon.
W szpitalu najpierw czekała mnie ogólna rejestracja i wniesienie 50Rg(45zł) opłaty tytułem kosztów. Następnie pan w mundurze, chyba sanitariusz, przeprowadza ogólny wywiad, mierzy ciśnienie, temperaturę, bada płucka stetoskopem i odsyła do lekarza. Pani doktor, miła hinduska, zgłębia wywiad lekarski i skierowuje na badania. W moim przypadku to rentgen, choć nie wiem po co, potem mocz i krew by sprawdzić czy aby to nie jest malaria. Cała ta procedura trwała 3 godziny i już od samego tego poczułem się lepiej. Nie muszę mówić że wszystko odbywało się w języku angielskim i nadzwyczaj profesjonalnie. Pani doktor postawiła diagnozę że to infekcja górnych dróg oddechowych, nie wymagająca pobytu w szpitalu. Zapisała antybiotyki, coś na zbicie gorączki, na katar oraz syrop i z receptą odesłała do przyszpitalnej apteki. Tam wszystkie leki odebrałem za darmo, a podobno Malezja to biedniejszy kraj od Polski. Pozdrowienia dla wszystkich byłych, obecnych i przyszłych ministrów zdrowia :(
Jest to kolejny punkt na mojej liście - dlaczego nie chcę wracać do Polski.
Po powrocie do hostelu zostało mi tylko się kurować, dlatego Kuching sobie odpuściłem.

PS. Po trzech dniach wyzdrowiałem :)

Promem na Borneo

2009-01-07T15:56:00.004+08:00

I wyruszyliśmy. Szósta rano, jak zakładał plan, udaliśmy się autobusem na południowy dworzec autobusowy. Tam dzięki pomocy miłego anglojęzycznego pana w informacji znaleźliśmy autobus, niestety ekonomi, ale za to wprost do Semarangu. Autobus kosztował 18.000 Rp a kierowca chcąc nam zrekompensować niewygody podróży ekonomi gnał na złamanie karku. Drogę pokonał w 4 godziny, nie zważając na ograniczenia prędkości, ani na zakazy wyprzedzania.

Dworzec autobusowy w Semarangu oddalony jest od centrum o jakieś 5 kilometrów, Miejscowi taksówkarze chętnie by nas podwieźli za 100 tyś ale z naszej strony otrzymali jedynie głośny wybuch sarkastycznego śmiechu, oraz kilka typowo polskich epitetów i opowieść co z tą taksówką mogą sobie zrobić.

Do centrum dostaliśmy się busikiem za 3.000 Rp i następnym za tą samą ilość pieniędzy dojechaliśmy pod drogę do przystani promowej. Niestety nie mieliśmy wystarczającej ilości gotówki by zakupić bilet dlatego udaliśmy się do przyportowego banku i tu niemiła niespodzianka bank nawet nie miał bankomatu. Żeby zdążyć na czas musieliśmy wziąć taksę którą zamówiła nam obsługa banku - niesamowicie mili i uczynni ludzie - nawet sama managerka wyszła z pomocą (!). Taczka była z licencjonowanej firmy Blue Bird i miała zainstalowany taksometr, co tutaj rzadkość. Pierwszy kierunek to z powrotem do centrum do głównego oddziału Lippo Banku, potem czas na wypłatę gotówki w okienku i dalej kierunek przystań. Jazda taksą i operacje bankowe zajęły nam 45minut i kosztowały 50.000 Rp. I kiedy dojeżdżaliśmy do przystani w oddali zamajaczyła nam rufa naszego statku. Okazało się że promy odpływają wedle swojego, tajnego, nikomu postronnemu nie ujawnianego rozkładu, nasz zamiast o 15.00 odpłynął o 13.30 :(

Nic innego nam nie zostało jak zamelinować się w hotelu i poczekać do następnego promu.

Semarang

Znaleźliśmy nocleg koło dużego targu w centrum w hotelu BOJONG (Jl. Pemuda 8) za przyzwoite 70.000 Rp za pokój. Warunki były spartańskie ale pokój zasadniczo czysty, obsługa miła i 2 razy dziennie czekała na nas herbatka.

Następnego ranka, pomni wcześniejszych doświadczeń, Kami i Kielon poszli zakupić bilety wprost u przewoźnika promowego. Jako, że biały w Semarangu to prawdziwa rzadkość, panowie z biura PELNI zaprosili ich do środka, więc nie stali w kolejce do okienka jak miejscowi. Zostali WYRÓŻNIENI :) Oczywiście zbiegli się wszyscy pracownicy i rozpoczęły się 'rozmowy' - zakup biletów udał sie po 30 minutach :) Ja natomiast, zacząłem walczyć z przeziębieniem które mnie od kilku dni trzymało.

Kupili bilety za 221.000 Rp i okazało się że prom nie odpływa dziś w nocy jak twierdzili pośrednicy ale dopiero jutro rano o siódmej, cóż zostaliśmy jeszcze jedną noc i zamówiliśmy na rano taksówkę.

Taksiarz okazał się normalną wredną złotówą i obwiózł nas po porannym, śpiacym jeszcze Semarangu i wziął 20.000 Rp chodź nie powinno to kosztować więcej niż 10.000 Rp dostał opiernicz za to i nie daliśmy mu pieniędzy za parking a niech buli ze swoich.

Na terminalu zaczęła się wojna o kartę pokładową 200 osób i tylko 3 okienka czynne, sceny jak spod mięsnego w początkach lat 80'tych. Spocony, wymięty i pognieciony, ale jakiż szczęśliwy, po 40 minutach walki otrzymałem nasze pokładówki i była 6.45 rano.

Przygotowani do wejścia na statek czekaliśmy do ósmej, dziewiątej, dziesiątej.....

Statek podpłynął po jedenastej, zaokrętowaliśmy się na pokładzie nr.3, niestety na samym dole na drewnianych pryczach wśród smrodu z kibla,ogólnego syfu i nieznanej mi ilości karaluchów. Może i moglismy znaleźć lepszą miejscówkę, ale ta była jedyna gdzie było gniazdko elektryczne.

W ramach zabawy, a raczej zabicia czasu, liczyłem ile w ciągu minuty uda mi się rozgnieść tego robactwa - rekord to 12 sztuk. A tak wyglądał kibelek 'na małysza' w męskiej ubikacji - zachęcająco :) :

Prom odpłynął w południe przed nami ponad 40 godzin męczarni. Oczywiście na promie serwowano jedzenie i to 3 razy dziennie. Był to ryż z nieświeżą rybą i przegniłą gotowaną kapustą, na szczęście wzięliśmy ze sobą puszki tak że jedliśmy wyłącznie ryż z zestawu, resztę zostawiając karaluchom.

Byliśmy jedynymi białymi na pokładzie, dlatego stanowiliśmy nie lada osobliwość. Wszyscy nas oglądali, pytali dlaczego ekonomi klasa a nie kabiny, próbowali z nami rozmawiać, rozmawiali także o nas:) widać było, że bardzo chcieli ale niestety ta bariera językowa... Jedynie oficerowie pokładowi i pewien młody indonezyjczyk potrafili się w miarę płynnie z nami porozumieć. Do Kami przyczepił się nawet jeden bezzębny adorator który non stop za nią łaził i zaciągał na kawę. Gdy chciała sama powłoczyć się po statku, było to niemożliwe - na każdym kroku ktoś cos od niej chciał. Na statku naprawdę nie było co robić, ja na szczęście miałem temperaturę i przespałem większość podróży; takie są jedyne dobre strony bycia chorym. Tak wyglądały nasze prycze i nasze 'wspólne' życie na pokładzie:

Po 44 godzinach udało nam się dopłynąć do Pontiniak na Kalimantan. Później dowiedziałem się że w tym samy czasie co my płynął na Borneo prom z wyspy Sulawesi i został przewrócony przez tajfun, który nas jedynie lekko bujał. Zginęło około 150 osób. Widząc, jak wyglądał nasz prom i jakie były możliwości ewakuacji jestem pewien że my na pokładzie nr 3 nie mielibyśmy żadnych szans a wraz z nami jakieś 300 innych osób. Coś jak klasa robotnicza z 'Titanica'...

W Pontiniak starałem się znaleźć jakiegoś lekarza o tak wczesnej porze ale nic z tego. Pozostało nam jak najszybciej udać się do Kuching po stronie Malezyjskiej i tam szukać pomocy.

Autobusem firmy S.J.N. (165.000 Rp) udaliśmy się do Malezji podróż trwała 10 godzin w tym lwią część pożarła droga po indonezyjskiej stronie. Szosa nie dość że była w opłakanym stanie to w dodatku z powodu ulewnych deszczy w wielu miejscach podtopiona.

Yogyakarta grzechu warta

2009-01-04T21:57:00.000+08:00

Denpasar to miejsce którego szczerze nienawidzę, pełno naciągaczy, ściemniaczy i kłamców, w dodatku syf, brud i ogólny chaos. Niestety żeby dostać się na Jawę z Bali trzeba tu być, mam nadzieję że los nie rzuci mnie już nigdy w te rejony, Balijczycy to same zakłamane chamy traktujący cię jak „biały portfel”-porażka ale to moja osobista opinia.
Udało nam się ominąć ich wszystkich i zakupiliśmy bilet za 215000Rp bilet do Yogyokarty, przynajmniej oficjalnie. Bus odjeżdżał o 19tej, niestety był to pierwszy stycznia i wszyscy wpadli na pomysł by wracać tego dnia z powrotem, także tłok na drogach był niemiłosierny a autobus poruszał się żółwim tempem. Na przystani promowej musieliśmy odstać swoje 4 godziny, godzinkę po drodze bo autobus złapał gumę i dopiero o 9tej byliśmy w Surabaji. Dlaczego w Surabaii? bo większość pasażerów tu wysiadała i dla naszej trójki i dla jeszcze jednego Indonezyjczyka kierowcy nie opłacało się jechać dalej więc nas wysadził. Dał 3dychy jakiemuś miejscowemu ściemniaczowi żeby nam znalazł miejsce w autobusie i pojechał. Firma która nas tak wyrolowała nazywa się MEGAH – nigdy nie korzystajcie z ich usług, a najlepiej podpalcie im autobus.
Ściemniacz załatwił nam przewóz ale w zwykłym autobusie ekonomi, który zatrzymuje się wszędzie, jeździ po największych wiochach jest przepełniony i bez klimy. Nie polepszyło nam nastroju że nie musieliśmy za to płacić bo i tak wiedzieliśmy że straciliśmy na tej zamianie 50000 Rp.
Autobus magiczne 300km robił 9 godzin, a cała nasza droga zajęła nam 23 i pół godziny - masakra :((((
Wylądowaliśmy w Yogyakarcie na dworcu autobusowym Giwangan na południu miasta. Do centrum dostaliśmy się miejskim busem (3000 Rp), co prawda z dwoma przesiadkami ale obsługa dobrze znała angielski więc nie było z tym problemu.
Wysiedliśmy przy głównej arterii miasta Jalan Maliboro, niestety Yogya (czyt. Dżogdża – tak pieszczotliwie nazywane jest to miasto) powitała nas deszczem i w takich warunkach przyszło nam szukać hostelu (po indonezyjsku: losmen). Udało się po kilkunastu próbach, znaleźliśmy nocleg w Losmen Supermen za 80000 Rp za pokój, schludny przestronny z prysznicem i toaletą „na Małysza” ale bez okna – co jest w tych rejonach świata standardem.
Najbardziej znanym lokalnym produktem jest Batik, ręcznie robiony wzór za pomocą wielokrotnego farbowania tkaniny wcześniej pokrytej woskiem, ciekawa sprawa ale mnie się to nie podobało. Sklepików z tymi dziełami jest mnóstwo, a nazywają się one szumnie 'art gallery'. Przy wejściu do każdego z nich jesteś częstowany herbatą i tą samą gadką - że to jest tylko oryginalny batik, a inne to podróby. Potem zaczynają się negocjacje od 50$ ale jako że jesteś student to 20% ceny, a wy z Polski! to jeszcze taniej, a w ogóle to ile macie pieniędzy? Dobrze sprzedam wam za 15 dolarów bo was lubię ale nie zarobię na tym nic.
Po wypiciu z czterech herbat i obejrzeniu tych samych chłamów poszliśmy skosztować miejscowego specjału zwanego GUDEG -> to ryż z jackfruitem (do dziś nie znamy polskiej nazwy tego owocu) z pikantnym sosem kokosowym, tempeh, kurczakiem lub wołowiną i wędzonym jajkiem na twardo.
Resztę popołudnia staraliśmy się zorientować jak się dostać na Borneo. Samolot, ze względu na cenę nie wchodził w grę, więc pozostał nam tylko prom. Niestety daty i godziny odpływu były różne w różnych agencjach i zupełnie inne w Internecie. Zaufaliśmy internetowi i oficjalnej stronie przewoźnika - prom miał odpływać za 2 dni o 15tej z portu w Semarang, jakieś 3 godziny jazdy na północ od Yogyakarty.
Pobudkę następnego dnia mieliśmy przed piątą rano, gdyż dzień wcześniej za 45000 Rp od osoby wykupiliśmy w agencji turystycznej przejazd do Borobudur, wspaniałej hinduistycznej świątyni wpisanej na listę UNESCO znajdującej się jakieś 40 km na północ od Yogyakarty. Bilety wstępu do samej świątyni kupiliśmy jako studenci za równowartość 7 US$ (normalny11 US$). Co prawda tylko Kami miała legitymację studencką, my posługiwaliśmy się dowodami osobistymi ale też dało radę. Na wschód słońca nie zdążyliśmy ale wczesnym rankiem (6 rano) byliśmy tam praktycznie sami. Świątynia to ogromna, kilkupoziomowa piramida z czarnej, powulkanicznej skały z 432 posągami buddy oraz ze scenami z mitologii hinduistycznej wyrytych na płaskorzeźbach, zapiera dech, naprawdę warto zobaczyć.
Po powrocie do miasta poszliśmy zwiedzać pałac sułtana - Kraton – porażka, nic ciekawego tam nie ma i szkoda na to pieniędzy. Warto natomiast wydać na rujak (czyt.rudżak) 5000 Rp - to takie posiekane owoce w karmelowo-chilli sosie - niebo w gębie. Jeszcze tylko wieczorne zakupy na Jalan Maliboro, która jest jednym wielkim targiem ze wszystkim, istny „kup pan pierdół”.Koszulki są tu do kupienia od dolara w górę, oprócz tego różne koraliki, paski, rzemyki, torby a do tego pełno kramów z jedzeniem. Muszę przyznać że klimat tego wielkiego targu jest pasjonujący. Dodatkowo Yogya jest miastem studenckim i bardzo kosmopolitycznym, co tworzy bardzo fajną mieszankę i super atmosferę, czuliśmy się tam naprawdę dobrze. Podobało się :)

Sylwester w bali na Bali? :)

2008-12-31T10:32:00.004+08:00

27.12.2008 – 01.01.2009 Sylwester w bali na Bali? :) - by kami

Decyzja, aby spędzić 'Sylwka' na jednej z najsławniejszych indonezyjskich wysp - Bali, była dosyć spontaniczna, no, ale jak szaleć to na całego! Wybór padł na małą mieścinkę Candidasa, po wschodniej stronie wyspy, szerokim łukiem natomiast omijaliśmy Kutę, która jest podobno rajem dla surferów, ale jest też droga, mocno turystyczna i nie dla nas.
Decyzja o podróży w klasie ekonomii też była spontaniczna;) - z Probolingo udało nam się złapać nocny autobus do Denpasar - dworzec Ubung (90.000 Rp – w cenę wliczony jest prom) – głównego węzła komunikacyjnego na Bali. Sam ekonomi autobus przerósł nasze oczekiwania... Siedzenia w rozmiarze azjatyckim, więc my (a zwłaszcza ja) całą podróż spędziliśmy z podkurczonymi nogami, nie było nawet miejsca, aby je rozprostować, niesamowita duchota (zapomnijcie o klimie) i smród wciąż palonych wewnątrz fajek (w Azji to normalne) nie pozwalał na swobodne oddychanie, dodatkowo stary grat zahaczał po drodze o każdą najmniejszą wioskę zjeżdżając z głównej trasy i tłukąc się po wybojach, aby zgarniać pasażerów. W Denpasar powinniśmy być o 5 rano a byliśmy o 11...
Połączenie do Candidasy mieliśmy z 'terminala' Batubulan (w większych miastach, co bywa często bardzo mylące, jest kilka dworców autobusowych, a każdy z nich obsługuje inne kierunki). Jako że Candidasa nie posiada własnego terminala, kierownik zamieszania (to taki pan w autobusie sprzedający 'bilety',wciąż krzyczący i zgarniający pasażerów z każdego możliwego miejsca po drodze; każdy autobus to zestaw kierowca + kierownik zamieszania :D) wyrzuca nas w samym centrum naszej upatrzonej mieścinki, tuż obok hinduskiej świątyni.
Po dwóch godzinach poszukiwań bungalowu z WiFi (były, były ale jedna noc kosztowała ponad 1000000 Rp) daliśmy sobie spokój. Postanowiliśmy sprawdzić jeszcze jeden, ostatni 'resort' i ku naszemu wielkiemu zdziwieniu, okazało się że pani, która była jego szefową jest Polką! Mama - (pani Iza, ale wszyscy nazywali ją mamą) zaoferowała nam bardzo przyzwoity bungalowik z klimą i łazienką (bez Małysza – huurrraaa) za 180.000 Rp za noc – w cenę wliczone było przepyszne śniadanko (wielki plus za ta przepyszną kawę z mlekiem:)) Ośrodek nazywa się Iguana, położony jest naprzeciw Watergarden Hotel.
podczas śniadanka (nie zważać na minę Kielona:) :
W pierwszy dzień (27.12.2008) rozpakowaliśmy graty, pokręciliśmy się trochę po okolicy, a wieczorkiem Mama zaprosiła nas do zaprzyjaźnionego z Iguaną klubu Legend Rock Cafe na pokaz tańca latynoamerykańskiego w wykonaniu jej córki i zięcia – w tych 'okolicznościach przyrody' wydało nam się to dość egzotyczne:) wypiliśmy po piwku i wykończeni podróżą padliśmy jak nieżywi.
Następny dzień spędziliśmy na nic nierobieniu, opalaniu się, pływaniu w basenie i spaniu – każdy zajmował się sobą. Mama wpadła czasem na pogawędkę i pomogła nam w wynegocjowaniu bardzo dobrej ceny za wypożyczenie 'moplików', na następny dzień (35.000 Rp).
Trzeci dzień naszego pobytu był chyba najbardziej ekscytujący (zwłaszcza dla chłopaków :P ) Wstaliśmy wcześnie rano, nasze 'maszyny' już na nas czekały, jeszcze tylko szybkie śniadanko i w drogę. Trochę czasu zajęło oswojenie się z nimi, chłopaki dostali skuterki automaty; ja natomiast, (jako stary weteran ) zażyczyłam sobie 'sprzęta' z biegami – jakież wielkie okazało się moje zdziwienie gdy wsiadając na mojego 'pojazda' nie znalazłam dźwigni sprzęgła – był to tzw. półautomat, gdzie biegi zmieniało się nogą, ale bez użycia sprzęgła – ciekawa sprawa, dość ciężko było mi się na początku przyzwyczaić, ale może takie rozwiązanie jest lepsze w azjatyckich warunkach, gdzie jeździ się gorzej niż w czasie największych korków we Wrocławiu...
Tutaj znajdziecie link do pokazu jazdy w wykonaniu Piotrka (dla niedowiarków:)):

http://pl.youtube.com/watch?v=IhShYBkuB8U

Mały i jego 'stajnia':
Pierwszy punkt programu tego dnia to plaża o wdzięcznej nazwie 'White Sand Beach' (na Bali, jako , że jest to wyspa pochodzenia wulkanicznego przeważają czarnopiaskowe, żwirowate plaże – takie nieładne). Po półgodzinnej zabawie z wysokimi falami mieliśmy dość, piasek wdarł się nam dosłownie wszędzie. Samo miejsce jest niesamowicie urokliwe:
Następnie odwiedziliśmy pałac na wodzie – Tirta Gangga, dosyć ciekawe miejsce, czuliśmy się jak postacie ze starych gier komputerowych skacząc po stopniach zanurzonych w wodzie, krajobraz urozmaicały wielkie, kolorowe, karpiowate ryby :)

Gdy już sobie poskakaliśmy, wsiedliśmy z powrotem na nasze żelazne rumaki i pognaliśmy w stronę gorących źródeł, trasa prowadziła dość krętą i wijącą się drogą okrążającą wulkan, z dużą różnicą wzniesień dostarczając nam niezapomnianych wrażeń estetycznych – spójrzcie sami na te widoki:
Niestety, do celu nie udało się nam dotrzeć tego dnia, złapało nas oberwanie chmury i spoglądając na zegarek uznaliśmy, że nie ma sensu kontynuacja podróży; jazda nocą w deszczu i przy tym natężeniu ruchu, na tych 'pierdzikółkach' nie wydawała się być rozsądnym rozwiązaniem – więc totalnie przemoczeni (na nic kurtki z gore-texu) postanowiliśmy zawrócić do Candidasy, po drodze jeszcze błąkając się nieco po Amlapurze. Przy okazji Mały się nam rozchorował – grypa żołądkowa.

30.12.2008
Tego dnia skorzystaliśmy z oferty 'lokalsa', który za 225.000 Rp zaproponował nam snorkelling (nurkowanie z maską i rurką). Wygląd miejscowych łodzi kojarzył nam się z wodnymi modliszkami lekko skaczącymi po tafli wody – a to za sprawą stabilizujących bali po obu stronach łodzi, zmniejszają one impet uderzenia fali i sprawiają, że lodź lekko sunie po falach.
'Zagłębie modliszek' - zatoka Blue Lagoon:

Niestety, jedna taka złośliwa fala, uderzyła z taką mocą, akurat wtedy, gdy cykałam fotki, że zalała mi kompletnie aparat, sól morska posklejała mikro-styki i od tej pory urządzenie owe żyje własnym życiem. To jego ostatnie zdjęcie w stanie 'świadomości umysłu':
Rafa koralowa zaskoczyła nas mnogością i różnorodnością żyjących tam ryb. Pan 'operator wycieczki' dał nam plastikowe butelki gdzie w środku znajdowała się zawiesina chleba i wody, natomiast w korku była mała dziurka. Jedno naciśnięcie butelki pod wodą sprawiało, że w oka mgnieniu otaczały nas miliony niewielkich rybek, które podszczypywały i chlebek i nas –
niektóre z nich były naprawdę natarczywe. Podwodny świat po raz kolejny nas zachwycił – na Filipiny jedziemy z mocnym postanowieniem, aby zakosztować nurkowania z akwalungiem.
Pogoda tego dnia niestety nam nie dopisała, zachmurzyło się i przez to spadła przez to przejrzystość wody, wróciliśmy więc do Iguany. Po południu nic tylko deszcz, deszcz i deszcz a jak wiadomo – w czasie deszczu dzieci się nudzą :)

31.12.2008
Czując niedosyt, wynajęliśmy samochód (400.000 Rp wraz z kierowcą, terenowa Toyota) (zważając na stan Małego, w grę nie wchodziło ponowne wynajęcie moplików) – koniecznie chcieliśmy zanurzyć się w gorących, leczniczych źródłach i przy okazji zobaczyć po drodze kilka innych atrakcji.
Pierwsza na liście – hinduska świątynia Besakih – piękna, ale co z tego? Płacimy wstęp, płacimy za wynajęcie sarongów, płacimy i płacimy i co zastajemy – dość zaniedbany obiekt z walającymi się wszędzie śmieciami – ktoś mógłby się bardziej postarać – w końcu to ich dziedzictwo kulturowe i narodowe...
Droga do gorących źródeł okazałą się być strasznie krętą, miejscami zamykałam oczy i wolałam nie patrzeć na to co jest przed nami. Pan kierowca naszej wynajętej 'limuzyny' okazał się być bardzo dobrym kierowcą – dowiózł nas na miejsce :) (Jezioro Batur, obok wulkan, o tej samej wdzięcznej nazwie, tam też minęliśmy się naszymi znajomymi rodaczkami z Sydney – gorące pozdrowienia! :). Na miejscu zostaliśmy niemile zaskoczeni – okazało się, że aby zażyć leczniczej kąpieli należy zapłacić $10 (w cenę wliczony jest obiad – i nie istnieje opcja bez aby było trochę taniej – pytaliśmy, co za głupota). Cóż... kąpiel jak kąpiel - Małego nie uleczyła... :)
Widok z trasy na jezioro Bator:
Trzeci punkt naszego programu obejmował wizytę w pracowniach artystycznych specjalizujących się w rzeźbieniu w drewnie (okolice Ubud) – po naszemu: zajmujących się pierdołami. Oczywiście pan kierowca bombowca obwiózł nas po najdroższych tego typu miejscach zapewniając (i niewątpliwie mając z tego prowizję, gdybyśmy sfinalizowali zakup), że produkty są jedyne w swoim rodzaju, oryginalne, piękne – i tak było w rzeczywistości, niestety do naszego szofera nie docierało, ze jesteśmy 'low budget tourists' (turyści z niskim budżetem) i nie stać nas na małą drewnianą figurkę, która kosztowała dziesiątki US$. Tak więc mimo szczerych chęci, zakupów nie udało nam się zrobić :/
Po powrocie, jak zwykle udaliśmy się do naszej ulubionej restauracyjki na małe 'co nieco' :) by potem zacząć się mentalnie przygotowywać do nadchodzącej sylwestrowej nocy. Ze względu na wciąż nie za ciekawy stan Małego odpuściliśmy sobie bal w Legend Rock Cafe; wyglądało na to, że będziemy celebrować nadejście północy w zaciszu naszego bungalowiku. Co z tego wyszło?
Proszę, rzućcie okiem:

Etap pierwszy:
Etap drugi:
W Nowy Rok czekała nas podróż powrotna, tym razem do Yogyakarty. Pożegnalismy się z gospodarzami (jeszcze raz – dziękujemy za wspaniałą gościnę) i wylegliśmy na główną ulicę łapać bemo, które zawiezie nas do Denpasar.

Namiary na polskiego honorowego konsula, podobnież bardzo miłej i pomocnej osoby:
Pani Mariola Pawłowska
Jl. Bukit Pakar Utura No 75
40 198 Bandung
Indonesia
tel. 0062 22 2503765
e-mail: mariola@bdg.centrin.net.id

Brudna Dżakarta & Bajeczne Bromo - dwa kontrasty... - by kami

2008-12-23T20:38:00.007+08:00

Dżakarta 21-23.12.2008

Waluta – rupia (Rp) 10 tyś rupii to około $1US – to tytułem wstępu dla mniej zorientowanych :)

I wylądowaliśmy cali i zdrowi w Dżakarcie (linie Batavia) – jako, że lot odbywał się już z indonezyjskiej wyspy Batam – 25 km na południe od Singapuru, znaleźliśmy się w terminalu dla lotów krajowych, czym, ku naszej uciesze, zmyliliśmy trochę miejscowych naganiaczy – było ich znacznie mniej i bez problemu zwykłym 'PKSem' (20.000 Rp) dotarliśmy do centrum, na dworzec zwany Gambir. Po około godzince lekkiego błądzenia po nocy i w deszczu, z mapką rodem z przewodnika Lonely Planet (cóż, Dżakarta to nie Singapur i nawet nazwy ulic trudno było odnaleźć w tym nocnym chaosie) wylądowaliśmy w może nie przytulnym, ale za to baaardzo tanim i klimatycznym hosteliku prowadzonym przez sympatyczną rodzinkę (Jalan Jaksa, Wisma Delima hostel – 25.000 Rp za łóżko w pokoju zbiorowym). Jeszcze tylko szybki, nocny wypad na pobliski targ na kolacyjkę ( bardzo popularnym daniem wydaję się być tutaj zupa - Bakso, dwa rodzaje makaronu, rybnymi lub kurczakowymi kulkami, czymś na kształt pierożka, tofu, a to wszystko z dodatkiem zieleninki niewiadomego pochodzenia, pikantnie przyprawione:) i padamy jak kawki.

Dzień następny rozpoczęliśmy z zamiarem ostrego zwiedzania, plan zakładał uwinięcie się ze stolicą w góra 2 dni. Ponieważ byliśmy kompletnie bez pieniędzy, po raz pierwszy musieliśmy pójść do banku. Przygoda Małego nauczyła nas jednego – gdy jest to tylko możliwe omijać ATM (tak tutaj nazywają bankomaty) – pieniądze wybierać tylko w oddziałach banku, bezpośrednio w okienku. Co prawda trwa to około 20 minut ponieważ robią kopię paszportu, karty i sprawdzają wszystko dziesięć razy ale przynajmniej widzisz kartę i żadna złośliwa maszyna jej nie 'pożre'. Okazało się również, że w bankach zawsze znajdzie się ktoś władający angielskim więc jak trwoga to..... do banku:)

Szczęśliwi, z milionami w portfelach:) dotarliśmy na olbrzymi plac Merdeka gdzie znajdował się National Monument, windą (po uprzednim odstaniu w kolejce jakiejś godzinki) wjechaliśmy na górę, aby podziwiać panoramę Dżakarty, w podziemiach natomiast znajdowało się muzeum historyczne (bilet na obie 'atrakcje' – 7.500 Rp). Szczerze? Nic specjalnego, moim skromnym zdaniem, cała Dżakarta to jeden wielki syf (ok, z małymi wyjątkami), nie ma za wiele do zwiedzania i po paru godzinach już kombinowaliśmy jak by tu się stad wydostać i gdzie by tu spędzić Święta Bożego Narodzenia tak, aby było miło i sympatycznie w tych dalekich stronach. Ciekawostka - w centrum, zaraz przy placu znaleźliśmy wybieg z jelonkami (widok raczej smutny):

i gołębniki (wciąż nie wiemy jak, z czym, po co i dlaczego:)):

Popołudniem zdecydowaliśmy się wziąć tuk-tuka (40.000 Rp - indonezyjski jest trochę innej konstrukcji, to śmieszny motorek na trzech kółkach, cały obudowany, gdzie z tyłu mieszczą się swobodnie tylko dwie osoby, więc my w trójkę, jak te sardynki w puszcze) aby dotrzeć do dawnej holenderskiej dzielnicy zwanej Kota. Prawdą jest, że najwięcej emocji dostarczyła nam około 40 minutowa jazda 'tłukiem' w niekończących się korkach i hałasie klaksonów, według zasady kto silniejszy ten jedzie:

http://pl.youtube.com/watch?v=6oopG7iNDBc

niż samo zwiedzanie, jak się później okazało mocno zaniedbanej Koty, gdzie oprócz walących się ruin, jednego muzeum, starego portu, i wydobywającej się z każdego zakamarka biedy, nie znaleźliśmy nic. Holendrzy opracowali plany systemu kanałów, które miały zapobiegać częstym podtopieniom rozrastającej się bez ładu i składu stolicy, rozpoczęli nawet ich budowę, ale Indonezyjczykom nieśpieszno do jej zakończenia. A tak wygląda przykład typowego mieszkanka 'kanałowego':

można też łowić rybki:

Powrót oczywiście tym samym środkiem transportu, tak aby poczuć odrobinę adrenalinki – polecam, to musi się znaleźć w programie każdego odwiedzającego Dżakartę!

Podczas naszego całodziennego szlajania się, wpadliśmy 'na chwilkę' na pocztę, ponieważ Piotras miał do wysłania rzeczy do Polski. Natychmiast znalazł się pan, który zaproponował, że mu je zapakuje. Niby nic wielkiego, ale sposób w jaki te paczki zostały zapakowane (odbiorcy wiedzą o czym piszę), wzbudził w nas uznanie, a przy okazji połowa pracowników poczty zrobiła sobie przerwę aby oglądać to wspaniałe widowisko. Oto jak została zapakowana i zszyta mniejsza paczuszka:

Wieczorkiem, gdy popijałam sobie spokojnie kawkę obserwując życie toczące się na ulicy (tak przy okazji, ja i Mały oszaleliśmy wręcz na punkcie tutejszej mocno zaparzanej kawy, z dodatkiem słodkiego, skondensowanego mleka z puszki, jako, że o zwykłe mleko tutaj bardzo ciężko i jest drogie, widocznie mają mało krówek:)) gdy podszedł do mnie miejscowy chłopak, nieśmiało pytając czy może poćwiczyć ze mną swój angielski, wychodząc zapewne z założenia, że każdy biały mówi perfekcyjnie w tym języku. Cóż... przed moim angielskim droga do perfekcji jeszcze bardzo daleka, ale to nie przeszkodziło nam zupełnie w dwugodzinnej rozmowie przy piwku, gdzie dowiedziałam się nieco o życiu przeciętnego młodego Indonezyjczyka (ten miał 23 lata, pracował w restauracji, gdzie miał styczność z białymi stąd ten angielski, zarabiał ok. 1,70 mln miesięcznie za 6 dni pracy w tygodniu, 9 godzin dziennie, marzył o wyjeździe do Europy i pracy w dużej firmie oraz nigdy nie widział śniegu, co nam wydaje się totalną abstrakcją:). Dowiedziałam się, że w Indonezji nie ma systemu bezpłatnego podstawowego szkolnictwa, nie ma też emerytur państwowych więc musisz kombinować do samego końca oraz, że wyglądam na 30 lat bo jestem taka 'duża' hehe :D Chłopak okazał się być przesympatyczny, w prezencie dostałam koszulkę Bintanga i parę gadżetów, jako że wcześniej pracował w tym browarze, koniecznie też chciał pamiątkowe foto (nie wiem do jakich celów:) ode mnie natomiast dostał symbolicznego polskiego grosza – mam nadzieję, że kiedyś przyniesie mu szczęście :)

Mały natomiast cały wieczór badał slumsy i bratał się z miejscowymi, załapał się nawet na pędzony domowym sposobem bimberek – do tej pory okrutnie nim trzęsie na samo wspomnienie:)

Dzień drugi rozpoczęliśmy szybkim wypadem do Muzeum Narodowego (wstęp 750 Rp – dość ciekawe ekspozycje), chwilę poszlajaliśmy się po mieście i miejscowym Carefourze by powrócić do hostelu, zabrać graty i udać się w stronę dworca kolejowego. Zdecydowaliśmy wspólnie, że Święta musimy spędzić gdzieś, gdzie jest w miarę spokojnie więc wybór padł na wschodnią część wyspy i jej główną atrakcję – wciąż czynny wulkan Bromo.

Podróż na Bromo

W przeddzień wyjazdu udało nam się kupić bilety (Gambir – Surabaya, 170.000 Rp), i 23 grudnia grzecznie stawiliśmy się na stację, na godzinę przed planowanym odjazdem (o 18.00). W Indonezji, co nas za każdym razem niezmiernie bawi, trzeba płacić tzw. frycowe przed wejściem na dworzec autobusowy czy peron – całe 200 Rp, wciąż zastanawiamy się po co :) ale tu trzeba płacić za wszystko i powoli się do tego przyzwyczajamy.

Zdziwił nas lekko fakt, że na tym samym peronie z którego mieliśmy odjazd, czekały również setki innych ludzi, my mieliśmy tylko nadzieję, że nie na ten sam pociąg. Po raz pierwszy udało nam się podejrzeć ludzi podróżujących na dachach pociągów – istni kamikadze:) czekamy teraz na Indie:)

Nasza klasa 'business' okazała się całkiem do zniesienia, Mały nawet przetestował kilka miejscówek do spania:

Punktualnie o 8 rano stawiliśmy się w Surabayi na dworcu Pasar Turi – i tu powoli zaczęły się schody. Musieliśmy przedostać się na dworzec autobusowy Purabaya - 10 km na południe (i tu rada dla każdego podróżnika – będąc w takiej sytuacji od razu wychodźcie na zewnątrz dworca, bo po pierwsze nie odpędzicie się od upierdliwych naganiaczy, po drugie: znajdziecie tańszy transport). Nam udało się złapać (przy pomocy życzliwego miejscowego) publiczny PKS (3.000 Rp), potem bus do Probolingo (20.000 Rp) gdzie zamiast wysadzić nas na głównym terminalu, wysadzili nas 7 km wcześniej, zaraz obok 'agencji turystycznej' tłumacząc się tym, że chcą nas obronić przed kieszonkowcami. My trochę zaspani, nie załapaliśmy o co chodzi, zwłaszcza, że nasze plecaki już znajdowały się poza busem i tak oto znaleźliśmy się na zadupiu, skazani na jedną jedyną agencję turystyczną , których notabene nienawidzimy. Dawno nikt tak nas nie wyprowadził z równowagi. Piotras zbeształ cwaniaczka w agencji próbującego jeszcze wciskać nam bezczelnie różne inne wycieczki i załatwił busa do Cemoro Lawang – prawie pod sam krater wulkanu . Pocieszał nas jedynie fakt, że nic na nas nie zarobili bo cena, która zapłaciliśmy (20.000 Rp) okazała się być rozsądną. Po drodze jeszcze czekała nas zmiana busa (na większego, bo mam niby długie nogi i niewygodnie mi się jedzie – niezły gryps - ja zmiany na lepsze nie zauważyłam:)) oraz sto tysięcy zatrzymań aby podwieźć dzieciaki ze szkoły do domu, kobiety z zakupów/pracy itp. – prywatne busy, zwane bemo są w tych okolicach jedyną formą tzw. 'transportu publicznego'. No nieważne – koniec końców dotarliśmy na miejsce i zaniemówiliśmy z wrażenia...

Bromo 24-26.12.2008

Przed nami roztaczał się zapierający dech w piersiach widok na ziejący oparami Bromo:

Jechaliśmy z zasadą, że na te dwie nocy weźmiemy coś 'ekstra' wraz z restauracją aby przyzwoicie spędzić ten nadchodzący czas. Po kilkunastuminutowych poszukiwaniach znaleźliśmy świetny hotel – Cafe Lava - w tak 'ekskluzywnym' miejscu od dawna żeśmy nie spali (cena za pokój, za noc 225.000 Rp wraz ze śniadaniem – szwedzki bufet, naprawdę było w czym wybierać!)

Jako, że zbliżał się magiczny czas, kiedy pierwsza gwiazdka pojawia się na niebie, wyszorowaliśmy się porządnie i przywdzialiśmy 'odświętne' ciuchy – Piotras nawet trzymał specjalnie na tą okazję pomarańczową koszulkę;) Tradycyjnie podzieliliśmy się opłatkiem, na co kelnerzy patrzyli z pewnym zdumieniem. Chcieliśmy zamówić po 4 różne dania na głowę, tak aby dociągnąć do 12-tu, ale po zupie i drugim daniu (każdy miał coś innego, królował ryż:) nie zmieściliśmy nic więcej. Jedyne co nam umknęło to ryba – w restauracji nie mieli jej w jadłospisie... ;( Po kolacji prezenty, symboliczna lampka wina i ponownie padamy jak trupy, wykończeni prawie 20- godzinną podróżą z Dżakarty.

W Pierwszy Dzień Świąt zdobyliśmy szczyt Batok, leżący zaraz obok wulkanu (2392m n.p.m). Było to dość nietypowe, ponieważ wspinaliśmy się (dość ostre podejście, a gdy wiatr zawiał w 'odpowiednią stronę' to siarkowe opary z Bromo utrudniały oddychanie), po... piachu. Umorusani jak małe dzieci:

dotarliśmy na szczyt, gdzie oprócz nas nie było nikogo! Powalił nas księżycowy krajobraz, rodem z Gwiezdnych Wojen. Spójrzcie na fotki - magiczne miejsce.

Ja dorwałam pana z konikiem, nawet załapałam się na krótka przejażdżkę:

Takiego konika, wraz z prowadzącym, można było wynająć, aby wprost z hotelu dostać się pod sam krater Bromo (wersja dla leniwych, to tylko 3 km w jedna stronę!)

Bawił nas również nieco fakt, że na każdym kroku miejscowi sprzedawali grube czapki, swetry a nawet rękawiczki – owszem, w nocy i nad ranem jest chłodnawo (około 10 C, pamiętajcie, że jesteśmy na wysokości około 2000 m n.p.m) ale dla nas to nie był powód aby tak się opatulać! Widocznie Azjaci mają zupełnie inne 'poczucie zimna', cóż... naszej polskiej zimy nie znają:)

Wieczorkiem natomiast skoczyliśmy porobić fotki podczas zachodu słońca – oto efekt:

Drugi Dzień Świąt to pobudka o 3 rano, aby zdążyć na wschód słońca, oglądany z samego Bromo. Efekt popsuły nam nieco unoszący się wszędzie i gryzący w gardło dym, niepozwalający na zrobienie porządnych fotek. Jednak samo obserwowanie wschodu słońca, siedząc na skraju krateru, w otaczającej, niesamowitej ciszy miało swój niepowtarzalny urok.

O 8 byliśmy z powrotem w hotelu, gdy zajadaliśmy śniadanko poznaliśmy dwie bardzo sympatyczne rodaczki prosto z Sydney - dziewczyny, pozdrowienia dla Was! (a jak się później okazało, bo przecież ta Azja taka mała, minęliśmy się jeszcze z nimi na Bali, na targu, przy drodze prowadzącej do Hot Springs (gorące, lecznicze źródła).

Po południu złapaliśmy bemo z powrotem do Probolingo, by następnie wieczornym autobusem, udać się do Candidasy z przesiadką w Denpasar (bilet 90.000 Rp ekonomi), na wyspie Bali - gdzie chcieliśmy spędzić Sylwestra.

http://picasaweb.google.pl/trzysloniki/2123122008DAkarta#
http://picasaweb.google.pl/trzysloniki/2426122008Bromo#

Singapur, czwarta rano ;) autor: Słonik Kielonik

2008-12-21T01:43:00.003+08:00

Budda powiedział, iż nawet najdalszą podróż rozpoczyna się od pierwszego kroku. I miał rację, poza jednym małym, technicznym szczegółem. My nie mogliśmy nawet zrobić pierwszego kroku – drzwi były zamknięte i to na głucho! Tak zaczynamy bladym świtem w Melace naszą podróż do miasta lwa – Singapuru (z sanskrytu ”Singha” - lew). A drzwi zamknięte, bo po 5. rano wszyscy jeszcze śpią – tylko my chcemy się wydostać z hostelu by zdążyć na 7. rano na poranny autobus do Johor Bahru – ostatniego malezyjskiego przystanku przed Singapurem. Atmosfera stawała się coraz bardziej nerwowa, gdyż nawoływania i pukania nie przynosiły jakichkolwiek skutków a czas leciał, w końcu syn właścicielki powstał z pieleszy i otworzył nam drzwi. Uff :)!! Szybko porzucamy myśl o autobusie i za 15 RM taksówką, prowadzoną przez kierowcę utalentowanego najbardziej w dziedzinie pozbywania się flegmy przez okno przy akompaniamencie tak ludzkich jak i zupełnie nieludzkich odgłosów (typowo azjatycki nawyk, podobnież najaktywniej praktykowany w Chinach), dojeżdżamy do podmiejskiego terminalu autobusowego. I teraz już z górki... no prawie z górki :). Podróż z Melaki do Johor Bahru (za 19 RM) przebiegła przyjemnie, z tamtejszego dworca autobusowego udajemy się do centrum miasta by m. in. odwiedzić agencję turystyczną dla uzyskania odpowiedzi na nurtujące nas pytanie: dokąd i co najważniejsze jak wydostać się z Singapuru? I tu niemałe zaskoczenie. Miejscowi się na nas dziwnie patrzą, chyba niezbyt dużo 'białasów' się tu zapędza, co jak się okazuje ma swoje plusy. Już pewnie kiedyś wspominaliśmy o wielkiej gościnności i uprzejmości Azjatów, tym razem przeszli samych siebie :). Jeszcze dobrze nie zrzuciliśmy naszych 'garbów' przy kafejce internetowej, a już padło pierwsze pytanie czy aby nie potrzebujemy pomocy? Na naszą uprzejmą odpowiedź, iż „nie, dziękujemy”, od razu pada riposta: ”a może jednak można nam jakoś pomóc?” - uśmiechamy się więc jak najserdeczniej i dziękujemy jeszcze uprzejmiej ale chyba jednak miły pan nie będzie w stanie nam pomóc. Nie daje on jednak za wygraną i dalej indaguje (po standardowym pytaniu ”skąd jesteśmy?”), gdzie leży przyczyna naszych problemów? Nie wytrzymujemy nerwowo i węsząc (o my ludzie małej wiary :)!!) kolejną próbę ataku naciągacza lub przynajmniej jakiegoś krewnego*/ znajomego*/ sąsiada* jakiegoś naciągacza (* - niepotrzebne skreślić) odpowiadamy, iż szukamy tanich lotów do Dżakarty. Tu nasz dobrodziej się zasępił i stwierdził, że rzeczywiście w tej materii mało może dla nas zrobić – właściwie to nic. Żal nam się go troszeczkę zrobiło, więc korzystając z prostszego zestawu pytań, zagadnęliśmy czy może w takim razie wie, gdzie jest najbliższa agencja turystyczna? I tu lica starszego pana rozpromienił uśmiech – wiedział! i mógł pomóc 'bladym twarzom', spełniając tym samym swój święty obowiązek pomocy wędrowcom. Tak się przejął swoją rolą, że nie tylko skonsultował swoją wiedzę z kilkoma przypadkowymi przechodniami ale eskortował nas pod same drzwi agencji z uśmiechem na twarzy jakby to była najprzyjemniejsza czynność pod słońcem :)). I jak tu nie wierzyć w ludzi z mniej lub bardziej skośnymi oczami :)???

W agencji turystycznej fachowa obsługa znalazła odpowiedź na nurtujące nas pytanie, jednakże cena owej odpowiedzi zupełnie nas nie satysfakcjonowała, więc wróciliśmy do kafejki internetowej i we własnym zakresie, głównie palcami komputerowo uzdolnionej Kami :), znaleźliśmy lot z wyspy Batam koło Singapuru do Dżakarty liniami Air Batavia za równowartość 25 funtów brytyjskich. Zadowoleni takim obrotem sprawy wracamy na szlak przygody i bez zbędnych perturbacji biurokratycznych przekraczamy malezyjskim miejskim autobusem granicę malezyjsko-singapurską (należy zwrócić uwagę by jechał aż do Queen Street Bus Terminal w centrum Singapuru, gdyż większość zawraca w stronę granicy już przy pierwszej stacji singapurskiej szybkiej kolejki MRT Kranji – nie wyrzucać biletu (taki ładny, różowy ;), nawet jeśli zakończycie podróż na Kranji, /jak nam się zdarzyło/ kolejny autobus na Queen Street zabierze was tam po okazaniu biletu).

Kolejnym poważnym zadaniem dla naszej załogi było znalezienie noclegu w znanym z wysokich cen mieście. Korzystając z wszelkim możliwych wskazówek nurkujemy z Kami w wir miasta w poszukiwaniu dachu nad głową, Mały zaś zagłębiając się w gąszcz sieci internetowej tego jakże stechnicyzowanego miejsca odkrywa, że istnieje coś takiego jak miejska sieć Wifi dostępna dla każdego za darmo!! Wystarczy tylko podać nr komórki i przysyłają hasło dostępu, na polskie numery też przychodzi – miodzio :))). Miny nam nieco zrzedły kiedy odwiedziliśmy mnóstwo miejsc noclegowych i odchodziliśmy z kwitkiem albo broszurką z cenami, od których już chciało nam się tylko śmiać. O mały figiel nie wzięliśmy od Chińczyków pokoju w hostelu – hmm... może to zbyt szumna nazwa obrażająca przybytki tego typu odwiedzane po drodze ;) - na ostatnich piętrach mieszkalnego bloku ale warunki tam panujące pozwalały bezapelacyjnie stwierdzić, że Augiasz tam był i to całkiem długo :) i wyszedł dopiero co, więc odpuszczamy. W końcu, spoceni jak szczury, trafiamy na... ulicę Majonezową ;)) - Mayo Street - i tu szczęście się do nas uśmiecha. Znajdujemy hostel, który już jest otwarty ale jesteśmy jednymi z pierwszych gości (kiedy się ładowaliśmy z betami, jakiś koleś zwisał z okna i instalował szyld) i do nas należało 'prawo pierwszej nocy' na jeszcze owiniętych folią, nowych materacach :). Co prawda w wieloosobowym pokoju, ale nikogo nam nie dokooptowali, więc warunki prawie idealne. Cena jak na warunki singapurskie do przełknięcia – 25S$ od osoby (1 dolar singapurski = 2 zł) ale można znaleźć nawet nieco tańsze miejsca w indyjskiej dzielnicy.

Singapur jako mikropaństwo na wyspie nie sprawia wrażenia klaustrofobicznego miejsca, gdzie panuje deficyt przestrzeni. Wiele w nim zieleni, placów i placyków choćby z kilkoma drzewami, szerokie, główne ulice ułatwiają i tak już szaleńcze tempo życia tego miasta. W centrum wciąż króluje kolonialna architektura na czele z Ratuszem,

budynkiem Sądu Najwyższego, Raffles Hotel czy też dawnym boiskiem do krykieta i budynkiem klubu krykietowego rodem ze czasów świetności brytyjskiego imperium, o krok za którymi sięgają chmur ultranowoczesne wieże ze szkła i stali – prawdziwe serce miasta – finansowe serce przypominające bardziej Nowy Jork niż miejsce prawie na równiku.

Mnie jednakże zauroczył usytuowany nieco z boku wieżowiec, nawiązujący swym stylem do amerykańskich drapaczy chmur z lat 30. Patrząc na niego oczyma wyobraźni widziałem mroczne obrazy rodem z filmu Batman, dziejące się w fikcyjnym Gotham City oraz słynną scenę spadającego Tima Robbinsa w filmie Hudsucker Proxy. Tylko limuzyn z tamtych lat brakowało ;))
Wieczorem, kiedy upał już zelżał, co jest w pewnym sensie eufemizmem, bo Singapur jest właściwie tak samo parny w południe, jak i wieczorem czy nad ranem i wyciska z człowieka wszystkie poty (i to dosłownie!), zapoznaliśmy się z singapurskim sportem narodowym numer jeden. Dotychczas byłem przekonany, że to Anglicy dzierżą palmę pierwszeństwa w tym sporcie ale muszę teraz się pokajać i z pokorą przyznać – nie dorastają singapurczykom do pięt :)! Wynika to chyba z faktu, że te 4,5 mln. ludzi po pracy musi coś robić, a na wyjazd do domku w góry na weekend za bardzo nie ma co liczyć, więc walą nieprzerwaną strugą do niezliczonych centrów handlowych i kupują, kupują i kupują!!!!! Gwoli ścisłości ceny zdarzają się często niższe niż w 'biedniejszych' sąsiadujących krajach dzięki niekończącym się wyprzedażom, o których zostajesz poinformowany tuż po przekroczeniu progu centrum handlowego... smsem! Jeśli zaś chodzi o sprzęt elektroniczny to nie jest tak tanio jak w USA choć wciąż do 30% taniej niż w sklepach w Europie ale ceny z Allegro naprawdę nie muszą się czerwienić ze wstydu z powodu przerostu swych azjatyckich odpowiedników :).

(Uwaga praktyczna: jeśli ktokolwiek będzie dokonywał zakupów w sklepach z szyldem 'Tax Free' może liczyć na zwrot części podatku tylko jeśli opuści Singapur przez lotnisko Changi – jeśli płynie statkiem nie ma co liczyć nawet na zwrot złamanego dolara singapurskiego, co przydarzyło się autorowi tego wpisu :// )

Dobrym miejscem na zakupy jest Chinatown – architektonicznie typowa chińska dzielnica jakie już spotykaliśmy na swej drodze z zabudową jednopiętrową (ciekawy kontrast z drapaczami chmur w tle), stanowiąca jeden wielki bazar gdzie królują zdecydowanie tekstylia (w tym jedwabie!) - raj dla pań ;) oraz pamiątki także z krajów ościennych, a ceny zależą od zdolności negocjacyjnych ;).

A co umęczeni singapurczycy robią po skończonych zakupach? Oczywiście jedzą :))! Tu nie można być głodnym, kwestia tylko ile możesz wydać na jedzenie. Rozdział cenowy jest ogromny ale każdy znajdzie coś dla siebie. Przez zupełny przypadek wypatrzyliśmy z Małym genialne miejsce na małe (??) i tanie co nieco wieczorową porą. Widać autochtoni są podobnego zdania bo codziennie po zmroku, prawie u zbiegu Short Street i Selegie Road nie uświadczysz wolnego miejsca parkingowego, a parkowanie na wszystkich trzech pasach jezdni nie należy do rzadkości. A wszystko to przez małą knajpkę o nijakim wystroju serwującą smakowite przekąski oraz napoje posiadające jeden, wspólny mianownik. Jest nim soja :)!! Soja w płynie w różnych postaciach, ciasteczka sojowe o przedziwnych kształtach a nawet sojowa galaretka w kolorze coca-coli :)) /grass jelly chin chow/ - a wszystko to za śmieszny, jak na singapurskie warunki pieniądz – za miłą dla brzusia ucztę zapłaciliśmy po 2S$ (słownie: dwa)! Rewelacja otwarta tylko wieczorami.

W Singapurze znaleźliśmy z Kami nawiązania do miejsc znajdujących się po przeciwnej stronie globu :)

Choć singapurczycy w zawrotnym tempie pędzą w stronę świetlanej przyszłości zwanej dobrobytem, nie przestają być wciąż miłymi, życzliwymi, skorymi do pomocy ludźmi. Pomimo technologicznego poziomu rodem z filmów futurystycznych wciąż jednym z najbardziej obleganych miejsc jest punkt przepowiadania przyszłości :), a na ulicach nie jest aż tak sterylnie czysto (zwłaszcza w Little India, która widać rządzi się swoimi prawami) jak zwykło się uważać po kuriozalnych informacjach o niebosiężnych grzywnach za śmiecenie. I wreszcie pomimo tak zabójczych kosztów życia to miasto da się lubić i warte jest choćby krótkiej wizyty.

Melaka - miasto kolorowych rykszarzy :)) autor: Słonik Kielonik

2008-12-18T20:30:00.008+08:00

Po długiej i dość męczącej jeździe w końcu osiągamy Melakę, miasto nad cieśniną o tej samej nazwie. Główny terminal autobusowy (Melaka Sentral) jest oczywiście na opłotkach miasta ale tuż przy nim usytuowany jest duży supermarket wiodącej brytyjskiej firmy, której nazwy nie chce mi się przytaczać. Udajemy się tam z nadzieją, iż złocisty napój bogów będzie nieco tańszy w tym przybytku – jednakże nasze nadzieje okazały się bardzo płonne :(. Niepocieszeni tym faktem postanawiamy sprawić sobie mimo wszystko odrobinę przyjemności i w przymarketowej, ogromnej jadłodajni atakujemy miejscową kuchnię. Tofu w różnych postaciach, ryż i wyborne sosiki za kwotę 4 RM pocieszają mój żołądek w zupełności :)), Kami także próbuje tofu i coraz bardziej się do niego przekonuje. Podczas posiłku zaczepia nas bardzo sympatyczny 'białas', made in Scotland :), który na widok naszych pełnych talerzy ze śmiechem oferuje nam zakład, iż jeśli zjemy to wszystko rękami (na sposób indyjski) to zapłaci nam po 10 RM na głowę. Ze śmiechem odmawiamy, bo jesteśmy zbyt głodni by bawić się w takie ceregiele, zaś Kami po obiadku ucina sobie miłą pogawędkę ze szkockim 'ciasteczkiem' ;), m.in. na temat motocykli. Wracamy do terminalu, gdzie po naradzie postanawiamy kupić bilet na autobus do Johor Bahru – ostatniego malezyjskiego przystanku przed Singapurem – za 19 RM. W końcu udajemy się do miasta publicznym transportem (1RM) i rozpoczynamy poszukiwanie noclegu, bo pora już późna. Ambitnym planem było znalezienie noclegu z internetem, jednakże albo nie było już wolnych miejsc albo pozostawał poza naszymi finansowymi możliwościami. Podczas przeszukiwania okolic ulicy Melaka Raya, Mały natyka się na naszą rodaczkę z grodu Kraka – Aurelia jej było na imię. Dzięki jej wskazówkom i rekomendacji (dzięki Aurelia, widać nie zawsze zagranicą Polak Polakowi wilkiem) postanawiamy zanocować w Backpackers Samudera Inn przy ulicy Melaka Raya 1 (równoległa do niej ulica to Melaka Raya 2). Największym atutem owego miejsca jest osoba właścicielki – przemiłej i przesympatycznej pani, która wynajęła nam pokój za 33 RM, a także wyprała nam rzeczy (gdyż pralnia to jej kolejne źródło dochodu) oraz fakt, iż siedząc na balkonie wieczorową porą, dało się ściągnąć niezabezpieczony sygnał WiFi z pobliskiego centrum handlowego :). Kolejną ciekawostką miejsca był fakt, że na podeście przed wejściem na pierwsze piętro trzeba było pozostawić buty – jak w prawdziwym muzułmańskim domu.

Drugi dzień zaczęliśmy od wybornego śniadanka w małym skupisku straganów z jedzeniem przy końcu 'naszej' ulicy (to miejsce wraz z jednym straganem stricte dla wegetarian wskazała nam Aurelia – też wegetarianka, jeszcze raz dzięki :)!), następnie zabraliśmy się za zwiedzanie miasta, które dostawało się kolejno pod panowanie Chińczyków, Portugalczyków, Holendrów i Brytyjczyków. W centrum miasta góruje wieża widokowa, na którą wjazd kosztuje 20 RM, więc ją sobie darowaliśmy. Odwiedziliśmy Muzeum Proklamacji Niepodległości Malezji, drewnianą replikę pałacu miejscowego sułtana (każdy region Malezji ma własnego sułtana)

pozostałość portugalskiego fortu i bramy doń prowadzącej (Porta de Santiago) oraz chyba najbardziej charakterystyczny budynek w mieście, cały czerwony gmach dawnego ratusza będący także rezydencją holenderskiego gubernatora, tzw. Stadthuys – podobno najstarsza zachowana w pełni holenderska budowla na Wschodzie wraz z przyległym kościołem Christ Church o tym samym kolorze :).
Miejsce to stanowi centrum miasta, gdzie najłatwiej spotkać tak ciekawie upiększających swe pojazdy rykszarzy :)stąd też prowadzi już prosta droga do chińskiej dzielnicy – kolejnej atrakcji miasta.
To właśnie tutaj znajduje się najstarsza w Malezji chińska świątynia Cheng Hoon Teng (Świątynia Zielonych Chmur), której wszystkie elementy zostaly przywiezione z Chin. Chinatown wciąż zamieszkiwane jest głównie przez zasymilowanych Chińczyków, których wkład w miejscową kulturę kulinarną daje zupełnie nową jakość zwaną Baba Nonya czyli mieszankę malajsko-chińską (podobna sytuacja panuje w Georgetown, tyle że tam mamy do czynienia z wpływami kuchni tajskiej). Daniem które przypadło Kami i Małemu do gustu był popiah czyli rodzaj naleśnika à la spring roll z farszem z mięsa, tofu, chili i czosnku.
Główna ulica Chinatown to ciąg małych sklepików z antykami, pamiątkami, tekstyliami, przeplatana małymi knajpkami i herbaciarniami, jednakże wieczorową porą jest ona dość wyludniona choć nie bez specyficznego uroku
Okazuje się też, że co jak co ale Chińczyk ma łeb na karku zwłaszcza do interesów i ceny tak poszukiwanego przez nas złocistego napoju u niego są nieco niższe niż w wielkich sieciach handlowych – a jednak da się :))! Kolejna niespodzianka spotkała nas w jednym z małych sklepików, nie mogliśmy oczom uwierzyć i zaraz zakupiliśmy oraz skonsumowaliśmy to 'coś', by sprawdzić czy aby nie za mdłe ;)) - mistrzostwo świata to to nie było ale po zmieszaniu z zimnym izotonikem przeszło pozytywnie test smakowy :)).
Malutka indyjska dzielnica ogranicza się właściwie do jednej ulicy z przyległościami i niczym nas nie zaciekawiła poza jednym z szyldów

Dżungla, nie taaaaaka straszna --> czysta turystyka (autor Mały)

2008-12-16T21:04:00.005+08:00

Możliwości dotarcia do dżungli Taman Negara jest wiele, można na przykład pojechać spod hoteli w Chinatown w Kuala Lumpur do miasteczka Kuala Tembeling (40RM), a stamtąd łódką za 35RM na miejsce czyli osady Kuala Tahan, gdzie mieści się siedziba dyrekcji Parku Narodowego Taman Negara i która stanowi wrota do dżungli. Można też wybrać połączenie tańsze z małego dworca autobusowego usytuowanego przy stacji kolejki Monorail Titiwangsa w Kuala Lumpur i pojechać za 19RM do Jerantut, a stamtąd lokalnym autobusem (7RM) wprost w objęcia dzikiej dżungli. Wybraliśmy wersję tańszą, zostawiając sobie podróż łodzią na drogę powrotną.
Nocleg znaleźliśmy w Durian Chalet – lokalnej wersji gospodarstwa agroturystycznego ;), prowadzonego przez bardzo miłą muzułmankę (obowiązkowo zawsze w chuście), w sali zbiorowej za 10RM od osoby. Nie wszystko było OK, gdyż w prezencie otrzymaliśmy grzyba (co w tym klimacie jest normą nawet w klimatyzowanych pokojach), który przecudnie pokrywał nasze poduszki, od razu zrezygnowaliśmy z luksusu opierania głów na czymś takim. Najbardziej polecany nocleg przez Lonely Planet – Tahan Guesthouse, był niestety zamknięty.
Podróż do dżungli następnego ranka zaczęliśmy od śniadania, w restauracji na rzece która służyła również za przystań dla małej łodzi która za 1RM zawoziła na drugą stronę rzeki do kwatery
głównej Parku. Tam po uiszczeniu opłaty wjazdowej
1RM oraz 5RM za możliwość robienia zdjęć
byliśmy prawie gotowi atakować dzicz. Jeszcze tylko spodnie w skarpetki – bo pijawki i... w drogę.
Większość dróg w dżungli była zbudowana z plastikowych pomostów – do dzikości było temu bardzo daleko...:(

Musieliśmy się natrudzić żeby znaleźć prawdziwą dżunglę, (choć istna ściana zieleni i prawdziwy raj dla botanika otaczał nas ze wszystkich stron) ale było warto, ja przypłaciłem to dwoma pogryzieniami przez pijawki (tak wygląda to małe paskudztwo)

nic to nie bolało, jednak krwi poleciało dużo. Pijawki przebiły mi skarpetkę, nawet nie wiedziałem kiedy. Kami miała dodatkowo nogi obwinięte bandażem elastycznym i jak się okazało dla tych robali to bariera nie do przejścia – ona jako jedyna w ogóle nie została pogryziona (a chciała, żeby zobaczyć jak to jest :))

Największą atrakcją parku to Canopy Walkway – wejście 5RM. Są to mosty przeplecione między drzewami nad przepaściami, rowami, kanionami, rzekami. Super zabawa trwająca ze 20 minut, warto skorzystać, aczkolwiek jeżeli człowiek szuka adrenaliny to nie za bardzo, widoki przepiękne ale 100% bezpieczeństwa, nawet gdyby się starać to nie ma szans na upadek z 45 metrów.

Stamtąd zaatakowaliśmy okoliczny szczyt Bukit Terasek, gdzie w punkcie widokowym, z którego roztaczał się taki widok:

spotykamy kogo?? Oczywiście :)!! – naszą znajomą parę z Szamotuł, która leciała z nami samolotem z Berlina do Bangkoku i na którą 'wpadliśmy' na szczycie wieży telewizyjnej w Kuala Lumpur (i niech ktoś mi powie, że Azja jest duża ;))
Cały spacer trwał około 5 godzin, ale my czuliśmy się jak po 2 dniowym marszu po Tatrach, upał a do tego wielka wilgotność wypompowują z człowieka wszystkie siły.
Wieczorem wyszliśmy posłuchać odgłosów dżungli - istny hałas ale super, niestety komary nie pozwoliły na zbyt długą rozkosz audio.
O 9 rano jest łódź do Kuala Tembeling, potem za 5RM mieliśmy połączenie do Jerantut, pociąg do Gemas (9RM) odjazd 12:20, a potem to już z górki, podmiejskim autobusem do Tampin (5,60RM) i prosto do Melaki (4,30RM) na główny dworzec autobusowy koło dużego Tesco.

Kuala Lumpur - dzień drugi - by kami

2008-12-15T21:19:00.003+08:00

Plan na rano był dość ambitny – Piotrek został wysłany już o 7 rano po bilety na Petronas Twin Tower (sam się zgłosił na ochotnika, w sumie za dużo i tak w nocy nie spał bo o 5 rano grała jego ukochana 'Barca' (i wygrała z Realem w Gran Derbi 2 : 0 :)))) – latał więc po całym mieście szukając transmisji meczu w TV :D, Mały miał jechać na dworzec autobusowy dowiedzieć się o której mamy połączenie do Taman Negara, a ja miałam dłużej pospać:) Jak widać każdy miał 'sprawiedliwie':) przydzielone zadanie, jak zwykle jednak nam nie wyszło – okazało się, że bilet można dostać tylko jeden na 'głowę', więc po krótkim sms od Piotrka zerwaliśmy się gwałtownie na nogi i biegiem pod Twin Towers – przy okazji po drodze poznaliśmy sympatyczną Amerykankę z pochodzenia Koreankę:), która również udawała się w tym kierunku. Biletów dziennie jest 1000 i są bezpłatne, ale trzeba wcześnie rano się po nie udać ponieważ kolejki są długie, a pierwszych kilkaset biletów wykupują przewodnicy wycieczek, którzy biorą po 70 naraz – i gdzie tu sprawiedliwość?
Gdy zebraliśmy się ponownie do kupy okazało się, że wchodzimy jako jedna z pierwszych grup. Dokładnie nas 'przetrzepali', łącznie ze sprawdzeniem plecaków (mi zabrali do depozytu nóż - scyzoryk), następnie zaproszono nas do mini sali kinowej gdzie puszczono nam krótki filmik o tym jak powstawały dwie wieże (świetna komputerowa prezentacja) oraz opowiedziano nam trochę o firmie Petronas (czyt. spot reklamowy). Przesympatyczny pan przewodnik ( jak się później okazało, miał polskich przyjaciół) zabrał nas do windy i heja (znowu super szybko) na 41. piętro, gdzie zawieszony jest most – zwany SkyBridge. Jest to najwyższy most na świecie zawieszony pomiędzy dwoma budynkami, ciekawostkę może stanowić fakt iż jest on ruchomy – pod wpływem wiejącego wiatru wieże nie są 100% stabilne więc most pomiędzy nimi musi wykazywać się elastycznym połączeniem ze ścianami budynków. Na górze 10 minut na zdjęcia i z powrotem windą w dół.

Dla każdego kto odwiedza KL, wizyta na Twin Towers jest obowiązkowa. Budowla ta zrobiła na mnie niesamowite wrażenie, pokazując jak myśl ludzka biegnie do przodu, jak wiele już potrafimy. Bliźniacze wieże wykonane są z ton szkła i stali, w ich wzornictwie przeplata się islamska symbolika wraz z nowoczesnością. To wizytówka całej Malezji i powód do dumy.
Po wizycie na Twin Towers chłopaki pojechali na tzw. (po noszemu ;) „berzę” czyt. nie jak „rz” lecz „r” i „z”(po polsku – dworzec), dowiedzieć się co i jak z dojazdem do Parku Narodowego Taman Negara, a ja udałam się do hoteliku aby w spokojności posiedzieć trochę w sieci (i zaktualizować blog oczywiście:)).Gdy okazało się, że autobus mamy dopiero nazajutrz, chcąc nie chcąc zapłaciliśmy za kolejną noc w hotelu i postanawiając nie tracić dnia i pojechaliśmy na wycieczkę krajoznawczą do miejsca zwanego Batu Caves (bilet 2 RM, autobus nr 11, odjazd spod Bangkok Bank),13 km na północny zachód od stolicy. Jest to system trzech połączonych ze sobą jaskiń oraz miejsce hinduistycznego kultu. Fruwają tam też nietoperki ;) Aby się dostać do środka, trzeba pokonać 272 schody prowadzące w górę, do wnętrza pierwszej jaskini, a wejścia strzeże 43-metrowa, najwyższa na świecie statua Murgi, (ale kto to jest to nie mam zielonego pojęcia:)) Podobno w czasie Thaipusam (przełom stycznia i lutego, ich wielkie święto religijne)w czasie trzech dni przez te jaskinie przewija się około milion pielgrzymów (ciężko nam było to sobie wyobrazić), którzy biorą udział w obrzędach – niejednokrotnie masochistycznych.

W drodze powrotnej postanowiłam razem z Piotrasem skosztować świeżego kokosa. Pan hindus czterema sprawnymi ruchami nożem – maczetą 'obrobił' kokoska, zawartość przelał sprytnie do woreczka, nie zapominając o wyłuskaniu tego co na ściankach. Niestety nie jest to tak jak w reklamie Bounty, mleko ma charakter wodnisto-szarej substancji o smaku kwaśnej wody, kokosa nie czuć wcale, a 'zdrapki ze ścianek' podchodziły swoim smakiem pod galaretkę o smaku nic, która koło kokosa tylko leżała:) Cóż...smakowa wtopa tygodnia.

Wieczorem, jak na prawdziwą kobietę przystało:), rzuciłam się w wir zakupowych szaleństw – w końcu byliśmy w stolicy:). Wszystko pięknie ładnie, tylko że kolor mojej skóry odbiegający nieco od koloru skóry miejscowych był powodem do ciągłych zaczepek naganiaczy oferujących dosłownie wszystko: od masażu stóp, poprzez podrabiane torebki, ciuchy, buty i zegarki, a skończywszy na fałszywych DVD i CD - i nie ma się tutaj co irytować – trzeba grzecznie odmówić a żeby dobić 'przeciwnika' na koniec – ładnie się uśmiechnąć :) Po 9pm szybki wyskok do pobliskiej chińskiej knajpki na zupkę a'la rosół, powrót do hotelu i nyny – nazajutrz ponownie czekała nas wczesna pobudka.. (kiedy ja się wyśpię?! :D)

Kuala Lumpur – przygniata – by Mały

2008-12-14T21:15:00.003+08:00

Kuala Lumpur przygniata i to w pełni tego słowa znaczeniu. Wokół same wielkie wieżowce, im większe tym lepsze, im masz wyżej biuro tym jesteś większym bossem, a im jesteś większym bossem tym jesteś bogatszy. Biedota ciśnie się w małych klitkach w chińskiej dzielnicy, w Małych Indiach na północ od centrum i w podmiejskich blokowiskach. Mimo wszystko KL jest na swój olbrzymi sposób piękne.
Całe miasto można zwiedzić w ciągu jednego dnia. Po śniadanku u chińczyka, nazw specjałów nie pomnę ale smak pamiętam do teraz, ruszyliśmy na Plac Merdeka (Plac Niepodległości)- główny i reprezentacyjny plac miasta, nad którym na 100 metrowym maszcie powiewa malezyjska flaga.
Przechodząc koło budynku Poczty Głównej, dotarliśmy do głównego meczetu Negara, który dla mnie wyglądał jak nie do końca otwarty parasol. Wejście do meczetu jest darmowe, jednakże jeżeli ma się zbyt krótkie spodnie mężczyzna musi ubrać strój rycerzy Jedi rodem z Gwiezdnych Wojen, a kobieta musi dodatkowo przykryć włosy kapturem.

Następną godną uwagi pozycją w planie zwiedzania jest interaktywne Narodowe Muzeum Historyczne (wjazd 2RM). Na dwóch piętrach pokazywana jest historia Malezji od czasów prehistorycznych, przez kolonialne, wojenne aż do uzyskania niepodległości w 1957 oraz czasy obecne. Wszystko jest okraszone filmami, prezentacjami multimedialnymi, dźwiękiem i muzyką, naprawdę warto zobaczyć!!!
Koło muzeum leżą ogrody i planetarium, niestety nie udało nam się nimi nacieszyć bo przyszła popołudniowa burza i musieliśmy ją przeczekać na dworcu głównym. Burze i ulewy o tej porze roku to norma, są zawsze popołudniu i trwają koło godziny – zima jednym słowem:)
Z dworca, kolejką Monorail, taką dziwną - na poduszce magnetycznej (1,2RM) pojechaliśmy na wieżę telewizyjną podziwiać panoramę miasta ROBI WRAZENIE!!!
Wejście na wieże kosztuje 20RM. Na wysokość ponad 300metrów wiezie cię expresowa winda z taką szybkością, że co chwilę musisz przełykać ślinę, bo uszy zatyka różnica ciśnień. W windzie spotkaliśmy parę Polaków, z którymi razem lecieliśmy do Bangkoku z Berlina – cóż, jaka ta Azja jest mała:) Na szczycie spędziliśmy 2 godzinki czekając na zachód słońca, obserwując jak 'dzienne' KL przeistacza się powoli w 'nocne' KL, powoli zapalają się tysiące neonów i świateł - warto było - widoki cudne :) Popatrzcie tylko:

Na zakończenie dnia jeszcze czekała nas wizyta pod Petronas Twin Tower. Żeby zrobić fajne zdjęcia budynku trochę się trzeba natrudzić, bo mimo że to jeden z najwyższych budynków na świecie, jest otoczony przez inne wysokie budynki. Udało się od strony olbrzymiego supermarketu z elektroniką :)
Chcieliśmy się do niego koniecznie wybrać ale niestety godziny otwarcia w dniu następnym zupełnie nam nie odpowiadały.

Zmiany, zmiany, zmiany... - by Mały

2008-12-14T21:05:00.000+08:00

Miało być prosto i nieskomplikowanie, a wyszło jak zwykle. Z Tanah Rata chcieliśmy się dostać do Parku Narodowego Taman Negara. Do wyboru mieliśmy dwie opcje: mini busem do miasta Gua Musang za 40RM i dalej za około 20RM na miejsce lub tańszą ale z kilkoma przesiadkami do Kuala Kubu Bahru. Wybraliśmy oczywiście tańszą wersję ale zmieniło nam to radykalnie plany.
Ruszyliśmy w trasę o 11 rano i po 4 przesiadkach i wydaniu w sumie po 17RM (Tapah – Sungkai – Tg. Malin) dotarliśmy do miasta Kuala Kubu Bahru. Stąd miała być prosta droga do Parku Narodowego. Droga była, a i owszem, tylko autobusu nie było:( , za to byli zawsze chętni do pomocy za niebiotyczną kasę taksówkarze, którym zarabiać nie dajemy – więc byliśmy w tak zwanej d.... :) Ich oferta – 90 RM za kurs wydała nam się śmieszna, więc po krótkiej naradzie, zmieniliśmy nasz cel na Kuala Lumpur. Przed nami jeszcze tylko jedna przesiadka w Rawang i szczuplejsi o kolejne 4RM docieramy do stolicy.
Cała podróż zajęła nam ponad 6 godzin, ale połączenia były ze sobą zsynchronizowane i nie czekaliśmy dłużej niż 10 minut na każdy następny autobus. Przy okazji podróży poznaliśmy niezły zakątek Malezji pełen dzikiej przyrody, a pod koniec podróży olbrzymie plantacje daktyli które ciągnęły się kilometrami na okolicznych wzgórzach.
Autobus wysadził nas w chińskiej dzielnicy przy jednym wielkim targu jakim jest ulica Petaling.
Troszkę czasu zajęło nam zorientowanie się co i jak i po kilku nieudanych próbach znalezienia lokum na noc trafiliśmy do hostelu Backpackers Travellers Inn. Pokój 3 osobowy, bez okna,wspólna łazienka na korytarzu czyli standard za 42RM, ale czysto, schludnie i bez insektów, więc nie ma co narzekać.
Wieczorem standard – prysznic i na miasto, na smaczną kolacyjkę w chińskiej jadłodajni.

Cameron Highlands – czyli górki i pierwszy kontakt z dżunglą - by Mały

2008-12-14T11:25:00.008+08:00

10-12-2008 środa

Z Georgetown wykaraskaliśmy się wcześnie rano,droga powrotna na ląd to oczywiście prom, mieliśmy szczęście bo załapaliśmy się na wschód słońca -->widok magiczny!!!

Idealnie trafiliśmy na autobus,który zawiózł nas do Tanah Rata, małego miasta w środku Cameron Highlands takich miejscowych Beskidów, tylko z cieplejszym i bardziej parnym klimatem. Bus kosztował 33RM, był to stary rzęch który ledwo dawał sobie radę na górzystym szlaku. Podróż miała trwać 4 godziny, ale można to między bajki wsadzić, jechaliśmy ponad sześć z pół godzinną przerwą w mieście Ipoh.

Tanah Rata to jedna ulicówa, coś jak Zawoja tylko 10 razy mniejsza, aczkolwiek bardzo miła, z dużą ilością knajpek indyjskich, chińskich i malajskich.

Znaleźliśmy super miejscówkę do spania – TWIN PINES GUEST HOUSE (www.twinpines.cameronhighlands.com) za 10RM (czyli jakieś 10 zł) od głowy. Mieliśmy własny pokój z kibelkiem i prysznicem na korytarzu. Najmilszą niespodzianką był ciepły prysznic, szaleństwo !!!

Popołudnie minęło nam na zorientowaniu się co warto zwiedzić i zobaczyć, nieocenioną pomocą służył właściciel naszego hostelu -> ogólnie bardzo uczynny człowiek :)

Na kolacyjkę wybraliśmy się do indyjskiej jadłodajni – za Tandori z kurczakiem i kawkę zapłaciłem 8RM a było tego tyle że skończyć nie mogłem. Piter aka Kielon też ma tu raj,w knajpach wiedzą co to jest wegetarianizm i weganizm, pytają nawet czy może jeść jajka, znaczy obsługa na wysokim poziomie za bardzo przystępną cenę. Spróbujcie w Polsce za obiad z kawą i deserem zapłacić 6 złotych ;)

Podróż dała nam się na tyle we znaki że o 20tej spaliśmy jak dzieci.

11-12-2008 Czwartek

Pomysł był taki, żeby w góry uderzyć wcześnie rano, więc już o 7rano zameldowaliśmy na śniadanie (bardzo syte + kawa za 5RM). Autobus miał być o 7:30 ale wyleciał z rozkładu. Mając do wyboru drałowanie asfaltem 8 kilosów, lub czekanie godzinę na następny wybraliśmy trzecią opcję czyli taksówkę - 15RM za kurs. Trasa naszej marszruty przecinała największą plantacje herbaty w Malezji,

krzaki pokrywały okoliczne wzgórza jak okiem sięgnąć, widoki super, największe nasilenie zieleni jakie widziałem w życiu. Po godzince doszliśmy do fabryki, przetwórni, składu herbaty firmy BOH. Zwiedzanie jest za darmo a na miejscu można podegustować napoju w miejscowej herbaciarni i muszę powiedzieć że jest naprawdę smaczna a my Polacy, to co pijemy w kraju do miejscowego napoju nawet się nie umywa.

Idąc dalej, 30 minut za herbaciarnią znajduje się farma truskawek. Kto by pomyślał, że w środku grudnia będziemy jeść lody ze świeżymi truskawkami zerwanymi wprost z krzaka:)

Następnym naszym punktem dnia był najwyższy szczyt okolicy Gunung Brinchang 2031 m n.p.m. lub jak wolą sataniści 6666 stóp ;)). Podejście jest mało strome, idzie się asfaltem, aż na sam szczyt, na którym ustawiły się anteny telewizyjno - telekomunikacyjne. Po drodze mijały nas busy pełne leniwych turystów dla których ta góra jest kolejnym punktem ich drogiej, całodniowej wycieczki (95RM). Na szczycie stoi także wieża widokowa i jak ma się szczęście i nie ma mgły to ekstra widać okolice!

Szlak w dół to prawdziwe wyzwanie, stromo w dół, mokro, błotniście, wszędzie konary, kamienie i ślisko jak diabli. Pierwsze 500 metrów robiliśmy pół godziny.

Na szczęście potem było już tylko lepiej ale i tak dwu i pół kilometrowy szlak robiliśmy prawie 2 godziny. Ubłoceni i brudni zeszliśmy do miasta Brinchang i szczęśliwie od razu mieliśmy lokalny autobus do Tanah Rata (1,30RM).

Idealnie zdążyliśmy przed godziną deszczową, która tu w górach przypada około godziny trzeciej i trwa około godziny. Szybko wzięliśmy gorący prysznic, oddaliśmy pranie (7kg za 9RM) i się wypogodziło!

Kolacyjka, tym razem w chińskiej restauracyjce za 7RM i opracowywanie planu na jutro. Znów pomocny był właściciel hostelu któremu za pomoc wielkie dzięki :)

Penang - kulinarny raj? (autor Słonik Kielonik :))

2008-12-09T22:41:00.006+08:00

Bladym świtem dane nam było przekroczyć wąski przesmyk zwany Kanałem Północnym oddzielającym wyspę Penang od stałego lądu. Prom na trasie Butterworth – Georgetown kosztuje 1.20RM, zaś z powrotem... jest za darmo :)! Cała podróż trwa ok. 15 min. Po wylądowaniu udajemy się w poszukiwanie noclegów i przyglądamy się ciekawie budzącemu się ze snu, nietuzinkowemu miastu jakim jest Georgetown. Dlaczego aż tak nietuzinkowemu? - gdyż koegzystują tu ze sobą trzy różne grupy etniczne, religie, kultury i... kuchnie :) i choć zapewne nie bez konfliktów ale jakoś żyją ze sobą Chińczycy (którzy liczebnie wiodą prym), Hindusi i Malajowie (którzy są w zdecydowanej mniejszości, pomimo że to przecież Malezja :). Podziały etniczne mają też przełożenie na podział terytorialny miasta. Mamy więc tutaj i Chinatown i Little India – wystarczy skręcić za róg by nie tylko znaleźć się na innej ulicy ale także i w zupełnie innej rzeczywistości :). Niesamowite uczucie, kiedy z 15 krokami przeskakuje się z Chin do Indii, a to wszystko dzieje się w Malezji :).

Największe skupisko tanich noclegów jest w Chinatown, tam też udało nam się zakwaterować w EA Budget Hotel, miejscu mało reprezentacyjnym, powiedzmy szczerze dość obskurnym (pierwszym widokiem jaki ujrzały nasze oczęta na drodze dojazdowej do hotelu był wielki i tłusty, ale dość statyczny bo już rozjechany książkowy okaz szczura rynsztokowego:)) ale wszystkie te niedogodności zrekompensowała nam cena 3 osobowego pokoju (40RM za noc), dostęp do WiFi oraz niesamowicie miła obsługa, stanowiąca idealny przekrój społeczności Georgetown czyli jednego dnia w recepcji siedział Malaj, drugiego jakaś mieszanka hinduskopodobna a na zakończenie bardzo miły i pomocny Chińczyk o fizjonomii Quasimodo ale też i pięknym sercu :).

Jedno z pierwszych spostrzeżeń w Georgetown była niesamowita wysokość krawężników. Najpierw podejrzewaliśmy możliwe podtopienia, wszak to wyspa ale wkrótce wszystko się wyjaśniło. Georgetown, jak i chyba wszystkie azjatyckie miasta i mieściny ma bardzo nieskomplikowany i przejrzysty system kanalizacyjny... i to dosłownie :D, czyli widać wszystko co u sąsiada z rur leci wprost do rynsztoka. Stąd te wysokie krawężniki i chodniki. Trzeba bardzo uważać, bo Malezyjczycy nie traktują zasad BHP zbyt serio i często się zdarza, iż nagle na twej drodze pojawia się ziejąca czernią czeluść, o zapachowych aspektach w upalny dzień owej 'niespodzianki' nie trzeba przekonywać. W rynsztoku jak to w rynsztoku, odpadki mienią się wszystkimi kolorami tęczy, a na nich żerują taaaaaaakie szczurzyska!!! - jak na grubie w Fileburgu ;)), w nocy zaś owe stworzenia bezczelnie pałętają się po ulicach zaś wiele kotów ordynarnie je ignoruje, chyba wychodząc z założenia, że nie ma co ryzykować, wszak człowiek też wykarmi ;).
Jako że krzyżują się tu trzy różne światy, mieliśmy okazję podczas standardowego obchodu Georgetown, widzieć jedną z kilku chińskich świątyń, (ta akurat poświęcona była bogini miłosierdzia) połączoną z domem spotkań lokalnej chińskiej diaspory (Kuan Yin Tieng),

świątynię Heinan Temple dedykowanej Mar Choi – opiekunce 'tych co na morzu' oraz charakterystyczny meczet Kapitana Kellinga o niecodziennym, utrzymanym w hinduskim stylu minarecie (fundator pochodził z tamtych stron).

Czasy kolonialne także odcisnęły piętno na obliczu miasta, co krok w centrum natknąć się można na pozostałości z tego okresu w lepszym bądź gorszym stanie technicznym (czyt. niektóre z nich to prawie walące się rudery), do tych ciekawszych należy zaliczyć ratusz miejski, wieżę zegarową,

oraz wspaniale odrestaurowany, prawdziwy kolonialny pałac w sercu miasta, o nieznanym nam teraz przeznaczeniu, a także Fort Cornwallisa, pierwszy przyczółek lądujących w Malezji Anglików.

Drugi dzień pobytu upłynął nam pod znakiem wyjazdu za miasto, na pobliskie wzgórze Pennang Hill – letnie miejsce odpoczynku umęczonych upałem mieszkańców Georgetown. Autobus spod centrum handlowego Kompleks Komtar lub z głównej ulicy Lebuh Chulia kosztuje 1,5RM (za odliczoną gotówkę, bo kierowca tylko zbiera kasę do skarbonki ale nie wydaje reszty) i kieruje się na Air Itam. Tam też, po przejściu szpaleru straganów spod znaku 'kup pan pierdół', gdzie wyśledziliśmy nawet coś na kształt góralskiej ciupaski :) oraz zasyfionego oczka wodnego z setkami żółwi – raczej smutny widok, docieramy do największego kompleksu buddyjskiego w Malezji – Kek Lok Si Temple (wejście do pagody 2RM).

Ponad nią piętrzy się 40 metrowy posąg Guan Ying Bodhisattva wykonany z brązu, podobnież największy tego typu posąg na świecie. Oczywiście właśnie budują mu piękny daszek więc wygląda jak usytuowany w samym środku budowy, a tak ma wyglądać jak może kiedyś skończą.

Trzeba tu dodać, iż kolejna rzecz która rzuciła nam się w oczy to zastraszająca wręcz ilość odwróconych bądź też i nie swastyk – w buddyjskiej symbolice to znak pomyślności i ma jak najbardziej pozytywne konotacje, nam jednak wciąż trudno się do nich przyzwyczaić.

Nie omija on także punktów gastronomicznych, widocznie tam też trzeba mieć szczęście ;))

Kolejnym punktem zwiedzania miała być kolejka na szczyt Pennang Hill, jednakże z powodu ciężkiej zimy ;) akurat była nieczynna do odwołania, więc obeszliśmy się ze smakiem. Po powrocie do miasta odwiedziliśmy dość mocno 'zrekonstruowany' Fort Cornwallisa (wstęp 3RM), który nie zrobił na mnie zbyt wielkiego wrażenia, za to Kami miała tam używanie, bo do dziś z niewiadomych mi powodów historyczno-muzealnych na terenie fortu pasły się dwa koniki, a jak są koniki to Kami ma banana na twarzy i zapomina o bożym świecie - tym razem też tak było :)).

Największą jednak dla nas atrakcją Georgetown bezapelacyjnie było... jedzonko :)!! Pennang jest kulinarnym centrum Malezji, krzyżują się tu wpływy kuchni chińskiej, malajskiej, indyjskiej i tajskiej. To właśnie tutaj, zagłębiając się w jedną z etnicznych dzielnic, ma się niepowtarzalną szansę zapoznania z różnymi 'filozofiami kuchennymi' ;)). W chińskich knajpach i u sprzedawców ulicznych (czyli tam gdzie jest najtaniej, najciekawiej i gdzie jadają autochtoni i my – reszta 'białasów' woli śniadania kontynentalne za 3 razy więcej w specjalnych knajpach serwujących jedzenie zachodnie:) królują 'mee' (czyt. mi) czyli smażone, wszelkiego rodzaju noodle/jajeczne, ryżowe, sojowe makarony z mięsiwem wszelkim do wyboru (nawet wieprzowiną nie uznawaną przez muzułmanów) i gotowanymi warzywami oraz dania z ryżem na wszelkie możliwe sposoby. Kuchnię malajską eksplorował Mały w Espalande Food Centre czyli w miejscu gdzie są skoncentrowane stragany z żarciem, a miejscowych przewija się masa. Zafundował sobie 'rojak' (czyt. rodżak, po malezyjsku: mix) ze wszystkich dostępnych na straganie owoców morza, podlanych dość ostrym sosem pomidorowym (sos ciepły, frutti di mare zimne), porcja była tak wielka że Mały pod koniec się poddał i nie wmłucił wszystkiego :), jego podniebienie było jednak wniebowzięte, portfel zresztą też bo ta orgia smaku kosztowała go tylko 5RM (czyli... 5 zł!!). Oto dowód:

Tutaj też Kami zamówiła sobie kawę (trzeba zaznaczyć że ma być ciepła, bo standardowo podają z lodem – bo kto normalnie pije ciepłą kawę w tropikach, tylko pokręcone 'białasy' ;D ), podaną w sposób widoczny poniżej :))))

Największa jednak gratka to niekończąca się chyba podróż po smakach i kolorach kuchni indyjskiej. Little India nie jest może duża ale to właśnie tam przeżyliśmy z Kami najbardziej egzotyczną kulinarną przygodę :). Restauracja Krsna (75 Lebuh Pasar – osobiście polecam!) wyglądem przypominająca raczej tani bar niż przybytek zwany restauracją serwuje tanie i bardzo dobre żarełko, nie musiałem szefowi sali tłumaczyć iż jestem 'bezmięsnym', Hindusi doskonale wiedzą co to znaczy – genialni ludzie :)!, pokiwał głową ze zrozumieniem a ja poddałem się rekomendacji 'dania dnia'. Jako napitek pojawiła się Masala Teh, herbata z mlekiem oraz lekką mleczną pianką na wierzchu (powstałą podczas specjalnego procesu nalewania z dużych wysokości, zależnie od długości ramienia nalewającego :) i korzennymi przyprawami - smak tak przedziwny i oryginalny, dający się spuentować hasłem: 'herbata na ostro' ;)) - zdecydowanie warta spróbowania. Teraz zaś gwóźdź programu czyli danie główne. Wzmiankowany przybytek kulinarny specjalizuje się w daniach typu 'banana-leaf-meal' czyli coś co dzieci i nie tylko ;) zapamiętają do końca życia i potwierdzą, że jedzenie może być zabawą – najsmaczniejszą zabawą na świecie :))!! Banana-leaf-meal (choć bardziej trafne określenie to banana-leaf-mess ;)) to danie serwowane na prawdziwym liściu bananowca. Na środku pojawia się ryż lub zawijany 'naleśnik' wypełniony farszem typu masala, dookoła zaś w małych miseczkach różne sosy/dodatki w liczbie minimum sześć (jako szczęśliwiec miałem szansę też i konsumować zestaw z 8 dodatkami!!). Teraz czas na atrakcję wieczoru :). Do posiłku nie podaje się ani pałeczek ani noża, widelca czy łyżki, je się wyłącznie... rękami a dokładnie tylko prawą :)) (lewa jest zarezerwowana dla tzw. czynności ubikacyjnych). Ryż miesza się z wybranym dodatkiem, zalewa sosem dostępnym na stole (przeważnie 3 do wyboru) i... pakuje się palcami prosto do buzi :)). Po chwili bałagan (zwłaszcza u początkujących takich jak my :) na liściu przypomina zupopodobną papkę ale połechtane kubki smakowe doznaniami od kwaśnych, słodkich po ostre i korzenne wysyłają tylko jeden sygnał – raj :))!! Oczywiście po chwili byliśmy upaprani ryżem po sam przegub ale nic to – dawno się tak dobrze nie bawiłem przy stole :)). Na zakończenie dostałem jeszcze 'murtebak' rodzaj indyjskiego placka jak pizza, który już ledwo zmieściłem, konsumowany oczywiście tym samym sposobem, a wszystko to kosztowało mnie 4,5 RM :)!!! Niebo w gębie :)!! A tak wygląda Kami nad swoim 'liściem' :))

Hat Yai czyli "welcome to Tijuana" :) autor: Słonik Kielonik

2008-12-09T15:32:00.011+08:00

Hat Yai (czyt.Ha Dżai) wita nas gromkim rykiem setek gardeł... hmm... takiej owacji w okolicy dworca się nie spodziewaliśmy :). To jednak nie na naszą cześć tylko król miał akurat w tym dniu urodziny, więc centrum zalały tłumy w żółtych barwach (tutaj to kolor królewski) z flagami Tajlandii i królewskimi, śpiewając, modląc się, machając i w ogóle robiąc ogólny harmider z ogniami sztucznymi włącznie :) - patrz zdjęcia na Picasie.
Samo Hat Yai to miasto prawie graniczne, słynące z wielkiej ilości... salonów piękności, wszechobecnych straganów z konfekcją (ten naród chyba żyje tylko z handlu :), świateł, neonów, pań lekkich obyczajów i wiecznego ruchu. Poza tym w tym mieście nie ma nic ;).

Nasz nocleg wypadł nam w zdecydowanie pamiętającym lepsze czasy Guest Housie Cathay, dużym, ponurym budynku wypisz wymaluj jak hotel Pionier w Symferopolu czyli sowieckich molochów czar stanął nam przed oczami. Na szczęście cena za 3os. pokój z wiatrakiem była bardzo do przyjęcia więc nie marudzimy. Rano Mały znika w stronę granicy, by wreszcie zakończyć 'bieg po wizę' my, tzn. Kami i ja leniwie włóczymy się po mieście, którego dzienne oblicze w porównaniu do nocnego przypomina raczej wyplutą po imprezie, leciwą już córę Koryntu niż młódkę, którą się wydawała być w blasku neonów - że tak to górnolotnie ujmę :)). Jednym słowem wszystkie miasta graniczne świata wyglądają tak samo: atrakcyjne nocą - paskudne w dzień. Tymczasem Mały wysyła nam wiadomość, że wizy nie dostał, więc zwijamy manele i jedziemy w stronę granicy. Bus za 40B, nie wrzucając podczas całej prawie dwugodzinnej jazdy trzeciego biegu (nigdy nie myślałem że tak się da - a jednak :) wiezie nas pod samo przejście graniczne, które przekraczamy bez zbędnych perturbacji, tyle że już po zmroku. Tutejszy zwyczaj zaś nie pozwala transportowi pozamiejskiemu na funkcjonowanie w ciemności (kolejna lekcja dla nas), więc ostatni autobus do Kangar, gdzie Mały na nas czekał, odjechał w siną dal. Tajskie Bahty zmieniamy na miejscowe Ringgity w sklepie, gdzie nawet nas nie orżnęli :) i załapujemy się na dalekobieżny autobus do Kuala Lumpur z ideą opuszczenia go w pobliskim Kangarze. Mały jednak postanawia ruszyć prosto do Butterworth, naszego kolejnego przystanku na trasie, my zaś ruszamy w pogoń za Małym :). Autobus jedzie prosto do Kuala Lumpur i nigdzie po drodze nie staje (taka jest wersja oficjalna ale nie ostateczna :). Za 10RM od głowy dane w łapę kierowcy jedziemy do Alor Star, gdzie już z łatwością złapiemy jakieś połączenie do Butterworth i rano dołączymy do Małego. A tu niespodzianka :)! W Alor Star, kiedy już chcieliśmy wyciągać plecaki z bagażnika, okazuje się iż w czarodziejski zupełnie sposób autobus jednak jedzie przez Butterworth, ba! zatrzymuje się tam nawet :) i pan kierowca ma dla nas nową propozycję. Za kolejne 20RM od głowy z radością nas tam zawiezie :) - a przedtem nawet tamtędy nie miał nawet jechać - cóż za uprzejmość z jego strony ;). Po krótkich targach za 15RM za osobę jedziemy dalej. Na miejscu okazuje się, że Mały już na nas czeka, więc czeredka znów w komplecie, a 25RM, które zapłaciliśmy za 'uprzejmość' pana kierowcy to... nominalna cena za przejazd na tej trasie :). Jednym słowem wszyscy zadowoleni, no może poza pracodawcą pana kierowcy, który na tym interesie nic nie skorzystał :). Ostatnim widokiem z okna autobusu jaki widzieliśmy jest panorama pięknie oświetlonych drapaczy chmur Georgetown na wyspie Penang - nasze kolejne miejsce do zwiedzenia...

Ciąg dalszy czyli CHCIWY TRACI DWA RAZY :)

2008-12-02T16:22:00.007+08:00

Oto c.d. w wykonaniu Słonika Kielonika czyli CHCIWY TRACI DWA RAZY :))

Jak już Kami poniżej nadmieniła 'pani na motorku' zjawiła się automatycznie na przystani w Pak Bara i jej twarz okrasił uśmiech na nasz widok. My też się ucieszyliśmy na jej widok pomni naszych jak najlepszych doświadczeń z poprzedniej współpracy. Zostawiliśmy bagaże w jej biurze i udaliśmy się na śniadanie bo raczej woleliśmy przepłynięcie 'speed boatem' zrobić na czczo, choć tym razem nie było żadnych sensacji żołądkowych, pewnie dlatego że 'speed boat' się nie popsuł i nie dryfował na otwartym morzu jak poprzednio, co kosztowało mnie zmianę tapety na twarzy z uśmiechniętej na blado-zieloną :) /Kami też nieźle zmuliło poprzednim razem ale się na blogu nie chciała przyznać ;D/ - w każdym razie nikt się za burtę nie wychylał by oddać Posejdonowi co posejdońskie ;). W Pak Bara są dwa rodzaje knajp: dla białych i dla autochtonów. Oczywiście my, pomni rad mojego ulubionego kucharza telewizyjnego imć pana Makłowicza :), staramy się chodzić do tych dla miejscowych, nie tylko dlatego że jest tam o połowę taniej ale też i dlatego, że nie przyjechaliśmy tutaj by na śniadanko jadać jak na młodych Europejczyków/Amerykanów przystało: jajka na tostach czy też kanapki z szynką (2 tosty z jajkiem jakieś 80B czyli prawie 8zł - wariaci :)! ). W każdym bądź razie za równowartość 65B fundujemy sobie pożywne śniadanko z ryżem w roli głównej (miałem omlet rzucony na porcję ryżu z sosem słodko-kwaśnym lub sojowym do wyboru - tak, tak tutaj się takie jada śniadania :), wychodząc z założenia że ryż to nasz odpowiednik chleba, nie wygląda to już aż tak strasznie, prawda :)? )i herbatką z mlekiem (w proszku, bo takie normalne, krowie jest drogie i dotychczas tylko raz mi takie tutaj podano ale to było w 'europejskiej' knajpie, przeważnie serwuje się mleko skondensowane i nikt się nie pyta czy chcesz słodką czy gorzką - po prostu dostajesz ulepek i ciesz się bracie tym co masz :). Knajpkę wybraliśmy ze względu na właścicielkę, przeuroczą muzułmankę, u której gościliśmy już poprzednio (więc jednak warto się starać o klienta, bo nie wiadomo kiedy znowu wróci), miejsce czyste, schludne, ona jak i jej mąż zawsze uśmiechnięci i choć o angielskim języku tylko słyszeli :), to menu mieli właśnie w tym języku, byli bardzo gościnni, starali się nam dogodzić jak mogli - doprawdy z przyjemnością tam kiedyś wrócę. Dla kogoś kto się wybiera w tamte okolice informacja lokalizacyjna, knajpka po lewej stronie drogi (patrząc w kierunku przystani), ok. 50 m. za naszym noclegiem o nazwie Budda Guesthouse, właścicielkę łatwo rozpoznać po serdecznym uśmiechu, okularach w złotej oprawce i muzułmańskiej chuście na głowie - czyt. to jest nasza rekomendacja kulinarna :).
Po śniadanku mieliśmy się udać prosto do Hat Yai (pisownia różna, zależnie od widzimisię ;), tymczasem nasza 'pani na motorku' usłyszała że Mały musi uprawiać bardzo tu popularny sport dla turystów czyli 'bieg po wizę' :) i oczywiście węsząc dobry interes zaoferowała nam swoją pomoc. Klarowała nam: po co będziecie jechać do Hat Yai, stamtąd do granicy i z powrotem, ja wam załatwie transport do Hat Yai, po drodze zapłatwicie wizę i wszyscy będą zadowoleni. Za dodatkową (!) opłatą 500B jedziemy autkiem z kierowcą w stronę granicy. Koleś fajny choć po angielsku mało co rozumiał. Na granicy śmierdziało mi że to przejście dla ruchu lokalnego bo nie widzieliśmy ani jednego "pobratymca rasowego" a i na nas patrzyli jakbyśmy się z innej bajki urwali. Miałem nosa - Mały nic nie załatwił ("nie bo nie" a i tak tu nie dają wizy). Prosimy więc o zawiezienie do kolejnego, większego punktu granicznego. Konsultacje telefoniczne z 'panią na motorku' kończą się totalnym wkurzeniem, pozwala kierowcy zawieźć nas tylko do Hat Yai bo jeszcze ma jechać odebrać kogoś z lotniska, czyli nic nie załatwiliśmy i Mały jest 500B w plecy. Nosy na kwintę spuściliśmy i jedziemy do Hat Yai. Pan Bóg nierychliwy ale sprawiedliwy, bo na 15 km przed celem w bardzo spektakularny i głośny sposób łapiemy śliczną gumę :). Nasz młody kierowca nie ma nawet pojęcia czy i gdzie jest koło zapasowe, a już jak je zmienić, to w ogóle jakaś fantasmagoria :) - podejrzewaliśmy nawet że to 'synek pani na motorku' co ma dwie lewe rączki ale z uśmiechem zaprzeczył koligacjom rodzinym z szefową. Pognał więc nasz kierowca po mechaników z miejscowego warsztatu. Ci owszem, koło znaleźli, zmienili ale okazało się że... flap! Skasowali na 'dzień dobry' 300B i pognali do warsztatu dętkę łatać. Nasz kierowca zaś pognał do sklepu, na koszt firmy zakupił wodę i trzy piwka marki Chang :), czyli ze 150B poszło z kasy firmowej, a my ze stoickim spokojem w cieniu sobie sączymy i uśmiechamy się do siebie. Wracają mechanicy ale tylko po to, by skasować kolejne 200B a nasz kierowca również ze stoickim spokojem wręcza im gotówkę i... nie reaguje na wiecznie dzwoniącą komórkę :). Sprawy się komplikują, miejscowi się dołączają do naszego 'obozu' przy drodze (przecież coś się dzieje, trzeba sprawdzić o co chodzi, reszta może poczekać :), dają fachowe rady i częstują papierosami. Nasz uroczy piknik przy autostradzie zostaje jednak brutalnie przerwany przez samochód wysłany specjalnie po nas z Hat Yai i rozstajemy się z naszym, wciąż uśmiechniętym i zrelaksowanym buddyjskim kierowcą (ponoć wysłali kogoś innego na lotnisko), rozstajemy się też z naszym przewodnikem LonelyPlanet, który został w aucie ale po przybyciu poprosiliśmy pana który nas odebrał, by go sprowadził, wszak kierowca i tak tu przyjedzie. Nie było z tym żadnego problemu i na drugi dzień już na nas czekał w siedzibie agencji turystycznej :) - miło z ich strony, a my w ramach okazania wdzięczności zostawiamy skromny napiwek na biurku :). Jak więc widać z powyższych wyliczeń 'pani na motorku' nie zaliczy biznesów z nami za udane :) - morał z tej historii jest zaś taki: jeśli wiesz gdzie chcesz jechać - jedź tam i nie pozwól innym organizować transportu dla ciebie - zawsze przepłacisz.